Πατερικές αναφορές στο ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ 38:25

Περί της διαθήκης του Θεού ανά γενεά, και ότι η μεν κατασκευή της φύσεως στους ανθρώπους είναι μία· η δε προαίρεση διαφέρει, εξαιτίας της οποίας άλλους ευλόγησε και άλλους έθεσε υπό κατάραν. Περί του εκλεκτού λαού, και ότι απέναντι στο αγαθό βρίσκεται το κακό, και απέναντι στον ευσεβή ο αμαρτωλός. Με ποιους πρέπει να συναναστρέφεται κανείς· ποια γυναίκα πρέπει να λαμβάνει· ποιους φίλους πρέπει να έχει· ποιους συμβούλους πρέπει να χρησιμοποιεί, ποιους διδασκάλους ορίζει· περί του να γνωρίζει ο καθένας το συμφέρον του. Περί του να τιμά κανείς τους ιατρούς. Πώς πρέπει να πενθεί κανείς για έναν νεκρό. Περί του γραμματέως και του σοφού γεωργού· και περί της αγρυπνίας του ξυλουργού, και του χαλκουργού, και του κεραμοποιού. Περί της διαφυλάξεως της ψυχής του ανθρώπου, και της σοφίας που παραμένει, και της αξίας της. Περί της προγνώσεως του Θεού και της δημιουργίας του κόσμου. Ότι η κτίση μετατρέπεται σε ευλογία για τους ευσεβείς· ενώ για τους ανόμους σε κατάρα. Ότι έχει οριστεί μεγάλη μέριμνα για κάθε άνθρωπο, και βαρύς ζυγός πάνω στους υιούς του Αδάμ. Ότι όλα όσα προέρχονται από τη γη στη γη επιστρέφουν, και όσα από το ύδωρ στη θάλασσα. Περί της συγκρίσεως των αγαθών, και ποια είναι τα σαρκικά αγαθά που είναι κατώτερα. Περί του ποια είναι τα πραγματικά αγαθά, τα ανώτερα και πνευματικά.

ΤΙΤΛΟΣ Εʹ. — Περί γεωργίας και γεωργών· και ότι είναι καλό το να εργάζεται κανείς. «Έδιωξε ο Κύριος τον Αδάμ από τον παράδεισο της τρυφής, για να καλλιεργεί τη γη από την οποία προήλθε.» «Ο Νώε, ως γεωργός, άρχισε να καλλιεργεί τη γη, και φύτεψε αμπελώνα, και ήπιε από το κρασί, και μέθυσε.» «Ο Ισάχαρ επιθύμησε το καλό, αναπαυόμενος ανάμεσα στους κλήρους· και βλέποντας ότι η ανάπαυση είναι καλή, και η γη εύφορη, έβαλε τον ώμο του στον κόπο, και έγινε άνδρας γεωργός.» «Να φροντίζεις τα χλωρά φυτά στον κάμπο, και θα θερίσεις χορτάρι· σύναζε χόρτο βουνίσιο, για να έχεις πρόβατα για ενδυμασία. Να τιμάς δε τον κάμπο, για να έχεις αρνιά.» «Να καλλιεργείς τη γη σου· διότι πλοία δεν έρχονται πλέον από την Καρχηδόνα.» «Οργώστε για τον εαυτό σας νέα χωράφια, και μην σπέρνετε ανάμεσα σε αγκάθια.» «Μην μισήσεις την επίπονη εργασία και τη γεωργία που θεσπίστηκε από τον Ύψιστο.» «Αυτός που καλλιεργεί τη γη, θα υψώσει τη θημωνιά του.» «Χάρη και ομορφιά επιθυμεί το μάτι, και περισσότερο και από τα δύο την πρασινάδα του σπόρου.» «Πώς θα αποκτήσει σοφία αυτός που κρατά το άροτρο, και καυχιέται για το βουκέντρι, που οδηγεί τα βόδια, και ασχολείται συνεχώς με τις εργασίες του, και η συζήτησή του περιστρέφεται γύρω από τους ταύρους; Θα αφοσιωθεί ολόψυχα στο να ανοίγει αυλακιές, και η αγρυπνία του θα είναι για την τροφή των δαμαλιών.» «Ο γεωργός που κοπιάζει πρέπει πρώτος να μεταλαμβάνει από τους καρπούς.»

Διότι αγρός είναι ο κόσμος, και γενικά η φύση, και εκείνος που βλέπει μόνο τη φύση, δεν παραδέχεται αυτό που είναι υπεράνω της φύσης. Βλέποντας λοιπόν ο Φαρισαίος ίσως τον αγρό, δηλαδή αποβλέποντας στους νόμους της φύσης, δεν παραδέχθηκε το γεγονός να γεννήσει παρθένος τον Θεό, ως γεγονός υπερφυσικό· αλλά και όλοι όσοι καυχώνται για τη θύραθεν σοφία, εξαιτίας αυτού του αγρού, δηλαδή της φύσης, αγνόησαν τον Ιησού, ο οποίος καινοτόμησε τη φύση. Εκείνος δε που αγόρασε πέντε ζευγάρια βοδιών και τα δοκιμάζει, θα μπορούσε να νοηθεί και ως ο προσκολλημένος στην ύλη άνθρωπος, ο οποίος έζευξε τις πέντε αισθήσεις της ψυχής με τις σωματικές και μετέτρεψε την ψυχή σε σάρκα· γι' αυτό, καθώς είναι απασχολημένος με τα γήινα, δεν επιθυμεί να μεταλάβει από το πνευματικό δείπνο, διότι λέει και κάποιος σοφός: «Τι σοφία θα αποκτήσει αυτός που κρατάει το άροτρο;». Εκείνος πάλι που εκπίπτει εξαιτίας της γυναίκας, θα ήταν ο φιλήδονος, ο οποίος, όντας προσηλωμένος στη σάρκα που είναι σύζυγος της ψυχής, και ζώντας μέσα σε αυτήν, σαν να έχει προσκολληθεί πάνω της, δεν μπορεί να γίνει αρεστός στον Θεό. Θα μπορούσες όμως να τα κατανοήσεις όλα αυτά και σύμφωνα με το γράμμα· διότι εκπίπτουμε από τον Θεό και εξαιτίας αγρών, και εξαιτίας ζευγαριών βοδιών, και εξαιτίας γάμων, όταν προσκολλώμαστε σε αυτά, αναλώνοντας όλη μας τη ζωή σε αυτά, και κάποιες φορές μάλιστα φτάνοντας να παραφερόμαστε εξαιτίας τους μέχρι και αιματοχυσίας· χωρίς να σκεφτόμαστε ή να επιδιώκουμε κανένα θείο νόημα ή λόγο. «Και όταν έφτασε ο δούλος, ανήγγειλε στον κύριό του αυτά.