Ἐπεὶ δὲ ὁ ἐγείρων κέρας σωτηρίας τῷ λαῷ αὐτοῦ ἐν βραχίονι αὐτοῦ, ἀνέστησεν ἐκ τῆς ῥίζης αὐτοῦ φυτὸν βασιλείας ἐπὶ τὴν ἑτοιμασίαν τοῦ θρόνου αὐτοῦ, σὲ τὸν μέγαν καὶ φερώνυμον τῆς θεοφιλίας ἄνακτα, ἐν τῇ δυναστείᾳ τῆς σωτηρίας τῆς δεξιᾶς αὐτοῦ. Βασιλείαν κραταιὰν, ἰσχυρὰν, καὶ ἔντιμον ἔδωκεν ἐν τῇ χειρί σου ὁ τῶν ὅλων Δεσπότης καὶ Κύριος, θεοστήρικτε δέσποτα. Ἔμβλεψον εἰς ἀρχαίας γενεὰς τῶν εὐσεβεστάτων καὶ πιστῶν βασιλέων, πῶς ἡ δόξα καὶ ἡ εὐπρέπεια αὐτῶν ἀτελεύτητος ὑπάρχει. Ἐτάφησαν ἐν εἰρήνῃ, καὶ οἱ τάφοι αὐτῶν, καὶ τὰ ὀστᾶ αὐτῶν ἀναθάλλει ἐκ τοῦ τόπου αὐτῶν, καὶ βασιλεύει αὐτῶν Κύριος, ὅτι αἱ ψυχαὶ αὐτῶν ἐν χειρὶ αὐτοῦ εἰσι. Μίμησαι τὸν εὐσεβῆ καὶ φιλόθεον βασιλέα Κωνσταντῖνον, υἱὸν τῆς μακαρίας Ἑλένης, ἐν ὅλοις λδʹ χρόνοις διαπρέψαντα ἐν πάσῃ εὐσεβείᾳ καὶ σεμνότητι, πάντα τὰ φῦλα βάρβαρα ὑποπόδιον τῶν ποδῶν αὐτοῦ ὑποτάξας· ὥστε τοσοῦτον ἦν φιλοϊερεὺς καὶ φιλομόναχος ὁ ἀνὴρ οὗτος καὶ θεοφιλὴς, ὅτιπέρ φασιν ἐν μιᾷ κατηγόρων ἐπιδωσάντων πιττάκια κατ᾽ αὐτῶν, ταῦτα μὲν [γὰρ] εὐθὺς καῦσαι, φῆσαι δὲ οὕτως ὁ ἀοίδιμος βασιλεὺς, ὅτιπερ «Ἐὰν εὕρω, φησὶν, ἱερέα ἢ μοναχὸν ἔν τινι παραπτώματι, ἐγὼ αὐτὸς τὴν χλαμύδα μου ἥπλωσα ἂν καὶ ἐσκέπαζον αὐτόν.» Τίς ἄρα θεοσεβέστερος, ἢ φιλάγαθος καὶ συμπαθητικώτερος ἐν βασιλεῦσι τοῦ ἁγίου τούτου;
Μετάφραση
Επειδή δε Εκείνος που εγείρει κέρας σωτηρίας για τον λαό Του με τον βραχίονά Του, ανέστησε από τη ρίζα Του φυτό βασιλείας για την ετοιμασία του θρόνου Του, δηλαδή εσένα, τον μέγα και φερώνυμο της θεοφιλίας άνακτα, με τη δύναμη της σωτηρίας της δεξιάς Του. Βασιλεία κραταιά, ισχυρή και έντιμη παρέδωσε στα χέρια σου ο Δεσπότης και Κύριος των πάντων, θεοστήρικτε δέσποτα. Ατένισε τις αρχαίες γενεές των ευσεβέστατων και πιστών βασιλέων, πώς η δόξα και η ευπρέπειά τους παραμένει ατελεύτητη. Ετάφησαν εν ειρήνη, και οι τάφοι τους και τα οστά τους αναθάλλουν από τον τόπο τους, και βασιλεύει σε αυτούς ο Κύριος, διότι οι ψυχές τους βρίσκονται στο χέρι Του. Μιμήσου τον ευσεβή και φιλόθεο βασιλιά Κωνσταντίνο, τον υιό της μακαρίας Ελένης, ο οποίος επί τριάντα τέσσερα ολόκληρα χρόνια διέπρεψε με κάθε ευσέβεια και σεμνότητα, υποτάσσοντας όλα τα βαρβαρικά φύλα ως υποπόδιο των ποδών του. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα υπήρξε φιλοϊερεύς, φιλομόναχος και θεοφιλής αυτός ο άνδρας, ώστε λένε πως, όταν κάποτε κάποιοι κατήγοροι του παρέδωσαν έγγραφες αναφορές εναντίον τους, ο αοίδιμος βασιλιάς αμέσως τις έκαψε και είπε τα εξής: «Εάν βρω, λέει, ιερέα ή μοναχό σε κάποιο παράπτωμα, εγώ ο ίδιος θα άπλωνα τη χλαμύδα μου και θα τον σκέπαζα». Ποιος άραγε υπήρξε πιο θεοσεβής, ή πιο φιλάγαθος και συμπονετικός ανάμεσα στους βασιλείς από αυτόν τον άγιο;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες