Πατερικές αναφορές στο ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ 1:13

Με το νάρδο και το δέμα της στακτής υποδηλώνεται ο ενταφιασμός του Χριστού, τα οποία έφερε ο Νικόδημος και τύλιξε το σώμα Του. Ως μαστούς δε η νύμφη φέρει τις δύο Διαθήκες, ανάμεσα στις οποίες αναπαύεται ο Χριστός. Την αποκαλεί καλή, όχι λέγοντας όπως προηγουμένως ότι είναι καλή μόνο ανάμεσα στις γυναίκες, αλλά πλέον και ως πλησίον του, και έτσι ο νυμφίος διπλασιάζει τον έπαινο της νύμφης, επαινώντας τόσο τον θεωρητικό όσο και τον πρακτικό της βίο.

Δεματάκι από στακτή είναι ο αγαπημένος μου σε εμένα, ανάμεσα στους μαστούς μου θα αναπαυθεί. Τσαμπί της κύπρου είναι ο αγαπημένος μου σε εμένα, στους αμπελώνες της Εν Γαδί. Όσα έχουμε εξετάσει στα προοίμια του Άσματος των Ασμάτων, πριν από την παρούσα ανάγνωση, μοιάζουν με την αυγή που προβάλλει μετά τη νύχτα, κατά την ώρα του όρθρου. Διότι ούτε και εκείνη αποτελεί καθαρό φως, αλλά είναι το προοίμιο του φωτός· έτσι και όσα έχουν λεχθεί είναι τέτοια, ώστε να μας προαναγγέλλουν μεν την ανατολή του αληθινού φωτός, χωρίς όμως να εμπεριέχουν τον ίδιο τον ηλιακό δίσκο να προβάλλει ολόλαμπρος. Διότι σε εκείνα τα χωρία ομιλεί η νύμφη, οι φίλοι και οι νεάνιδες, ενώ τώρα η φωνή του ίδιου του νυμφίου ανατέλλει σαν ηλιακός δίσκος, κρύβοντας με τις λάμψεις των ακτίνων του όλη τη λαμπρότητα τόσο των άστρων που είχαν προβάλει προηγουμένως όσο και του όρθρου που είχε αρχίσει να φέγγει. Και εκείνα μεν όλα έχουν τη δύναμη κάποιων καθαρμών και ραντισμών, μέσω των οποίων οι ψυχές, αφού εξαγνιστούν, προετοιμάζονται για την υποδοχή των θείων, ενώ ο τωρινός λόγος αποτελεί μετουσία της ίδιας της θεότητας, καθώς ο ίδιος ο Θεός Λόγος μεταδίδει μέσω της δικής του φωνής στον ακροατή την κοινωνία της άχραντης δύναμης.

«Πουγγί στακτής είναι για εμένα ο αγαπημένος μου· ανάμεσα στους μαστούς μου θα αναπαυθεί». Λένε ότι είναι συνήθεια των γυναικών που αγαπούν τον καλλωπισμό να μην επινοούν τρόπους για να γίνονται ελκυστικές στους συζύγους τους μόνο με εξωτερικά στολίδια, αλλά να φροντίζουν, μέσω κάποιας ευωδίας, να φαίνονται τα σώματά τους πιο ευχάριστα στους άνδρες τους, κρύβοντας κάτω από τα ρούχα τους το κατάλληλο για την ανάγκη αυτή άρωμα. Όταν αυτό αναδίδει τη χαρακτηριστική του οσμή, τότε και το σώμα εμποτίζεται από την ευωδία του αρώματος. Εφόσον λοιπόν υπάρχει αυτή η συνήθεια σε αυτές, δείτε τι τολμά να πει αυτή η μεγαλόφρων παρθένος. Για εμένα, λέει, το πουγγί, το οποίο κρεμώ από τον λαιμό στο στήθος και μέσω του οποίου παρέχω ευωδία στο σώμα, δεν είναι κάποιο άλλο από τα εύοσμα αρώματα, αλλά ο ίδιος ο Κύριος, ο οποίος έγινε στακτή και βρίσκεται μέσα στο πουγγί της συνειδήσεως, καταλύοντας μέσα στην ίδια μου την καρδιά. Διότι η τοπική θέση της καρδιάς, σύμφωνα με όσους έχουν εξετάσει αυτά τα ζητήματα, λέγεται ότι βρίσκεται ανάμεσα στους μαστούς. Εκεί, λοιπόν, λέει η νύμφη ότι έχει το πουγγί, στον τόπο ακριβώς όπου θησαυρίζεται το αγαθό.

Δηλαδή, το μύρο της χάριτος ανέδωσε την πνοή του, ώστε, εάν το θελήσει, να μπορέσει να σωθεί και η περιτομή. 〈Δέμα στακτής〉: διότι ο Χριστός είχε προσλάβει σώμα, ώστε εξαιτίας αυτού να εκθλιβεί σαν σταφύλι. 〈Ο αγαπημένος μου ανήκει σε εμένα, ανάμεσα στους μαστούς μου θα αναπαυθεί〉. 〈Νάρδος της κύπρου είναι ο αγαπημένος μου στους αμπελώνες του Ενγαδδί〉. Πρόκειται για έναν τόπο κάποιας περιοχής στην Ιουδαία που ονομάζεται έτσι, στον οποίο παράγεται το βάλσαμο.

Δέμα στακτής είναι ο αδελφιδός μου για μένα, ανάμεσα στους μαστούς μου θα αναπαυθεί. Τσαμπί από κύπρο είναι ο αδελφιδός μου για μένα, στους αμπελώνες της Ενγαδδί. Ο Νυμφίος. Το κείμενο. Ιδού, είσαι ωραία, αγαπημένη μου. Ιδού, είσαι ωραία, τα μάτια σου είναι σαν περιστέρια.

Χαίρε, κρίνο, του οποίου βλαστός είναι ο Ιησούς, που ντύνει αυτά τα κρίνα του αγρού· γλυκόπνοε ροδώνα του Πνεύματος, από τον οποίο ο Χριστός περιβλήθηκε με ανόθευτη στολή μέσω άσπορης σύλληψης, η οποία επισκιάζει τη στολή του Σολομώντα. Χαίρε, άνθος, το άρωμα κάθε αρετής που είναι πιο ποικιλόχρωμο από κάθε απόχρωση άνθους, από την οποία βλασταίνει άνθος όμοιο προς το όμοιο κατά τη μητρική ομοιότητα, πάνω στο οποίο αναπαύονται τα επτά πνεύματα, όπως λέει ο Λόγος. Χαίρε, νάρδε που αναβλύζεις και αρδεύεις τα μυρεψικά αρώματα της αγνείας, των οποίων η διάχυση αποτελεί γλυκιά οσμή σε εκείνον που είπε στο Άσμα των Ασμάτων: Η νάρδος μου έδωσε την οσμή της. Χαίρε, στακτή, εσύ που από την παρθενική παρασκευή βάλσαμου έσταξες στον Χριστό σταγόνα αγιάσματος, δηλαδή γάλακτος, εσύ που ψάλλεις στο Άσμα: Δεμάτι στακτής είναι ο αγαπημένος μου σε εμένα, ανάμεσα στους μαστούς μου θα αναπαυθεί.