Πατερικές αναφορές στο ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ 2:10

26 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

ἀποκρίνεται ἀδελφιδός μου, καὶ λέγει μοι· ἀνάστα, ἐλθὲ ἡ πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου,

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–26 από 26

Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸν Ἠσαΐαν προφήτην
Ἄνθει νέῳ στεφανοῖ τὰ φυτὰ, καὶ ἐξ ἀκαρπίας αὐτὰ μεθίστησι πρὸς ἀπότεξιν, ὧν ἂν φυσικῶς ἕκαστον ἔχοι. Τοιοῦτόν τι καὶ ἐν τοῖς ᾌσμασι τῶν ᾀσμάτων γεγραμμένον εὑρήσομεν· «Ἀνάστα γὰρ, ἐλθὲ, φησὶν, ἡ πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου· ὅτι ἰδοὺ ὁ χειμὼν παρῆλθεν, ὁ ὑετὸς παρῆλθεν ἑαυτῷ, τὰ ἄνθη ὤφθη ἐπὶ τῆς γῆς, καιρὸς τῆς τομῆς ἔφθασε.» Χειμῶνος γὰρ παρελάσαντος, τὸ λαμπρὸν ἕαρ ἀνίσχει τῇ γῇ, καὶ ἀνθέων αὐτὴν ἀποφαίνει τροφὸν, καὶ καρπῶν ὡρίμων ποιεῖται μητέρα. Τοιοῦτόν τι καὶ περὶ ἡμᾶς πέπρακται νοητῶς. Κατεχείμασε γὰρ τὴν ὑπ᾽ οὐρανὸν ὁ δράκων ὁ ἀποστάτης, ξηρὰν καὶ ἄκαρπον ἀπέφηνεν αὐτήν. Ἦν γὰρ ὅλως οὐδεὶς ὁ ποιῶν χρηστότητα, οὐκ ἦν ἕως ἑνὸς, «Ἀλλὰ πάντες ἐξέκλιναν ἅμα, ἠχρειώθησαν.» Ἐπειδὴ δὲ μετὰ σαρκὸς ἐπέφανεν ὁ Μονογενὴς, γέγονεν ἡμῖν ὡς ὥρα ἐπὶ τῶν ὀρέων. Ἀπηνθηκότες γὰρ ὥσπερ καὶ ἁπάσης ἀρετῆς ὡραιότητα τῶν ἰδίων ψυχῶν ἀποβεβληκότες, ἀνεθάλλομεν ἐν αὐτῷ καὶ πνευματικῆς εὐκαρπίας πεπληρώμεθα, ὥστε καὶ δύνασθαι λέγειν τὸ ἐν τῷ ᾌσματι τῶν ᾀσμάτων· «Ἀδελφιδός μου καταβήτω εἰς κῆπον αὐτοῦ, καὶ φαγέτω καρπὸν ἀκροδρύων αὐτοῦ.»
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Στεφανώνει τα φυτά με νέο άνθος, και από την ακαρπία τα μεταβάλλει ώστε να καρποφορήσουν αυτό που το καθένα από τη φύση του έχει. Κάτι παρόμοιο θα βρούμε γραμμένο και στο Άσμα Ασμάτων: «Σήκω, έλα, λέει, πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου· διότι ιδού ο χειμώνας πέρασε, η βροχή πέρασε και έφυγε, τα άνθη φάνηκαν στη γη, ο καιρός του κλαδέματος έφτασε.» Διότι, αφού παρέλθει ο χειμώνας, η λαμπρή άνοιξη ανατέλλει στη γη, και την καθιστά τροφό των ανθέων, και την κάνει μητέρα ώριμων καρπών. Κάτι τέτοιο έχει συμβεί και σε εμάς πνευματικά. Διότι ο αποστάτης δράκοντας έφερε βαρύ χειμώνα σε όλη την οικουμένη, και την κατέστησε ξηρή και άκαρπη. Διότι δεν υπήρχε απολύτως κανένας που να πράττει το αγαθό, δεν υπήρχε ούτε ένας: «Αλλά όλοι εξέκλιναν, όλοι μαζί αχρειώθηκαν.» Επειδή όμως ο Μονογενής εμφανίστηκε με σάρκα, έγινε για εμάς σαν την άνοιξη πάνω στα βουνά. Διότι, ενώ είχαμε μαραθεί και είχαμε αποβάλει την ωραιότητα κάθε αρετής από τις ψυχές μας, αναθάλλαμε σε Αυτόν και γεμίσαμε από πνευματική ευκαρπία, ώστε να μπορούμε να λέμε και εμείς εκείνο που αναφέρεται στο Άσμα Ασμάτων: «Ας κατέβει ο αδελφιδός μου στον κήπο του, και ας φάει τον καρπό των δέντρων του.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸν Λουκᾶν (ἐν ταῖς σειραῖς)
Καὶ ποῖα ταῦτά ἐστι; Προκατέδειξεν ὁ νόμος τὸ Χριστοῦ μυστήριον, καὶ ὅτι πάντη τε καὶ πάντως ἐν ἐσχάτοις τοῦ αἰῶνος καιροῖς ἐπιλάμψειν ἔμελλε τοῖς ἐπὶ γῆς, καὶ τὴν ὑπὲρ τῆς ἁπάντων σωτηρίας ὑπομεῖναι σφαγήν. Καὶ γοῦν προστέταχε θύεσθαι τὸν ἀμνὸν εἰς τύπον αὐτοῦ, πρὸς ἑσπέραν καὶ ὑπὸ λύχνοις. Ἔμελλε δὲ πάντως τοῖς μὲν εἰς αὐτὸν πιστεύσασιν, ἡ τῆς σωτηρίας ἀνευρύνεσθαι πύλη, καὶ πολλὴ πραγμάτων ὑπάρξειν εὐδία. Καὶ γοῦν ἐν τῷ ᾌσματι τῶν ᾀσμάτων τὴν γραφομένην νύμφην, ἥτις καὶ τὸ τῆς Ἐκκλησίας ἐπέχει πρόσωπον, καλῶν εὑρίσκεται Χριστὸς, καὶ λέγων· «Ἀνάστα, ἐλθὲ, ἡ πλησίον μου, καλή μου περιστερὰ, ὅτι ἰδοὺ ὁ χειμὼν παρῆλθεν, ὁ ὑετὸς ἀπῆλθεν, ἐπορεύθη ἑαυτῷ, τὰ ἄνθη ὤφθη ἐν τῇ γῇ, καιρὸς τῆς τομῆς ἔφθασεν.» Οὐκοῦν, ὡς ἔφην, ἐαρινή τις ὥσπερ εὐδία τοῖς πιστεύουσιν εἰς αὐτὸν ἀνίσχειν ἔμελλεν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και ποια είναι αυτά; Ο νόμος προανήγγειλε το μυστήριο του Χριστού, και ότι οπωσδήποτε και με κάθε τρόπο επρόκειτο να ανατείλει στους επί γης κατά τους έσχατους καιρούς του αιώνα, και να υπομείνει τη σφαγή υπέρ της σωτηρίας όλων. Γι' αυτό λοιπόν και διέταξε να θυσιάζεται ο αμνός ως τύπος αυτού, προς το βράδυ και με το φως των λύχνων. Επρόκειτο δε οπωσδήποτε για εκείνους που πίστεψαν σε αυτόν, να ανοιχτεί διάπλατα η πύλη της σωτηρίας, και να υπάρξει πολλή γαλήνη. Και γι' αυτό λοιπόν στο Άσμα Ασμάτων ο Χριστός εμφανίζεται να καλεί τη νύμφη που περιγράφεται εκεί, η οποία επέχει το πρόσωπο της Εκκλησίας, λέγοντας: «Σήκω, έλα, πλησίον μου, καλή μου περιστερά, διότι ιδού ο χειμώνας πέρασε, η βροχή έφυγε και απομακρύνθηκε, τα άνθη φάνηκαν στη γη, έφτασε ο καιρός του κλαδέματος.» Επομένως, όπως είπα, μια ανοιξιάτικη γαλήνη επρόκειτο να ανατείλει για όσους πιστεύουν σε αυτόν.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τοὺς δώδεκα προφήτας
τετιμώρηνται δὲ καὶ τὰ λοιπὰ τῶν ἐθνῶν ὡς τὴν τοῦ Θεοῦ δόξαν κατακερτομοῦντα, ἐπιστυγνάζει δὲ ὥσπερ αὐτῇ παθούσῃ τὰ παρ᾽ ἐλπίδα, καὶ τῆς ἀνηκέστου συμφορᾶς οὐχ ἑτέρῳ τινὶ μᾶλλον ἀναγράφει τὰς αἰτίας, αὐτὴν δὲ μᾶλλον γεγενῆσθαί φησιν ἑαυτῇ προμνήστριαν. σχετλιάζει οὖν καί φησιν Ὢ ἡ ἐπιφανὴς καὶ λελυτρωμένη ἡ πόλις ἡ περιστερά. ἵνα τί γὰρ ὅλη, φησὶν, ἀτιμοτάτη γέγονας, οἰκτρά τε καὶ αἰχμάλωτος, ἡ οὕτω λαμπρὰ καὶ διαφανὴς, ἡ παντὸς ἔθνους κρατήσασα, καὶ νικῶσα μὲν ἀμογητὶ τοὺς ἀνθισταμένους, σκληρά τε ἀεὶ καὶ δυσάντητος τοῖς ἀντεξάγειν ἐθέλουσι, καὶ τὸν πολέμου νόμον ἐξωπλισμένοις· ἡ πολλοῖς σημείοις καὶ τέρασι τῆς Αἰγυπτίων θητείας λελυτρωμένη καὶ τῆς ἀφορήτου πλεονεξίας ἐκλύσασα τὸν αὐχένα· δι᾽ ἣν ποταμοὶ μὲν εἰς αἷμα μετακεχωρήκασι, χάλαζα δὲ καὶ σκότος τὴν τῶν Αἰγυπτίων κατεσίνοντο γῆν, ᾗ καὶ θάλασσα συνωπλίζετο, καταπνίγουσα τοὺς διώκοντας, μυρία τε ὅσα πρὸς τούτοις γέγονεν ἀξιάκουστα; ὢ ἡ πόλις ἡ περιστερὰ, τουτέστιν ἡ περικαλλεστάτη. δέχεται γὰρ ἀεί πως ἡ θεόπνευστος γραφὴ τὸ στρουθίον εἰς εὐειδίαν· καθάπερ ἀμέλει καὶ τὴν ἐν τῷ ᾄσματι πλαττομένην νύμφην τῷ τῆς περιστερᾶς ὀνόματι κατασεμνύνειν ἤθελεν ὁ νυμφίος “Ἀνάστα, λέγων, ἐλθὲ ἡ ”πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου.”
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Έχουν τιμωρηθεί και τα υπόλοιπα έθνη επειδή χλεύασαν τη δόξα του Θεού, θλίβεται δε μαζί της, σαν να έχει πάθει απροσδόκητα δεινά, και δεν αποδίδει σε κανέναν άλλον τις αιτίες της ανήκεστης συμφοράς, αλλά λέει ότι αυτή η ίδια έγινε πρόξενος αυτών στον εαυτό της. Αγανακτεί λοιπόν και λέει: Ω, η επιφανής και λυτρωμένη πόλη, η περιστερά. Γιατί άραγε, λέει, ολόκληρη έχεις γίνει τόσο ατιμασμένη, οικτρή και αιχμάλωτη, εσύ που ήσουν τόσο λαμπρή και περίβλεπτη, που κυριάρχησες σε κάθε έθνος, και νικούσες αβίαστα αυτούς που σου αντιστέκονταν, και ήσουν πάντοτε σκληρή και ακατανίκητη απέναντι σε όσους ήθελαν να σου αντιταχθούν και οπλίζονταν με τον νόμο του πολέμου; Εσύ που με πολλά σημεία και τέρατα λυτρώθηκες από τη δουλεία των Αιγυπτίων και ελευθέρωσες τον αυχένα σου από την αφόρητη καταπίεση· για χάρη της οποίας οι ποταμοί μεταβλήθηκαν σε αίμα, και το χαλάζι και το σκοτάδι κατέστρεφαν τη γη των Αιγυπτίων, μαζί με την οποία συμπολεμούσε και η θάλασσα, καταπνίγοντας τους διώκτες, και μύρια άλλα αξιοθαύμαστα γεγονότα συνέβησαν επιπλέον; Ω η πόλη η περιστερά, δηλαδή η πάγκαλη. Διότι πάντοτε η θεόπνευστη Γραφή λαμβάνει αυτό το πτηνό ως σύμβολο ομορφιάς· όπως ακριβώς και τη νύμφη που περιγράφεται στο Άσμα, ο Νυμφίος θέλησε να την σεμνύνει με το όνομα της περιστεράς, λέγοντας: Σήκω, έλα η πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Ἐπιστολαὶ ἑορταστικαί
Ταύτην ἡμῖν τὴν εὐφυᾶ τε καὶ εὔβολον γῆν ἡ νοητὴ καὶ φιλεργεστάτη περιϊπτάσθω μέλιττα· τουτέστι σοφὴ καὶ φιλοπονωτάτη ψυχὴ ἐρανιζέσθω τρόπον τινὰ τὸ τελοῦν εἰς χρείαν αὐτῇ, τὴν ἐπί γε τῷ δύνασθαί φημι, καθάπερ γλυκὺ κηρίον τὴν ἀψευδῆ καὶ ἀμώμητον περὶ Θεοῦ γνῶσιν συναγείρειν ἐν ἑαυτῇ. Ἐν ταύτῃ «τῇ ἀγαθῇ πίονί τε νομῇ,» κατὰ τὴν τοῦ προφήτου φωνὴν, αἱ τῶν λογικῶν προβάτων ἡκόντων ἀγέλαι· καὶ ὁμοῦ μητράσιν ἀμνοὶ, τουτέστι, τοῖς τὴν ἕξιν ἁδροτέροις, οἱ νηπιάζοντες ἔτι πρὸς ἔφεσιν ἀρετῆς καὶ πνευματικῆς εὐρωστίας, τὸν οἰκεῖον ἀποτρέφοντες νοῦν, πειράσθωσαν ἀναφοιτᾷν «εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ.» Φαίην δ᾽ ἂν ὅτι γελᾷ μὲν ὥσπερ ἐν κήποις τὰ κρίνα· ἀνέθαλλον γὰρ ἐν Ἐκκλησίαις, τοῖς εὐοσμοτάτοις τῶν ἀνθέων παραχωροῦντες οὐδὲν, οἱ πιστοὶ λελαμπρυσμένοι, καὶ τὴν Χριστοῦ δόξαν εὐωδιάζοντες. «Ἐνέστηκε δὲ τῆς τομῆς ὁ καιρός.» Ὅτι δὲ καὶ λίαν ἀμογητὶ καταθεῷτό τις ἂν ἐν οἷς ἔφην ἀρτίως τὰ Χριστοῦ κατορθώματα, δεήσει μὲν εἰς ἀπόδειξιν οὐχ ἑτέρων, οἶμαι, μαρτύρων· ἀπόχρη δὲ λέγων αὐτὸς πρὸς τὴν ἐξ ἐθνῶν Ἐκκλησίαν· «Ἀνάστα, ἐλθὲ, ἡ πλησίον μου, καλή μου περιστερά· ὅτι ἰδοὺ ὁ χειμὼν παρῆλθεν· ὁ ὑετὸς ἀπῆλθεν, ἐπορεύθη ἑαυτῷ· τὰ ἄνθη ὤφθη ἐν τῇ γῇ ἡμῶν, καιρὸς τῆς τομῆς ἔφθασεν.»
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ας πετάει γύρω από αυτή την εύφορη και καρποφόρα γη μας η νοητή και εξαιρετικά εργατική μέλισσα· δηλαδή, η σοφή και φιλόπονη ψυχή ας σταχυολογεί κατά κάποιον τρόπο ό,τι της είναι χρήσιμο, εννοώ με σκοπό να μπορέσει, σαν γλυκιά κηρήθρα, να συγκεντρώσει μέσα της την αληθινή και αψεγάδιαστη γνώση περί του Θεού. Σε αυτή την «αγαθή και πλούσια βοσκή», σύμφωνα με τη φωνή του προφήτη, ας έρθουν τα κοπάδια των λογικών προβάτων· και μαζί με τις μητέρες τα αρνιά, δηλαδή, μαζί με τους πιο ώριμους, όσοι είναι ακόμη νήπια στην επιθυμία της αρετής και της πνευματικής ευρωστίας, τρέφοντας τον δικό τους νου, ας προσπαθήσουν να ανέλθουν «σε άνδρα τέλειο, στο μέτρο της ηλικίας του πληρώματος του Χριστού». Θα έλεγα δε ότι λάμπουν όπως τα κρίνα στους κήπους· διότι άνθισαν μέσα στις Εκκλησίες, χωρίς να υστερούν σε τίποτα από τα πιο εύοσμα άνθη, οι πιστοί που έχουν λαμπρυνθεί και αναδίδουν την ευωδία της δόξας του Χριστού. «Έφτασε δε ο καιρός του κλαδέματος.» Και το ότι πολύ άκοπα θα μπορούσε κανείς να δει σε όσα μόλις ανέφερα τα κατορθώματα του Χριστού, δεν θα χρειαστεί προς απόδειξη, νομίζω, άλλους μάρτυρες· αρκεί που λέει ο ίδιος προς την εξ εθνών Εκκλησία: «Σήκω, έλα, αγαπημένη μου, καλή μου περιστερά· διότι ιδού, ο χειμώνας πέρασε, η βροχή έφυγε και απομακρύνθηκε· τα άνθη φάνηκαν στη γη μας, ο καιρός του κλαδέματος έφτασε.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Γλαφυρά εἰς τὴν Πεντάτευχον
Τεθνεώσης τοίνυν τῆς Μαριὰμ μηνὶ τῷ πρώτῳ, τουτέστιν, ἐν ἀρχῇ τοῦ ἔτους, κατὰ τοὺς Ἑβραίων νόμους, ὅτε καὶ αὐτὸ τοῦ ἁγίου πάσχα τελεῖται μυστήριον, δεδίψηκεν ὁ λαός. Ἐν γάρ τοι τῷ πρώτῳ μηνὶ τοῦ ἐνιαυτοῦ, ὃς καὶ τῶν νέων ὠνόμασται, μονονουχὶ καὶ τετελεύτηκεν ἡ ἐν σκιαῖς καὶ τύποις λατρεία, συνεστάλη τε τρόπον τινὰ, καὶ ἐκ μέσου γέγονεν. Πῶς ἢ τίνα τρόπον; Ἐπέλαμψε γὰρ ἡμῖν ὁ μονογενὴς τοῦ Θεοῦ Λόγος ἐν εἴδει τῷ καθ᾽ ἡμᾶς, ὡς ἐν μηνὶ τῶν νέων. Τοιγάρτοι καὶ ἔφασκεν αὐτὸς ὁ λαλῶν· «Πάρειμι, ὡς ὧραι ἐπὶ τῶν ὀρέων, καὶ ὡς ἐν μηνὶ τῶν νέων.» Οὕτω τὴν ἐξ ἐθνῶν Ἐκκλησίαν ἐκάλει λέγων· «Ἀνάστα, ἐλθὲ, πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου, ὅτι ἰδοὺ ὁ χειμὼν παρῆλθεν, ὁ ὑετὸς ἀπῆλθεν, ἐπορεύθη ἑαυτῷ. Τὰ ἄνθη ὤφθη ἐν τῇ γῇ ἡμῶν· καιρὸς γὰρ τῆς τομῆς ἔφθασεν.» Ἀνεθάλομεν γὰρ ἐν Χριστῷ πρὸς καινότητα ζωῆς, καὶ ὁ τῆς ἐπιδημίας καιρὸς, ἔαρ ὥσπερ ἡμῖν ἀνεδείχθη τὸ νοητὸν, εὐανθῆ τε καὶ ἔγκαρπον τὴν ἀνθρώπου φύσιν ἀποτελοῦν. Τότε γὰρ, τότε τῆς ἐν σκιαῖς συνεσταλμένης, καὶ οἷον τεθνεώσης τῆς Μαριὰμ, δεδίψηκεν ὁ λαὸς, καὶ ἐν σπάνει γέγονεν ὑδάτων νοητῶν. Ἀλλ᾽ ἐκπέπτωκε πλουσίως τὸ νᾶμα Χριστοῦ, φημὶ δὲ δὴ πάλιν, τὰ δι᾽ αὐτοῦ θεσπίσματα, καὶ τὴν ἐν πνεύματί τε καὶ ἀληθείᾳ μυστικὴν παιδαγωγίαν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αφού λοιπόν πέθανε η Μαριάμ τον πρώτο μήνα, δηλαδή στην αρχή του έτους, σύμφωνα με τους νόμους των Εβραίων, τότε που τελείται και το ίδιο το μυστήριο του αγίου Πάσχα, ο λαός δίψασε. Διότι, κατά τον πρώτο μήνα του έτους, ο οποίος έχει ονομαστεί και μήνας των νέων, σχεδόν πέθανε και η λατρεία των σκιών και των τύπων, συρρικνώθηκε κατά κάποιον τρόπο και εξέλιπε. Πώς και με ποιον τρόπο; Διότι έλαμψε σε εμάς ο μονογενής Λόγος του Θεού με τη δική μας ανθρώπινη μορφή, σαν στον μήνα των νέων. Γι' αυτό άλλωστε έλεγε ο ίδιος που ομιλεί: «Είμαι παρών, όπως η ωραιότητα πάνω στα όρη, και όπως στον μήνα των νέων». Έτσι καλούσε την Εκκλησία των εθνών λέγοντας: «Ανάστα, έλα κοντά μου, καλή μου, περιστερά μου, διότι ιδού, ο χειμώνας παρήλθε, η βροχή έφυγε και απομακρύνθηκε. Τα άνθη φάνηκαν στη γη μας· διότι έφτασε ο καιρός του κλαδέματος». Επειδή αναθάλαμε εν Χριστώ προς μια νέα ζωή, και ο καιρός της επίγειας παρουσίας Του αναδείχθηκε για εμάς ως νοητή άνοιξη, η οποία καθιστά την ανθρώπινη φύση ευανθή και καρποφόρα. Διότι τότε, τότε ακριβώς, όταν η λατρεία των σκιών περιορίστηκε και, σαν τη Μαριάμ, πέθανε, ο λαός δίψασε και βρέθηκε σε έλλειψη νοητών υδάτων. Αλλά ανάβλυσε πλούσια το νάμα του Χριστού, εννοώ βεβαίως πάλι τα δικά Του θεσπίσματα και τη μυστική παιδαγωγία εν πνεύματι και αληθεία.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Περὶ τῆς ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ προσκυνήσεως καὶ λατρείας
Ὥσπερ γὰρ ἀρχὴ μηνὸς, ἡμερῶν ἡ ἐν αὐτῷ πρώτη, τοῦτ᾽ ἔστιν, ἡ νουμηνία· οὕτως καὶ ἀρχή τις ὥσπερ αἰῶνος νέου, καὶ προεισβολὴ καινότητος χρόνων, ὁ τῆς ἐπιδημίας καιρός. «Καινὴ γὰρ κτίσις ἐν Χριστῷ· τὰ ἀρχαῖα παρῆλθεν.» Ἀναλάμπει δὲ ὥσπερ ἡμῖν ὁ μετὰ τοῦτον αἰὼν, νῦν μὲν ὡς ἐν ἐλπίσιν ἔτι βλεπόμενος, τότε δὲ καὶ παρεσόμενος ἀληθῶς, ὅταν ἡμῖν ὁ Χριστὸς ἐπιλάμψῃ πάλιν μετὰ τῶν ἁγίων ἀγγέλων ἐν τῇ δόξῃ τοῦ Πατρὸς, τοὺς ἐν καινότητι ζωῆς περιπατεῖν ἑλομένους, καὶ τὸ ἐκπρεπέστατον κάλλος τῆς εὐαγγελικῆς πολιτείας ἐν ὑπομονῇ πλουτήσαντας, παραληψόμενος μεθ᾽ ἑαυτοῦ, καὶ εἰς τὴν πάλαι προσδοκωμένην δόξαν καὶ βασιλείαν εἰσκομιῶν. Ὅτι δὲ καινὴ κτίσις καὶ οἱονεὶ καιρῶν καὶ πραγμάτων βλάστη νέα τῶν ἐν Χριστῷ, καταδείξειεν ἂν εὖ μάλα τὸ αἴνιγμα τοῦ πρώτου μηνὸς, καθ᾽ ὃν πόαι μὲν καὶ ἁπαλαὶ καὶ ἀρτιφανεῖς ἐν γῇ, φυτῶν δὲ ἀναθήλησις, καὶ τῶν ἐν λειμῶσιν ἀνθέων τὸ πολυειδὲς ἐμφαίνεται κάλλος, ἐαρινῆς γελώσης εὐωδίας· οἱονεὶ γάρ πως ἐν τοιῷδε καιρῷ κέκληκεν ὁ Χριστὸς τὴν ἐξ ἐθνῶν Ἐκκλησίαν, οὕτω λέγων, «Ἀνάστα, ἐλθὲ, ἡ πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου, ὅτι ἰδοὺ ὁ χειμὼν ἀπῆλθεν, ὁ ὑετὸς ἀπῆλθεν, ἐπορεύθη ἐν αὐτῷ· τὰ ἄνθη ὤφθη ἐν τῇ γῇ· καιρὸς τῆς τομῆς ἔφθασεν.»
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι, όπως ακριβώς αρχή του μήνα είναι η πρώτη από τις ημέρες του, δηλαδή η νουμηνία, έτσι αποτελεί και μια αρχή ενός νέου αιώνα, και μια εισαγωγή στην καινότητα των χρόνων, ο καιρός της παρουσίας του Χριστού. «Διότι καινούργια κτίση υπάρχει εν Χριστώ· τα παλαιά παρήλθαν.» Αναλάμπει δε σε εμάς ο μέλλων αιώνας, ο οποίος τώρα μεν θεωρείται ακόμη ως ελπίδα, τότε όμως θα είναι αληθινά παρών, όταν ο Χριστός επιλάμψει και πάλι σε εμάς μαζί με τους αγίους αγγέλους μέσα στη δόξα του Πατρός, για να παραλάβει μαζί Του όσους επέλεξαν να πορευθούν σε καινότητα ζωής και οι οποίοι πλούτισαν με υπομονή το εκπρεπέστατο κάλλος της ευαγγελικής πολιτείας, και για να τους εισαγάγει στην από παλιά προσδοκώμενη δόξα και βασιλεία. Το ότι δε τα εν Χριστώ είναι καινούργια κτίση και σαν μια νέα βλάστηση καιρών και πραγμάτων, το καταδεικνύει πολύ καλά ο συμβολισμός του πρώτου μήνα, κατά τον οποίο εμφανίζεται στη γη χλόη απαλή και αρτιφανής, καθώς και η αναβλάστηση των φυτών, και φανερώνεται το πολυειδές κάλλος των λουλουδιών στα λιβάδια, μέσα στη χαρμόσυνη εαρινή ευωδία. Διότι τρόπον τινά σε έναν τέτοιο καιρό κάλεσε ο Χριστός την εξ εθνών Εκκλησία, λέγοντας τα εξής: «Σήκω, έλα, πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου, διότι ιδού ο χειμώνας απήλθε, η βροχή πέρασε και έφυγε· τα άνθη φάνηκαν στη γη· ο καιρός του κλαδέματος έφτασε.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἱεροσολύμων Κατηχήσεις πρὸς τοὺς φωτιζομένους
Καὶ πόθεν ἐγήγερται ὁ σωτήρ; λέγει ἐν τοῖς ᾄσμασι τῶν ᾀσμάτων· ἀνάστα, ἐλθὲ ἡ πλησίον μου, καὶ ἐν τοῖς ἑξῆς· ἐν σκέπῃ τῆς πέτρας. σκέπην τῆς πέτρας εἶπε τὴν τότε πρὸ τῆς θύρας τοῦ σωτηρίου μνήματος οὖσαν σκέπην, καὶ ἐξ αὐτῆς τῆς πέτρας, καθὼς σύνηθες ἐνταῦθα γίνεσθαι πρὸ τῶν μνημάτων, λελαξευμένην. νῦν γὰρ οὐ φαίνεται, ἐπειδὴ τότε ἐξεκολάφθη τὸ προσκέπασμα διὰ τὴν παροῦσαν εὐκοσμίαν. πρὸ γὰρ τῆς ἐκ βασιλικῆς φιλοτιμίας κατασκευῆς τοῦ μνήματος σκέπη ἦν ἔμπροσθεν τῆς πέτρας.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και από πού αναστήθηκε ο Σωτήρας; Λέει στο Άσμα Ασμάτων: σήκω, έλα η πλησίον μου, και στα επόμενα: στη σκέπη της πέτρας. Σκέπη της πέτρας ονόμασε τη σκέπη που υπήρχε τότε μπροστά από τη θύρα του σωτηρίου μνήματος, και η οποία ήταν λαξευμένη από την ίδια την πέτρα, όπως συνηθίζεται να γίνεται εδώ μπροστά από τα μνήματα. Διότι τώρα δεν φαίνεται, επειδή τότε εκείνο το προσκέπασμα λαξεύτηκε και αφαιρέθηκε χάριν της σημερινής ευπρέπειας. Επειδή, πριν από την κατασκευή του μνήματος με βασιλική χορηγία, υπήρχε σκέπη μπροστά από την πέτρα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἐπιφάνιος Σαλαμῖνος Κύπρου Πανάριον
ἀλλὰ καὶ ἐνταῦθα στερεὰ πέτρα οἰκοδομῆς καὶ θεμέλιος οἴκου θεοῦ γεγένηται, ἐν τῷ ἀρνησάμενον αὐτὸν καὶ πάλιν ἐπιστρέψαντα εὑρεθέντα τε ὑπὸ κυρίου καταξιωθῆναι πάλιν ἀκοῦσαι «ποίμαινε τὰ ἀρνία μου καὶ ποίμαινε τὰ πρόβατά μου». ὁ γὰρ Χριστὸς ταῦτα λέγων εἰς ἐπιστροφὴν ἡμᾶς ἤγαγε μετανοίας, ἵνα ἐν αὐτῷ πάλιν οἰκοδομηθείη ἡ εὐθεμελίωτος πίστις, ἡ μὴ ἀπαγορεύουσα ζωὴν τῶν ἀνθρώπων, ὅσοι ἐμπνέουσι τῷ βίῳ καὶ μετανοοῦσιν ἐν ἀληθείᾳ καὶ διορθοῦνται τὰ ἑαυτῶν σφάλματα ἐν τῷ αἰῶνι τούτῳ. 9. Ὡς καὶ ἐν τῷ ᾄσματι τῶν ᾀσμάτων ἔφη αὐτὴ ἡ νύμφη πρὸς τὸν νυμφίον λέγουσα «ἀποκρίνεται ὁ ἀδελφιδοῦς μου καὶ λέγει μοι· ἀνάστα ἐλθέ, [ἡ] πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου, ὅτι ὁ χειμὼν παρῆλθεν», τὰ στυγερά τε καὶ ζοφώδη τῆς συννεφίας καὶ φοβερώτατα * ὡς εἰπεῖν * παρῆλθεν, «ὁ ὑετὸς ἀπῆλθεν, ἐπορεύθη ἑαυτῷ. τὰ ἄνθη ὤφθη ἐν τῇ γῇ ἡμῶν, καιρὸς τῆς τομῆς ἔφθακε, φωνὴ τῆς τρυγόνος ἠκούσθη ἐν τῇ γῇ ἡμῶν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αλλά και εδώ έγινε στέρεη πέτρα οικοδομής και θεμέλιο του οίκου του Θεού, με το να αξιωθεί, αυτός που τον αρνήθηκε και πάλι επέστρεψε και βρέθηκε από τον Κύριο, να ακούσει ξανά: «ποίμαινε τα αρνία μου και ποίμαινε τα πρόβατά μου». Διότι ο Χριστός, λέγοντας αυτά, μας οδήγησε σε επιστροφή μετάνοιας, ώστε να οικοδομηθεί πάλι σε αυτόν η καλοθεμελιωμένη πίστη, η οποία δεν αποκλείει από τη ζωή τους ανθρώπους, όλους όσοι αναπνέουν σε τούτο τον βίο και μετανοούν αληθινά και διορθώνουν τα σφάλματά τους στον παρόντα αιώνα. 9. Όπως και στο Άσμα Ασμάτων είπε η ίδια η νύμφη προς τον νυμφίο λέγοντας: «Αποκρίνεται ο αγαπημένος μου και μου λέει: σήκω, έλα, αγαπημένη μου, καλή μου, περιστερά μου, διότι ο χειμώνας πέρασε», τα απεχθή και τα σκοτεινά της συννεφιάς και τα πλέον φοβερά, τρόπον τινά, πέρασαν, «η βροχή έφυγε, απομακρύνθηκε. Τα άνθη φάνηκαν στη γη μας, ο καιρός του κλαδέματος έφτασε, η φωνή του τρυγονιού ακούστηκε στη γη μας».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἐπιφάνιος Σαλαμῖνος Κύπρου Πανάριον
ἡ συκῆ ἐξήνεγκε τοὺς ὀλύνθους αὐτῆς, αἱ ἄμπελοι ἡμῶν κυπρίζουσιν, ἔδωκαν ὀσμήν»· ἵνα δείξῃ πάντα τὰ παρῳχημένα παρελθόντα, ἔαρος δὲ ἄρτι ἀνθοῦντος καὶ θαλάσσης γαληνιώσης τε καὶ φόβου τοῦ ὑετοῦ διελθόντος καὶ τῶν παλαιῶν τῆς ἀμπέλου * τετμημένων καὶ τῆς πόας μηκέτι ποαζούσης μόνον, ἀλλὰ καὶ ἄνθη ἐκβαλλούσης καὶ τοῦ κηρύγματος τῆς φωνῆς ἐν τῇ ἐρήμῳ βοώσης τουτέστιν ἐν τῇ γῇ ἡμῶν καὶ συκῆς τῆς ποτε καταραθείσης ἐκβαλλούσης τοὺς ὀλύνθους, τοὺς καρποὺς τῆς μετανοίας ἤδη ἐπὶ τοῖς κλώνεσι καὶ δένδρεσι φαινομένους, ἀμπέλους δὲ ἤδη κυπριζούσας τὸ εὔοδμον τῆς τοῦ εὐαγγελίου πίστεως κήρυγμα. ἐπειδὴ δὲ εὐθὺς κέκληκε τὴν τοιαύτην καὶ εἶπεν «ἀνάστα ἐλθέ», * ἀνάστα ἀπὸ νεκρότητος ἁμαρτημάτων καὶ ἐλθὲ ἐν δικαιοσύνῃ, ἀνάστα ἀπὸ παραπτώματος καὶ ἐλθὲ ἐν παρρησίᾳ, ἀνάστα ἀπὸ ἁμαρτιῶν καὶ ἐλθὲ ἐν μετανοίᾳ, ἀνάστα ἀπὸ παραλύσεως καὶ ἐλθὲ ἐν τελειότητι, ἀνάστα ἀπὸ λωβήσεως καὶ ἐλθὲ ἐν ὑγείᾳ, ἀνάστα ἀπὸ ἀπιστίας καὶ ἐλθὲ ἐν πίστει, ἀνάστα ἀπὸ ἀπωλείας καὶ ἐλθὲ ἐν εὑρέσει. ἐπειδὴ δὲ ᾔδει τὸ θεῖον λόγιον ὅτι μετὰ τὴν πρώτην μετάνοιαν καὶ μετὰ τὴν πρώτην κλῆσιν καὶ ἴασιν, ὡς εἰπεῖν, συμβαίνει τῇ ἀνθρωπότητι πολλὰ παραπτώματα, πάλιν λέγει «ἀνάστα ἐλθέ, ἡ πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου, καὶ ἐλθέ, σὺ περιστερά μου». δεύτερον ταύτην καλεῖ καὶ οὐχ ἅπαξ. τὸ δὲ δεύτερον οὐκ ἴσον τῷ πρώτῳ.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Η συκιά έβγαλε τους πρώιμους καρπούς της, τα αμπέλια μας ανθίζουν, έδωσαν την ευωδία τους»· για να δείξει ότι όλα τα παρελθόντα έχουν περάσει, και ότι η άνοιξη τώρα ανθίζει και η θάλασσα γαληνεύει, και ο φόβος της βροχής έχει παρέλθει, και τα παλαιά κλήματα του αμπελιού έχουν κλαδευτεί, και το χορτάρι δεν βλασταίνει πλέον μόνο, αλλά βγάζει και άνθη, και του κηρύγματος της φωνής που βοά στην έρημο, δηλαδή στη γη μας, και της συκιάς που κάποτε καταράστηκε να βγάζει τους πρώιμους καρπούς, τους καρπούς της μετανοίας που ήδη φαίνονται στα κλαδιά και στα δέντρα, και τα αμπέλια να ανθίζουν ήδη το ευωδιαστό κήρυγμα της πίστεως του Ευαγγελίου. Επειδή δε αμέσως κάλεσε αυτήν και είπε «σήκω, έλα», σήκω από τη νεκρότητα των αμαρτημάτων και έλα με δικαιοσύνη, σήκω από το παράπτωμα και έλα με παρρησία, σήκω από τις αμαρτίες και έλα με μετάνοια, σήκω από την παράλυση και έλα με τελειότητα, σήκω από τη φθορά της ασθένειας και έλα με υγεία, σήκω από την απιστία και έλα με πίστη, σήκω από την απώλεια και έλα στην εύρεση. Επειδή όμως ο θείος λόγος γνώριζε ότι, μετά την πρώτη μετάνοια και μετά την πρώτη κλήση και θεραπεία, τρόπον τινά, συμβαίνουν στην ανθρωπότητα πολλά παραπτώματα, πάλι λέει: «σήκω, έλα, πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου, και έλα, εσύ περιστερά μου». Για δεύτερη φορά την καλεί, και όχι μόνο μία. Και το δεύτερο δεν είναι ίσο με το πρώτο.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἐπιφάνιος Σαλαμῖνος Κύπρου Πανάριον
φησὶ γὰρ ἐν τῇ προτέρᾳ κλήσει οὕτως «ἀνάστα ἐλθέ, [ἡ] πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου». τὸ μὲν πρῶτον «ἀνάστα ἐλθέ», καὶ οὐκ εἶπεν «ἐλθὲ σύ». καὶ τὸ δεύτερον προστίθησι τὸ ἄρθρον, ἵνα δείξῃ κλῆσιν οὐ δευτέραν, παρηλλαγμένην μετὰ τὴν πρώτην, ἀλλὰ ἐν τῇ πρώτῃ ἀπὸ παραπτωμάτων πάλιν ὀρεγομένην χεῖρα ἐπιδέξιον καὶ ἐπουράνιον φιλανθρωπίας. «καὶ ἐλθέ» φησί «〈σὺ〉 περιστερά μου ἐν σκέπῃ τῆς πέτρας, ἐχόμενα τοῦ προτειχίσματος»· «ἐν σκέπῃ πέτρας» 〈τουτέστιν〉 ἐν φιλανθρωπίᾳ Χριστοῦ καὶ ἐν ἐλέει κυρίου· τοῦτο γάρ ἐστιν σκέπη πέτρας, σκέπη ἐλπίδος καὶ πίστεως καὶ ἀληθείας. «ἐχόμενα τοῦ προτειχίσματος», τουτέστιν πρὶν ἢ κλεισθῆναι τὴν πύλην, πρὶν ἢ εἴσω περιβόλων γενόμενος ὁ βασιλεὺς μηκέτι εἰσδέξηται, τουτέστιν μετὰ τὴν ἐντεῦθεν ἀπαλλαγήν τε καὶ θάνατον, ὅτε οὐκέτι «ἐχόμενα τοῦ προτεισχίσματος», ἀλλὰ ἀπεκλείσθησαν αἱ πύλαι καὶ οὐκέτι ἔνι διορθώσασθαι. 10. Ἐν γὰρ τῷ μέλλοντι αἰῶνι, μετὰ τὴν τοῦ ἀνθρώπου ἐντεῦθεν ἀπαλλαγὴν οὐ νηστείας πορισμὸς οὐ μετανοίας κλῆσις οὐκ ἐλεημοσύνης ἐπίδοσις, ἀλλ᾽ οὔτε ἐγκλημάτων ἔργα οὐ πόλεμος οὐ μοιχεία οὐκ ἀσέλγεια, ἀλλ᾽ οὔτε δικαιοσύνη καὶ μετάνοια. ὡς γὰρ μετὰ θερισμὸν τοῦ στάχυος οὐκ ἔνι παχυνθῆναι τὸν κόκκον, οὐκ ἀνεμόφθορον γενέσθαι * οὐκ ἔνι εὐπάθειά τις ἑτέρα.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι λέγει στην προηγούμενη κλήση τα εξής: «σήκω, έλα, πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου». Κατά πρώτον λέγει «σήκω, έλα», και δεν είπε «έλα εσύ». Και κατά δεύτερον προσθέτει το άρθρο, για να δείξει όχι μια δεύτερη κλήση, παραλλαγμένη μετά την πρώτη, αλλά ότι ήδη από την πρώτη απλώνει και πάλι, έπειτα από τα παραπτώματα, το δεξιό και επουράνιο χέρι της φιλανθρωπίας. «Και έλα», λέγει, «εσύ, η περιστερά μου, στη σκέπη της πέτρας, κοντά στο προτείχισμα»· «στη σκέπη της πέτρας», δηλαδή στη φιλανθρωπία του Χριστού και στο έλεος του Κυρίου· διότι αυτή είναι η σκέπη της πέτρας, σκέπη ελπίδας και πίστεως και αληθείας. «Κοντά στο προτείχισμα», δηλαδή προτού κλειστεί η πύλη, προτού ο βασιλιάς, εισερχόμενος στους περιβόλους, πάψει να δέχεται πλέον τον οποιονδήποτε, δηλαδή μετά την αναχώρηση από τον παρόντα βίο και τον θάνατο, οπότε δεν βρίσκεται πλέον «κοντά στο προτείχισμα», αλλά οι πύλες έχουν κλείσει και δεν είναι πλέον δυνατόν να υπάρξει διόρθωση. 10. Διότι στον μέλλοντα αιώνα, μετά την αναχώρηση του ανθρώπου από τον παρόντα κόσμο, δεν υπάρχει ωφέλεια από νηστεία, ούτε πρόσκληση σε μετάνοια, ούτε προσφορά ελεημοσύνης, αλλά ούτε και εγκληματικές πράξεις, ούτε πόλεμος, ούτε μοιχεία, ούτε ασέλγεια, ούτε όμως και δικαιοσύνη και μετάνοια. Διότι, όπως ακριβώς μετά τον θερισμό του σταχυού δεν είναι δυνατόν να παχύνει ο κόκκος του σιταριού, ούτε να φθαρεί από τον άνεμο, * έτσι δεν υπάρχει καμία άλλη δυνατότητα μεταβολής της καταστάσεως.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἐπιφάνιος Σαλαμῖνος Κύπρου Πανάριον
καὶ ὅσα ἐστὶ τοιαῦτα λεγόμενα, ἃ οὐκ ἐνδέχεται πληροῦσθαι εἰς τὴν θεότητα, ἀλλ᾽ ἐν σαρκί, τῆς θεότητος οἰκονομούσης τὰ πάντα ἐν ἀπαθείᾳ καὶ ἐν ἀληθείᾳ. 69. Ἀναπηδῶσι δὲ πάλιν, ὡς οἱ ἐμμανεῖς κύνες λύσσῃ τινὶ κατεχόμενοι, τὸν αὐτῶν δεσπότην διὰ τὴν λύσσαν ἀγνοοῦντες καὶ αὐτῷ πρῶτον ἐπερχόμενοι, καὶ λέγουσι πάλιν, ὅταν ἀκούσωσι παρ᾽ ἡμῶν, ὡς ἔστιν ἀληθές, ὡς τοῦ κυρίου λέγοντος ἐν τῷ εὐαγγελίῳ περὶ τῶν αὐτοῦ μαθητῶν «οὓς δέδωκάς μοι, πάτερ, ἐφύλαξα αὐτοὺς ἐν τῷ κόσμῳ», καὶ πάλιν «ποίησον αὐτοὺς ἵνα ὦσιν ἐν ἐμοί, ὡς κἀγὼ καὶ σὺ ἕν ἐσμεν», καὶ λέγουσιν «ὁρᾷς τὸ ὑπ᾽ αὐτοῦ λεγόμενον, ὅτι ἐγὼ ἐν τῷ πατρὶ καὶ ὁ πατὴρ ἐν ἐμοὶ καὶ οἱ δύο ἕν ἐσμεν», ὅτι οὐ περὶ ἰσότητος λέγει, ἀλλὰ περὶ ὁμονοίας; πῶς γὰρ ἠδύναντο οἱ μαθηταὶ ἐν αὐτῷ εἶναι κατὰ ἰσότητα, ἀλλὰ κατὰ τὴν ὁμόνοιαν, καὶ εὐθὺς πάντη ἐλέγχει αὐτοὺς ἡ τοῦ θεοῦ ἀλήθεια, ὡς οὔτε οἱ μαθηταὶ ἠδύναντο τοῦτο πληροῦν οὔτε περὶ αὐτῶν τοῦτο ῥηθῆναι, εἰ μὴ ἐκοινώνησε τῆς αὐτῶν σαρκὸς ἐλθὼν ὁ λόγος καὶ συνάψας αὐτοὺς ἐν αὐτῷ εἰς υἱοθεσίαν. διὰ τοῦτο γὰρ καὶ πάντη ἐν τῷ ᾄσματι τῶν ᾀσμάτων τὴν ἁγίαν αὐτοῦ ἐκκλησίαν «πλησίον» καλεῖ, προσφωνῶν αὐτῇ διὰ τῆς ἁγίας αὐτοῦ φωνῆς τῆς ἀνεγερτικῆς καὶ προτρεπτικῆς λέγων ὅτι «ἀνάστα, ἐλθέ, πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου». καὶ ὁρᾷς ὡς «πλησίον» αὐτὴν καλεῖ;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
και όσα παρόμοια λέγονται, τα οποία δεν είναι δυνατόν να εκπληρώνονται στη θεότητα, αλλά στη σάρκα, καθώς η θεότητα οικονομεί τα πάντα εν απάθεια και εν αληθεία. 69. Επιτίθενται όμως πάλι, σαν τα μανιασμένα σκυλιά που κατέχονται από κάποια λύσσα, αγνοώντας εξαιτίας της λύσσας τον ίδιο τους τον κύριο και ορμώντας πρώτα σε αυτόν, και λένε πάλι, όταν ακούσουν από εμάς την αλήθεια, όπως τη λέει ο Κύριος στο Ευαγγέλιο για τους μαθητές του: «Αυτούς που μου έδωσες, Πατέρα, τους φύλαξα μέσα στον κόσμο», και πάλι: «Κάνε τους να είναι ένα μέσα σε εμένα, όπως και εγώ και εσύ είμαστε ένα», και λένε: «Βλέπεις αυτά που λέγει, ότι δηλαδή “εγώ είμαι μέσα στον Πατέρα και ο Πατέρας είναι μέσα σε εμένα και οι δύο είμαστε ένα”, ότι δεν ομιλεί περί ισότητος, αλλά περί ομονοίας;» Διότι πώς θα μπορούσαν οι μαθητές να βρίσκονται μέσα σε αυτόν κατά την ισότητα, και όχι κατά την ομόνοια; Και αμέσως η αλήθεια του Θεού τούς ελέγχει πλήρως, καθώς ούτε οι μαθητές μπορούσαν να το εκπληρώσουν αυτό ούτε θα μπορούσε να λεχθεί αυτό για εκείνους, αν ο Λόγος, με την έλευσή του, δεν είχε κοινωνήσει τη σάρκα τους και δεν τους είχε ενώσει μέσα του προς υιοθεσία. Γι' αυτόν τον λόγο, άλλωστε, παντού στο Άσμα Ασμάτων αποκαλεί την αγία του Εκκλησία «πλησίον», προσφωνώντας την με την αγία, εγερτική και προτρεπτική φωνή του, λέγοντας: «Ανάστα, έλθε, πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου». Και βλέπεις πώς την αποκαλεί «πλησίον»;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Γρηγόριος ὁ Νύσσης Εἰς τὸ ᾆσμα τῶν ᾀσμάτων
Ἀποκρίνεται ὁ ἀδελφιδός μου καὶ λέγει μοι· ἀνάστα ἐλθέ, ἡ πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου, Ὅτι ἰδοὺ ὁ χειμὼν παρῆλθεν, ὁ ὑετὸς ἀπῆλθεν, ἐπορεύθη ἑαυτῷ, Τὰ ἄνθη ὤφθη ἐν τῇ γῇ, καιρὸς τῆς τομῆς ἔφθακεν, φωνὴ τοῦ τρυγόνος ἠκούσθη ἐν τῇ γῇ ἡμῶν, Ἡ συκῆ ἐξήνεγκε τοὺς ὀλύνθους αὐτῆς, αἱ ἄμπελοι κυπρίζουσιν, ἔδωκαν ὀσμήν. ἀνάστα ἐλθέ, ἡ πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου, Δεῦρο σεαυτῇ, περιστερά μου, ἐν σκέπῃ τῆς πέτρας ἐχόμενα τοῦ προτειχίσματος. δεῖξόν μοι τὴν ὄψιν σου καὶ ἀκούτισόν με τὴν φωνήν σου, ὅτι ἡ φωνή σου ἡδεῖα καὶ ἡ ὄψις σου ὡραία.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αποκρίνεται ο αγαπημένος μου και μου λέει: Σήκω και έλα, αγαπημένη μου, καλή μου, περιστέρα μου. Διότι, ιδού, ο χειμώνας παρήλθε, η βροχή απήλθε και απομακρύνθηκε. Τα άνθη φάνηκαν στη γη, ο καιρός του κλαδέματος έφθασε, η φωνή του τρυγονιού ακούσθηκε στη γη μας. Η συκιά έβγαλε τους άγουρους καρπούς της, τα αμπέλια ανθίζουν και ανέδωσαν ευωδία. Σήκω και έλα, αγαπημένη μου, καλή μου, περιστέρα μου. Έλα, περιστέρα μου, υπό τη σκέπη του βράχου, πλησίον του προτειχίσματος. Δείξε μου το πρόσωπό σου και κάνε με να ακούσω τη φωνή σου, διότι η φωνή σου είναι γλυκιά και το πρόσωπό σου ωραίο.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Γρηγόριος ὁ Νύσσης Εἰς τὸ ᾆσμα τῶν ᾀσμάτων
Ἀκούσωμεν δὲ οἷα πρὸς τὴν ἐκκλησίαν λαλεῖ ὁ μήπω ἐντὸς τοῦ τοίχου γενόμενος ἀλλ᾽ ἔτι διὰ τῶν φωταγωγῶν αὐτῇ προσφθεγγόμενος· Ἀποκρίνεται, φησίν, ὁ ἀδελφιδός μου καὶ λέγει μοι· Ἀνάστα, ἐλθέ, ἡ πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου, ὅτι ἰδοὺ ὁ χειμὼν παρῆλθεν, ὁ ὑετὸς ἀπῆλθεν, ἐπορεύθη ἑαυτῷ, τὰ ἄνθη ὤφθη ἐν τῇ γῇ, ὁ καιρὸς τῆς τομῆς ἔφθακεν, φωνὴ τοῦ τρυγόνος ἠκούσθη ἐν τῇ γῇ ἡμῶν, ἡ συκῆ ἐξήνεγκε τοὺς ὀλύνθους αὐτῆς, αἱ ἄμπελοι κυπρίζουσιν, ἔδωκαν ὀσμήν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ας ακούσουμε λοιπόν τα όσα λέει προς την εκκλησία εκείνος που δεν έχει βρεθεί ακόμη εντός του τείχους, αλλά της απευθύνει τον λόγο μέσα από τους φωταγωγούς: Αποκρίνεται, λέει, ο αγαπημένος μου και μου λέει: Σήκω, έλα, πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου, διότι ιδού ο χειμώνας παρήλθε, η βροχή έφυγε και απομακρύνθηκε, τα άνθη εμφανίστηκαν στη γη, ο καιρός του κλαδέματος έφτασε, η φωνή του τρυγονιού ακούστηκε στη γη μας, η συκιά έβγαλε τα πρώιμα σύκα της, οι άμπελοι ανθίζουν και ανέδωσαν την ευωδία τους.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Γρηγόριος ὁ Νύσσης Εἰς τὸ ᾆσμα τῶν ᾀσμάτων
ταῦτα τοίνυν ἀκούει τοῦ λόγου ἡ ἐκκλησία διὰ τῶν προφητικῶν θυρίδων καὶ τῶν νομικῶν δικτύων δεχομένη τὴν τῆς ἀληθείας αὐγὴν ἔτι συνεστῶτος τοῦ τυπικοῦ τῆς διδασκαλίας τοίχου, τοῦ νόμου λέγω, τοῦ τὴν σκιὰν ποιοῦντος τῶν μελλόντων ἀγαθῶν, οὐκ αὐτὴν τὴν εἰκόνα τῶν πραγμάτων δεικνύοντος, οὗ κατόπιν ἵσταται ἡ ἀλήθεια ἐχομένη τοῦ τύπου πρῶτον μὲν διὰ τῶν προφητῶν ἐναυγάζουσα τῇ ἐκκλησίᾳ τὸν λόγον, μέτα ταῦτα δὲ τῇ φανερώσει τοῦ εὐαγγελίου πᾶσαν τοῦ τύπου τὴν σκιοειδῆ φαντασίαν ἐξαναλίσκουσα, δι᾽ ἧς καθαιρεῖται μὲν τὸ μεσότοιχον, συνάπτεται δὲ ὁ ἐν τῷ οἴκῳ ἀὴρ πρὸς τὸ αἴθριον φῶς, ὡς μηκέτι διὰ τῶν θυρίδων χρείαν ἔχειν περιαυγάζεσθαι αὐτοῦ τοῦ ἀληθινοῦ φωτὸς διὰ τῶν εὐαγγελικῶν ἀκτίνων τὰ ἔνδον πάντα καταφωτίζοντος. διὰ τοῦτο ἐμβοᾷ διὰ τῶν φωταγωγῶν τῇ ἐκκλησίᾳ ὁ λόγος ὁ ἀνορθῶν τοὺς κατερραγμένους λέγων Ἀνάστηθι (δηλαδὴ ἐκ τοῦ πτώματος) ἡ τῷ γλίσχρῳ τῆς ἁμαρτίας ἐνολισθήσασα, ἡ συμποδισθεῖσα διὰ τοῦ ὄφεως καὶ εἰς γῆν πεσοῦσα καὶ ἐν τῷ πτώματι τῆς παρακοῆς γενομένη, ἀνάστα. οὐκ ἀρκεῖ δέ σοι, φησί, τὸ ἀνορθωθῆναι μόνον ἐκ τοῦ πτώματος, ἀλλὰ καὶ πρόελθε διὰ τῆς τῶν ἀγαθῶν προκοπῆς τὸν ἐν ἀρετῇ διανύουσα δρόμον. ὅπερ δὴ καὶ ἐπὶ τοῦ παραλυτικοῦ μεμαθήκαμεν· οὐ γὰρ διανίστησι μόνον ὁ λόγος τὸ ἐπικλίνιον ἄχθος ἐκεῖνο, ἀλλὰ καὶ περιπατεῖν ἐγκελεύεται.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αυτά, λοιπόν, ακούει η Εκκλησία από τον Λόγο, δεχόμενη την αυγή της αλήθειας μέσα από τις προφητικές θυρίδες και τα νομικά δίκτυα, ενώ στέκεται ακόμη όρθιος ο τυπικός τοίχος της διδασκαλίας, εννοώ ο νόμος, ο οποίος δημιουργεί τη σκιά των μελλόντων αγαθών και δεν δείχνει την ίδια την εικόνα των πραγμάτων. Πίσω από αυτόν ίσταται η αλήθεια, η οποία ακολουθεί τον τύπο, και πρώτα μεν φωτίζει τον λόγο στην Εκκλησία μέσω των προφητών, έπειτα δε, με τη φανέρωση του Ευαγγελίου, εξαλείφει κάθε σκιώδη φαντασία του τύπου. Μέσω αυτής κατεδαφίζεται το μεσότοιχο, και ενώνεται ο αέρας μέσα στον οίκο με το αίθριο φως, ώστε να μην υπάρχει πλέον ανάγκη να φωτίζεται μέσα από τις θυρίδες, αφού το ίδιο το αληθινό φως καταυγάζει τα πάντα στο εσωτερικό μέσα από τις ευαγγελικές ακτίνες. Για τον λόγο αυτό, ο Λόγος, που ανορθώνει τους καταβεβλημένους, βροντοφωνάζει στην Εκκλησία μέσα από τους φωταγωγούς, λέγοντας: «Ανάστηθι (δηλαδή, σήκω από την πτώση), εσύ που γλίστρησες στο ολισθηρό έδαφος της αμαρτίας, που παγιδεύτηκες από τον όφι, έπεσες στη γη και βρέθηκες στην πτώση της παρακοής, σήκω επάνω». Δεν σου αρκεί, λέει, μόνο να ανορθωθείς από την πτώση, αλλά πρέπει και να προχωρήσεις μπροστά μέσω της προκοπής των αγαθών, διανύοντας τον δρόμο της αρετής. Αυτό ακριβώς διδαχθήκαμε άλλωστε και στην περίπτωση του παραλυτικού· διότι ο Λόγος δεν ανασταίνει απλώς εκείνο το κλινήρες βάρος, αλλά και του δίνει την εντολή να περπατήσει.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Γρηγόριος ὁ Νύσσης Εἰς τὸ ᾆσμα τῶν ᾀσμάτων
ὅπερ μοι δοκεῖ τὴν πρὸς τὸ κρεῖττον πρόοδόν τε καὶ ἐπαύξησιν διὰ τῆς μεταβατικῆς κινήσεως σημαίνειν [ὁ λόγος]. Ἀνάστα οὖν φησι καὶ Ἐλθέ. ὢ προστάγματος δύναμις. ὄντως φωνὴ δυνάμεώς ἐστιν ἡ φωνὴ τοῦ θεοῦ, καθὼς ἡ ψαλμῳδία φησὶν ὅτι Ἰδοὺ δώσει τὴν φωνὴν αὐτοῦ, φωνὴν δυνάμεως· καὶ Αὐτὸς εἶπε καὶ ἐγενήθησαν, αὐτὸς ἐνετείλατο καὶ ἐκτίσθησαν. ἰδοὺ καὶ νῦν εἶπε πρὸς τὴν κειμένην ὅτι Ἀνάστηθι καὶ ὅτι Ἐλθὲ καὶ εὐθὺς ἔργον τὸ πρόσταγμα γίνεται· ὁμοῦ γὰρ τῷ δέξασθαι τοῦ λόγου τὴν δύναμιν καὶ ἵσταται καὶ παρίσταται καὶ πλησίον γίνεται τοῦ φωτός, ὡς ὑπ᾽ αὐτοῦ τοῦ καλέσαντος αὐτὴν μεμαρτύρηται οὕτως εἰπόντος τοῦ λόγου Ἀνάστα, ἐλθέ, ἡ πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου. τίς ἡ τάξις αὕτη τοῦ λόγου; πῶς ἔχεται τοῦ ἑτέρου τὸ ἕτερον; πῶς σῴζεται καθ᾽ εἱρμὸν ὥσπερ ἐν ἁλύσει τινὶ τὸ τῶν νοημάτων ἀκόλουθον; ἀκούει τοῦ προστάγματος, ἐνδυναμοῦται τῷ λόγῳ, ἐγείρεται, προέρχεται, πλησιάζει, καλὴ γίνεται, περιστερὰ ὀνομάζεται. πῶς γάρ ἐστι δυνατὸν καλὴν ὄψιν ἐν κατόπτρῳ γενέσθαι μὴ καλῆς τινος μορφῆς δεξαμένῳ τὴν ἔμφασιν; οὐκοῦν καὶ τὸ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως κάτοπτρον οὐ πρότερον ἐγένετο καλόν, ἀλλ᾽ ὅτε τῷ καλῷ ἐπλησίασε καὶ τῇ εἰκόνι τοῦ θείου κάλλους ἐνεμορφώθη.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αυτό νομίζω ότι σημαίνει [ο λόγος], την προς το καλύτερο πρόοδο και επαύξηση μέσω της μεταβατικής κινήσεως. «Σήκω, λοιπόν», λέει, «και έλα». Ώ, τι δύναμη προστάγματος! Όντως, η φωνή του Θεού είναι φωνή δυνάμεως, όπως λέει ο ψαλμός: «Ιδού, θα δώσει τη φωνή του, φωνή δυνάμεως»· και «Αυτός είπε και έγιναν, αυτός έδωσε εντολή και κτίστηκαν». Ιδού και τώρα είπε προς αυτήν που ήταν πεσμένη: «Σήκω» και «Έλα», και αμέσως το πρόσταγμα γίνεται έργο. Διότι, ταυτόχρονα με την αποδοχή της δυνάμεως του λόγου, και στέκεται και παρίσταται και έρχεται πλησίον του φωτός, όπως έχει μαρτυρηθεί από τον ίδιο που την κάλεσε, καθώς ο λόγος λέει τα εξής: «Σήκω, έλα, η πλησίον μου, η καλή μου, η περιστερά μου». Ποια είναι αυτή η τάξη του λόγου; Πώς συνδέεται το ένα με το άλλο; Πώς διασώζεται ο ειρμός της ακολουθίας των νοημάτων, σαν σε κάποια αλυσίδα; Ακούει το πρόσταγμα, ενδυναμώνεται από τον λόγο, εγείρεται, προχωρά, πλησιάζει, γίνεται καλή, ονομάζεται περιστερά. Διότι πώς είναι δυνατόν να εμφανιστεί ωραία όψη σε έναν καθρέφτη, εάν αυτός δεν δεχθεί την αντανάκλαση κάποιας ωραίας μορφής; Επομένως, και ο καθρέφτης της ανθρώπινης φύσεως δεν έγινε ωραίος προηγουμένως, παρά μόνο όταν πλησίασε στο Ωραίο και μορφοποιήθηκε σύμφωνα με την εικόνα του θείου κάλλους.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Γρηγόριος ὁ Νύσσης Εἰς τὸ ᾆσμα τῶν ᾀσμάτων
ὥσπερ γὰρ τὸ τοῦ ὄφεως εἶχεν εἶδος ἕως ἔκειτο ἐπὶ τῆς γῆς καὶ πρὸς αὐτὸν ἀφεώρα, κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον ἐπειδὴ ἀνέστη καὶ τῷ ἀγαθῷ ἔδειξεν ἑαυτὴν ἀντιπρόσωπον κατὰ νώτου τὴν κακίαν ποιησαμένη, πρὸς ὃ βλέπει κατ᾽ ἐκεῖνο καὶ σχηματίζεται· βλέπει δὲ πρὸς τὸ ἀρχέτυπον κάλλος. διὰ τοῦτο τῷ φωτὶ προσεγγίσασα φῶς γίνεται, τῷ δὲ φωτὶ τὸ καλὸν τῆς περιστερᾶς εἶδος ἐνεικονίζεται, ἐκείνης λέγω τῆς περιστερᾶς, ἧς τὸ εἶδος τὴν τοῦ ἁγίου πνεύματος παρουσίαν ἐγνώρισεν. οὕτω τοίνυν αὐτῇ προσφωνήσας ὁ λόγος καὶ ὀνομάσας αὐτὴν καλὴν μὲν διὰ τὸ πλησίον, περιστερὰν δὲ διὰ τὸ κάλλος, καὶ τὰ ἐφεξῆς διεξέρχεται οὐκέτι λέγων κρατεῖν τοῦ χειμῶνος τῶν ψυχῶν τὴν κατήφειαν· οὐ γὰρ ἀντέχει πρὸς τὴν ἀκτῖνα τὸ κρύος. Ἰδού, φησίν, ὁ χειμὼν παρῆλθεν, ὁ ὑετὸς ἀπῆλθεν, ἐπορεύθη ἑαυτῷ.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι, όπως ακριβώς είχε τη μορφή του φιδιού όσο καιρό κειτόταν στη γη και προσήλωνε το βλέμμα της προς αυτό, με τον ίδιο τρόπο, επειδή ανορθώθηκε και στράφηκε πρόσωπο με πρόσωπο με το αγαθό, αφήνοντας την κακία πίσω της, παίρνει τη μορφή εκείνου προς το οποίο βλέπει· και βλέπει προς το αρχέτυπο κάλλος. Γι' αυτό, καθώς προσέγγισε το φως γίνεται φως, και μέσα στο φως αποτυπώνεται η ωραία μορφή της περιστεράς, εκείνης της περιστεράς εννοώ, της οποίας η μορφή έκανε γνωστή την παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Έτσι, λοιπόν, αφού την προσφώνησε ο Λόγος και την ονόμασε ωραία λόγω της εγγύτητάς της, και περιστερά λόγω του κάλλους της, προχωρεί στα επόμενα, χωρίς πλέον να λέει ότι η κατήφεια του χειμώνα κυριαρχεί στις ψυχές· διότι το κρύο δεν αντέχει απέναντι στην ακτίνα του φωτός. «Ιδού», λέει, «ο χειμώνας πέρασε, η βροχή έφυγε, απομακρύνθηκε».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Γρηγόριος ὁ Νύσσης Εἰς τὸ ᾆσμα τῶν ᾀσμάτων
Ταῦτα προδείκνυσι τῇ νύμφῃ ὁ λόγος τοῦ καλοῦ τῶν ψυχῶν ἔαρος τὰ γνωρίσματα καὶ ἐπισπεύδει πρὸς τὴν τῶν προκειμένων ἀπόλαυσιν διεγείρων αὐτὴν τῷ λόγῳ Ἀνάστα, λέγων, ἐλθέ, ἡ πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου. ὅσα δόγματα δι᾽ ὀλίγων ἐν τοῖς ῥήμασι τούτοις ὁ λόγος ἡμῖν ὑποδείκνυσιν. οὐ γὰρ κατά τινα περιττὴν καὶ παρέλκουσαν ματαιολογίαν τοῖς αὐτοῖς ῥήμασιν ἐμφιλοχωρεῖν τὴν θεόπνευστον διδασκαλίαν ἐστὶν εἰκός, ἀλλά τι μέγα καὶ θεοπρεπὲς νόημα διὰ τῆς παλιλλογίας ἡμῖν ὑποδείκνυται. τὸ δὲ λεγόμενον τοιοῦτόν ἐστιν· ἡ μακαρία καὶ ἀΐδιος καὶ πάντα νοῦν ὑπερέχουσα φύσις πάντα τὰ ὄντα ἐν ἑαυτῇ περιείργουσα ὑπ᾽ οὐδενὸς περιέχεται ὅρου· οὐδὲν γάρ ἐστι περὶ αὐτὴν θεωρούμενον, οὐ χρόνος, οὐ τόπος, οὐ χρῶμα, οὐ σχῆμα, οὐκ εἶδος, οὐκ ὄγκος, οὐ πηλικότης, οὐ διάστημα, οὐδὲ ἄλλο τι περιγραπτικὸν ὄνομα ἢ πρᾶγμα ἢ νόημα, ἀλλὰ πᾶν τὸ περὶ αὐτὴν νοούμενον ἀγαθὸν εἰς ἄπειρόν τε καὶ ἀόριστον πρόεισιν. ὅπου γὰρ κακία χώραν οὐκ ἔχει, ἀγαθοῦ πέρας ἐστὶν οὐδέν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αυτά τα γνωρίσματα της ωραίας άνοιξης των ψυχών προδεικνύει στη νύμφη ο Λόγος και την παρακινεί προς την απόλαυση των προκείμενων αγαθών, διεγείροντάς την με τα λόγια: «Σήκω», λέγει, «έλα, η πλησίον μου, η καλή μου, η περιστερά μου». Πόσα δόγματα μάς υποδεικνύει ο Λόγος με λίγες λέξεις μέσα σε αυτά τα ρήματα! Διότι δεν είναι λογικό η θεόπνευστη διδασκαλία να επιμένει στα ίδια λόγια εξαιτίας κάποιας περιττής και ανώφελης ματαιολογίας, αλλά μέσω της επανάληψης μάς υποδεικνύεται ένα μεγάλο και θεοπρεπές νόημα. Αυτό δε που λέγεται είναι το εξής: η μακάρια και αΐδια φύση, που υπερβαίνει κάθε νου, περιλαμβάνοντας μέσα της όλα τα όντα, δεν περιορίζεται από κανένα όριο. Διότι τίποτα δεν παρατηρείται γύρω από αυτήν, ούτε χρόνος, ούτε τόπος, ούτε χρώμα, ούτε σχήμα, ούτε είδος, ούτε όγκος, ούτε μέγεθος, ούτε διάστημα, ούτε κανένα άλλο περιγραπτικό όνομα ή πράγμα ή νόημα, αλλά κάθε αγαθό που νοείται σχετικά με αυτήν προχωράει στο άπειρο και στο απεριόριστο. Διότι όπου η κακία δεν έχει θέση, δεν υπάρχει κανένα όριο του αγαθού.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Γρηγόριος ὁ Νύσσης Εἰς τὸ ᾆσμα τῶν ᾀσμάτων
ὁρῶμεν τοίνυν ὥσπερ ἐν βαθμῶν ἀναβάσει χειραγωγουμένην διὰ τῶν τῆς ἀρετῆς ἀνόδων ἐπὶ τὰ ὕψη παρὰ τοῦ λόγου τὴν νύμφην, ᾗ ἐνίησι πρῶτον διὰ τῶν προφητικῶν θυρίδων καὶ τῶν δικτυωτῶν τοῦ νόμου παραγγελμάτων τὴν ἀκτῖνα ὁ λόγος καὶ προσκαλεῖται αὐτὴν ἐγγίσαι τῷ φωτὶ καὶ καλὴν γενέσθαι πρὸς τὸ εἶδος τῆς περιστερᾶς ἐν τῷ φωτὶ μορφωθεῖσαν. εἶτα μετασχοῦσαν τῶν καλῶν ὅσον ἐχώρησε πάλιν ἐξ ὑπαρχῆς ὡς ἔτι τῶν καλῶν οὖσαν ἀμέτοχον πρὸς τὴν τοῦ ὑπερκειμένου κάλλους μετουσίαν ἐφέλκεται, ὥστε αὐτῇ κατὰ τὴν ἀναλογίαν τῆς προκοπῆς πρὸς τὸ ἀεὶ προφαινόμενον καὶ τὴν ἐπιθυμίαν συναύξεσθαι καὶ διὰ τὴν ὑπερβολὴν τῶν πάντοτε κατὰ τὸ ὑπερκείμενον εὑρισκομένων ἀγαθῶν πρώτως ἅπτεσθαι τῆς ἀνόδου δοκεῖν. διὰ τοῦτό φησι πάλιν πρὸς τὴν ἐγηγερμένην ὅτι Ἀνάστηθι καὶ πρὸς τὴν ἐλθοῦσαν ὅτι Ἐλθέ· οὔτε γὰρ τῷ οὕτως ἀνισταμένῳ λείψει ποτὲ τὸ ἀεὶ ἀνίστασθαι οὔτε τῷ τρέχοντι πρὸς τὸν κύριον ἡ πρὸς τὸν θεῖον δρόμον εὐρυχωρία δαπανηθήσεται. ἀεί τε γὰρ ἐγείρεσθαι χρὴ καὶ μηδέποτε διὰ τοῦ δρόμου προσεγγίζοντας παύεσθαι. ὥστε ὁσάκις ἂν λέγῃ τὸ Ἀνάστηθι καὶ τὸ Ἐλθέ, τοσαυτάκις τῆς πρὸς τὸ κρεῖττον ἀναβάσεως τὴν δύναμιν δίδωσιν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Βλέπουμε, λοιπόν, τη νύμφη να καθοδηγείται από τον Λόγο προς τα ύψη μέσα από τις αναβάσεις της αρετής, σαν σε μια κλίμακα βαθμίδων, στην οποία ο Λόγος στέλνει αρχικά την ακτίνα του μέσα από τα προφητικά παράθυρα και τα δικτυωτά παραγγέλματα του νόμου, και την προσκαλεί να πλησιάσει στο φως και να γίνει ωραία, παίρνοντας τη μορφή του περιστεριού μέσα στο φως. Έπειτα, αφού αυτή μετείχε στα αγαθά όσο μπορούσε να χωρέσει, ο Λόγος την ελκύει πάλι από την αρχή, σαν να ήταν ακόμη αμέτοχη αυτών των αγαθών, προς τη μετοχή του ανώτερου κάλλους, ώστε, ανάλογα με την προκοπή της προς εκείνο που διαρκώς αποκαλύπτεται, να αυξάνεται παράλληλα και η επιθυμία της, και εξαιτίας της υπερβολής των αγαθών που βρίσκονται πάντοτε στο ανώτερο επίπεδο, να της φαίνεται ότι μόλις τώρα ξεκινά την ανάβαση. Γι' αυτό λέει πάλι προς αυτήν που έχει ήδη εγερθεί: «Σήκω», και προς αυτήν που έχει ήδη έλθει: «Έλα»· διότι ούτε σε αυτόν που εγείρεται με αυτόν τον τρόπο θα λείψει ποτέ το να εγείρεται διαρκώς, ούτε σε αυτόν που τρέχει προς τον Κύριο θα εξαντληθεί ποτέ η ευρυχωρία του θείου δρόμου. Διότι πρέπει κανείς πάντοτε να εγείρεται και ποτέ να μην σταματά να πλησιάζει προχωρώντας σε αυτόν τον δρόμο. Ώστε, όσες φορές λέει το «Σήκω» και το «Έλα», τόσες φορές δίνει τη δύναμη της ανάβασης προς το ανώτερο.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Γρηγόριος ὁ Νύσσης Εἰς τὸ ᾆσμα τῶν ᾀσμάτων
Ἐλθέ, ἡ πλησίον μου, λέγει καὶ πάλιν Δεῦρο περιστερά μου, καὶ Δεῦρο σεαυτῇ ἐν σκέπῃ τῆς πέτρας. καὶ ἄλλας τοιαύτας φωνὰς προτρεπτικάς τε καὶ ἑλκτικὰς τῆς τῶν μειζόνων ἐπιθυμίας ὁ λόγος πρὸς τὴν ψυχὴν ποιησάμενος καὶ μαρτυρήσας ἤδη τῇ πρὸς αὐτὸν ἀνιούσῃ τὸ διὰ πάντων ἀμώμητον εἰπὼν ὅτι Ὅλη καλὴ εἶ καὶ μῶμος οὐκ ἔστιν ἐν σοί, ὡς ἂν μὴ τῇ μαρτυρίᾳ ταύτῃ ἐγχαυνωθεῖσα πρὸς τὴν τῶν μειζόνων ἄνοδον ἐμποδισθείη, πάλιν διὰ τῆς προτρεπτικῆς ταύτης φωνῆς ἐπὶ τὴν τῶν ὑπερκειμένων ἐπιθυμίαν ἀναβῆναι παρακελεύεται λέγων Δεῦρο ἀπὸ λιβάνου, νύμφη. τὸ δὲ λεγόμενον τοιοῦτόν ἐστι· καλῶς, φησίν, ἐν τοῖς φθάσασιν ἠκολούθησας, ἦλθες μετ᾽ ἐμοῦ πρὸς τὸ ὄρος τῆς σμύρνης (συνετάφης γάρ μοι διὰ τοῦ βαπτίσματος εἰς τὸν θάνατον), συνανῆλθές μοι καὶ ἐπὶ τὸν βουνὸν τοῦ λιβάνου (συνανέστης γάρ μοι καὶ ὑψώθης ἐν τῇ τῆς θεότητος κοινωνίᾳ, ἣν ἐνδείκνυται τοῦ λιβάνου τὸ ὄνομα), ἀνάβηθί μοι καὶ ἀπὸ τούτων ἐπὶ ἕτερα ὄρη προκόπτουσά τε καὶ ὑψουμένη διὰ τῆς ἐνεργοῦς γνώσεως, δεῦρο τοίνυν ἀπὸ τοῦ λιβάνου, φησίν, οὐκέτι μνηστὴ ἀλλὰ νύμφη. οὐ γάρ ἐστι δυνατὸν ἐμοὶ συζῆσαι μὴ ἀλλοιωθέντα διὰ τῆς τοῦ θανάτου σμύρνης πρὸς τὴν τοῦ λιβάνου θεότητα.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Έλα, πλησίον μου», λέει, και πάλι «Έλα, περιστερά μου» και «Έλα να βρεθείς υπό τη σκέπη του βράχου». Και αφού ο Λόγος απηύθυνε προς την ψυχή και άλλες τέτοιες φωνές, προτρεπτικές και ελκυστικές προς την επιθυμία των ανώτερων, και αφού ήδη διαβεβαίωσε σε αυτήν που ανέρχεται προς αυτόν ότι είναι σε όλα άμεμπτη, λέγοντας ότι «Είσαι όλη ωραία και ψεγάδι δεν υπάρχει σε εσένα», προκειμένου να μην επαναπαυθεί με αυτή τη μαρτυρία και εμποδιστεί στην άνοδο προς τα ανώτερα, πάλι μέσα από αυτή την προτρεπτική φωνή την παρακινεί να αναβεί προς την επιθυμία των υψηλότερων, λέγοντας: «Έλα από τον Λίβανο, νύμφη». Το δε νόημα των λεγομένων είναι το εξής: καλώς, λέει, με ακολούθησας στα προηγούμενα, ήρθες μαζί μου στο όρος της σμύρνας (διότι συντάφηκες μαζί μου μέσω του βαπτίσματος στον θάνατο), συνανήλθες μαζί μου και στον λόφο του Λιβάνου (διότι συναναστήθηκες μαζί μου και υψώθηκες στην κοινωνία της θεότητας, την οποία υποδηλώνει το όνομα του Λιβάνου)· ανέβα μαζί μου και από αυτά σε άλλα όρη, προκόπτοντας και υψούμενη μέσω της ενεργού γνώσης, έλα λοιπόν από τον Λίβανο, λέει, όχι πλέον ως μνηστή αλλά ως νύμφη. Διότι δεν είναι δυνατόν να συζήσει κάποιος μαζί μου, εάν δεν έχει μεταμορφωθεί μέσα από τη σμύρνα του θανάτου προς τη θεότητα του Λιβάνου.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἱππόλυτος Ῥώμης Εἰς τὸ ᾆσμα τῶν ᾀσμάτων (παράφρασις)
Ἡ δὲ πρὸς Χριστόν· 〈Ἰδοὺ εἶ καλός· ὡς μῆλον ἐν τοῖς ξύλοις τοῦ δρυμοῦ οὕτως ἀδελφιδός μου〉. Ὃν γὰρ τρόπον, ἀγαπητοί, ἐν μήλῳ πάρεστιν εὐωδία παρὰ πᾶν ἀκρόδρυον, οὕτω καὶ Χριστὸς ἀνὰ μέσον πάντων προφητῶν ἐπὶ ξύλου πηγνύμενος τὴν εὐωδίαν ὡς μῆλον παρείχετο. 〈Ἀδελφιδός μου ἀποκρίνεται καὶ λέγει μοι· Ἐλθέ, ἡ πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου〉. Δικαίως ταύτην λοιπὸν περιστερὰν καλεῖ εἰς ἡμερότητα τρεπομένην. 〈Ἐχόμενα τοῦ προτειχίσματος〉 προσκαλεῖ ταύτην. Προτείχισμα δὲ πρόμαχόν ἐστι τειχῶν. Ἐλθέ, φησίν, ἐγγὺς ἀσφαλείας καὶ δικαιοσύνης τοῦ προτειχίσματος, ἵνα δικαίων κοινωνὸς γένῃ. 〈Δεῖξόν μοι τὴν ὄψιν σου καὶ ἀκούτισόν με τὴν φωνήν σου· ὅτι ἡδεῖα ἡ φωνή σου καὶ ἡ ὄψις σου ὡραία〉. Ἀκουτισθείσης γὰρ ψυχῆς, μᾶλλον δὲ τῆς συναγωγῆς, καὶ ὁμολογησάσης Χριστὸν ἐν ἀληθείᾳ, ἡδεῖα ἡ φωνή, χαροποιὰ ἡ ὄψις τῆς πίστεως, παρρησιαζομένη δὲ ἀποκρίνεται καὶ λέγει· Μυστήριον γὰρ μυστηριωδῶς σοι βούλομαι φράσαι ἀπὸ τοῦ νῦν ὅσα ἐπικεκρυμμένως εἰς τὰ μέλλοντα ἡμῖν ἐκφύεσθαι ἐξηγήσατο.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Εκείνη δε λέει προς τον Χριστό: «Ιδού, είσαι ωραίος· όπως το μήλο ανάμεσα στα δέντρα του δάσους, έτσι είναι ο αγαπημένος μου». Διότι, όπως ακριβώς, αγαπητοί, στο μήλο υπάρχει ευωδία περισσότερη από κάθε άλλο καρποφόρο δέντρο, έτσι και ο Χριστός ανάμεσα σε όλους τους προφήτες, καρφωμένος πάνω στο ξύλο, πρόσφερε την ευωδία του σαν μήλο. «Ο αγαπημένος μου αποκρίνεται και μου λέει: Έλα, πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου». Δικαίως λοιπόν την ονομάζει περιστερά, καθώς τρέπεται προς την πραότητα. «Κοντά στο προτείχισμα» την προσκαλεί. Και το προτείχισμα είναι η προστασία των τειχών. Έλα, λέει, κοντά στην ασφάλεια και τη δικαιοσύνη του προτειχίσματος, για να γίνεις μέτοχος των δικαίων. «Δείξε μου την όψη σου και κάνε με να ακούσω τη φωνή σου· διότι η φωνή σου είναι γλυκιά και η όψη σου ωραία». Διότι, όταν εισακουστεί η ψυχή, ή μάλλον η συναγωγή, και ομολογήσει τον Χριστό με αλήθεια, η φωνή είναι γλυκιά, χαροποιά η όψη της πίστεως, και με παρρησία αποκρίνεται και λέει: Διότι θέλω να σου φανερώσω μυστικώς ένα μυστήριο από τώρα, για όλα όσα εξήγησε συγκεκαλυμμένα ότι πρόκειται να βλαστήσουν για εμάς στο μέλλον.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἱππόλυτος Ῥώμης Εἰς τὸ ᾆσμα τῶν ᾀσμάτων (παράφρασις)
Λέγει μοι· Ἐλθέ, πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου〉. Θυρίδας δὲ καὶ δίκτυα τοὺς προφήτας καλεῖ, ἐξ ὧν διακύπτων ὁ λόγος κηρύσσεται Διὰ τούτων τῶν θυρίδων παρακύπτων λέγει μοι· Ἐλθέ, ἡ πλησίον μου. Διὰ πάντων γὰρ τῶν προφητῶν προσκαλεῖται ταύτην, καθὼς καὶ ὁ προφήτης λέγει· «Θυρίδες ἠνεῴχθησαν ἐν τῷ οὐρανῷ». 〈Ἐν νυξί, φησίν, ἐζήτησα ὃν ἠγάπησεν ἡ ψυχή μου· ἐζήτησα αὐτὸν καὶ οὐχ εὗρον αὐτόν. Εὗρόν με οἱ φρουροῦντες τὴν πόλιν. Μὴ ὃν ἠγάπησεν ἡ ψυχή μου εἴδετε;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Μου λέει: Έλα πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου. Παράθυρα και δίχτυα ονομάζει τους προφήτες, μέσα από τους οποίους προβάλλοντας ο Λόγος κηρύσσεται. Προβάλλοντας μέσα από αυτά τα παράθυρα μου λέει: Έλα πλησίον μου. Διότι μέσω όλων των προφητών την προσκαλεί, όπως λέει και ο προφήτης: «Παράθυρα ανοίχτηκαν στον ουρανό». «Τις νύχτες», λέει, «αναζήτησα αυτόν που αγάπησε η ψυχή μου· τον αναζήτησα και δεν τον βρήκα. Με βρήκαν οι φύλακες της πόλης. Μήπως είδατε αυτόν που αγάπησε η ψυχή μου;»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός Εἰς τὴν κοίμησιν τῆς θεοτόκου λόγος γ'
Κάτιθι, κάτιθι, δέσποτα, τῇ μητρὶ κατὰ χρέος ἀποτινὺς τὰ ὀφειλόμενα θρέπτρα. Θείας ἀναπέτασον χεῖρας· δέξαι ψυχὴν μητρικήν, ὁ πατρικαῖς χερσὶ τὸ πνεῦμα ἐπὶ σταυροῦ παραθέμενος, φώνησον πρὸς αὐτὴν ἡδύ τι ψιθύρισμα. Ἐλθέ, ἡ καλή, ἡ πλησίον μου, ἡ τῷ κάλλει τῆς παρθενίας ὑπὲρ ἥλιον μαρμαρύσσουσα. Μετέδωκάς μοι τῶν σῶν· δεῦρο, τῶν ἐμῶν συναπόλαυσον. Δεῦρο, μῆτερ, πρὸς τὸν υἱόν. Δεῦρο, συμβασίλευσον τῷ ἐκ σοῦ σοι πτωχεύσαντι. Ἄπιθι, δέσποινα, ἄπιθι, οὐ Μωσαϊκῶς ἀνάβα, καὶ τελεύτα. Τελεύτα δὲ μᾶλλον καὶ οὕτως ἀνάβαινε.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Κατέβα, κατέβα, Δέσποτα, ανταποδίδοντας στη μητέρα ως χρέος τα οφειλόμενα τροφεία. Άπλωσε τα θεία σου χέρια· δέξου τη μητρική ψυχή, εσύ που πάνω στον σταυρό παρέδωσες το πνεύμα στα πατρικά χέρια, και ψιθύρισέ της κάποιον γλυκό λόγο: Έλα, η καλή μου, η πλησίον μου, εσύ που με το κάλλος της παρθενίας ακτινοβολείς περισσότερο από τον ήλιο. Μου μετέδωσες από τα δικά σου· έλα, απόλαυσε μαζί μου τα δικά μου. Έλα, μητέρα, προς τον Υιό. Έλα, συμβασίλευσε με εκείνον που από εσένα έγινε πτωχός. Αναχώρησε, Δέσποινα, αναχώρησε, όχι κατά τον μωσαϊκό τρόπο «ανέβα και πέθανε». Αλλά μάλλον, πέθανε, και με αυτόν τον τρόπο ανέβαινε.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός Εἰς τὴν κοίμησιν τῆς θεοτόκου λόγος βʹ
Εἶτα τούτοις συνῳδὰ καὶ ἀκόλουθα τίνα δοκεῖτε πεπρᾶχθαι τὸ τηνικάδε; Ὥς μοι δοκεῖ, ἡ τοῦ βασιλέως πρὸς τὴν οἰκείαν λοχεύτριαν ἔλευσις χερσὶ θείαις καὶ ἀκηράτοις ὑποδεξαμένου τὴν ἱερὰν ταύτης ψυχὴν εἰλικρινῆ τε καὶ ἄμωμον. Καὶ αὕτη μέν, οἷα εἰκός, ἔφησεν· Εἰς χεῖράς σου, τέκνον ἐμόν, τὸ πνεῦμά μου παρατίθημι. Δέξαι μου τήν σοι φίλην ψυχήν, ἣν ἐτήρησας ἄμεμπτον. Σοὶ τὸ ἐμὸν σῶμα καὶ οὐ τῇ γῇ παραδίδωμι. Φύλαξον σῶον, ὃ κατοικῆσαι ηὐδόκησας καὶ γεννηθεὶς παρθένον ἐτήρησας. Πρός σέ με μετάστησον, ἵν’, ὅπου εἶ σύ, τῶν ἐμῶν σπλάγχνων τὸ κύημα, ἔσομαι κἀγώ σοι συνέστιος. Πρὸς σὲ γὰρ ἐπείγομαι τὸν πρὸς ἐμὲ ἀδιαστάτως καταφοιτήσαντα. Σὺ τοῖς ἐμοῖς ποθεινοτάτοις τέκνοις, οὓς ἀδελφοὺς καλέσαι ηὐδόκησας, τῆς ἐμῆς ἐκδημίας γενοῦ παραμύθιον. Πρόσθες εὐλογίαν ἐπὶ τὴν εὐλογίαν αὐτῶν διὰ τῆς τῶν ἐμῶν χειρῶν ἐπιθέσεως. Εἶτα τὰς χεῖρας ἐπάρασα, οἷα εἰκός, τοὺς συνειλεγμένους ηὐλόγησε, τοιαῦτα προσομιλήσασα ῥήματα καί· Δεῦρο, ἡ εὐλογημένη μου μήτηρ, εἰς τὴν ἀνάπαυσίν μου, ἀκούσασα. Ἀνάστα, ἐλθέ, ἡ πλησίον μου, ἡ καλὴ ἐν γυναιξίν, ὅτι ἰδοὺ ὁ χειμὼν παρῆλθεν, ὁ καιρὸς τῆς τομῆς ἔφθασε. Καλὴ ἡ πλησίον μου, καὶ μῶμος οὐκ ἔστιν ἐν σοί. Ὀσμὴ μύρων σου ὑπὲρ πάντα τὰ ἀρώματα. Τούτων ἡ ἁγία ἀκούσασα τὸ πνεῦμα ταῖς χερσὶ τοῦ υἱοῦ παρατίθεται.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Έπειτα, σε συμφωνία και ακολουθία με αυτά, τι νομίζετε ότι συνέβη εκείνη τη στιγμή; Όπως νομίζω, η έλευση του Βασιλέως προς την ίδια του τη μητέρα, ο οποίος υποδέχθηκε με θεία και αμόλυντα χέρια την ιερή, αγνή και άμωμη ψυχή της. Και αυτή βέβαια, όπως ήταν φυσικό, είπε: «Στα χέρια σου, τέκνο μου, παραθέτω το πνεύμα μου. Δέξου τη φίλη σε εσένα ψυχή μου, την οποία διατήρησες άμεμπτη. Σε εσένα, και όχι στη γη, παραδίδω το σώμα μου. Φύλαξέ το σώο, αυτό στο οποίο ευδόκησες να κατοικήσεις και το οποίο, αφού γεννήθηκες, διατήρησες παρθένο. Μετάστησέ με κοντά σου, ώστε, όπου είσαι εσύ, το κύημα των σπλάγχνων μου, να βρίσκομαι κι εγώ μαζί σου. Διότι σπεύδω προς εσένα, που κατήλθες σε εμένα αδιαίρετα. Εσύ γίνε παρηγοριά για την αναχώρησή μου στα πολυαγαπημένα μου τέκνα, τα οποία ευδόκησες να ονομάσεις αδελφούς σου. Πρόσθεσε ευλογία στην ευλογία τους μέσω της επιθέσεως των δικών μου χειρών». Έπειτα, αφού ύψωσε τα χέρια της, όπως ήταν φυσικό, ευλόγησε τους συγκεντρωμένους, απευθύνοντας τέτοια λόγια και ακούγοντας: «Έλα, ευλογημένη μου μητέρα, στην ανάπαυσή μου. Σήκω, έλα, η πλησίον μου, η ωραία ανάμεσα στις γυναίκες, διότι ιδού ο χειμώνας παρήλθε, ο καιρός του θερισμού έφτασε. Είσαι ωραία, η πλησίον μου, και δεν υπάρχει κανένα ψεγάδι σε εσένα. Η οσμή των μύρων σου υπερβαίνει όλα τα αρώματα». Αφού άκουσε αυτά η αγία, παραθέτει το πνεύμα της στα χέρια του Υιού της.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος Εἰς τὸ ᾆσμα τῶν ᾀσμάτων
Ἀποκρίνεται ὁ ἀδελφιδός μου καὶ λέγει μοι· Ὁ νυμφίος. Τὸ κείμενον. Ἀνάστα, ἐλθὲ ἡ πλησίον μου, ἡ καλή μου, περιστερά μου. Ἡ νύμφη. Τὸ κείμενον. Ἰδοὺ ὁ χειμὼν παρῆλθεν, ὁ ὑετὸς ἀπῆλθεν, ἐπορεύθη ἑαυτῷ· τὰ ἄνθη ὤφθη ἐν τῇ γῇ ἡμῶν· καιρὸς τῆς τομῆς ἔφθασεν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αποκρίνεται ο αγαπημένος μου και μου λέει: Ο νυμφίος. Το κείμενο. Σήκω, έλα, αγαπημένη μου, καλή μου, περιστερά μου. Η νύμφη. Το κείμενο. Ιδού, ο χειμώνας παρήλθε, η βροχή έφυγε και απομακρύνθηκε. Τα άνθη φάνηκαν στη γη μας. Ο καιρός του κλαδέματος έφτασε.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νικήτας Στηθᾶτος Κεφάλαια πρακτικά ἑκατόν
Τῷ τριττῷ οὖν τῆς εἰρηνικῆς δωρεᾶς τὸ τριμερὲς θεραπεύσας αὐτῆς, καὶ εἰς τὴν τριαδικὴν τελείωσιν ἀναγαγών, καὶ ἑνώσας αὐτὴν ἑαυτῷ, ὅλην παρθένον ἤδη, καὶ καλήν, καὶ ὡραίαν ἐν εὐωδίᾳ τῶν μύρων τῆς ἁγνείας ἀναχωνεύων ἀποτελεῖ, καί φησι πρὸς αὐτήν· Ἀνάστα, ἐλθὲ πλησίον μου, καλή μου περιστερά, δι’ ἐμπράκτου φιλοσοφίας, ὅτι ἰδοὺ ὁ χειμὼν τῶν παθῶν παρῆλθεν· ὁ ὑετὸς τῶν φιληδόνων λογισμῶν ἀπῆλθεν, ἐπορεύθη ἑαυτῷ τὰ ἄνθη τῶν ἀρετῶν, ὤφθη μετ’ εὐωδίας τῶν νοημάτων ἐν τῇ γῇ τῆς καρδίας σου· ἀνάστα, ἐλθὲ πλησίον μου ἐν γνώσει φυσικῆς θεωρίας, καὶ ἐλθὲ σύ, περιστερά μου, δι’ ἑαυτῆς ἐν σκέπῃ καὶ γνόφῳ μυστικῆς θεολογίας, καὶ πίστεως τῆς στερεᾶς ἐν ἐμοὶ τῷ Θεῷ πέτρας.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Έχοντας, λοιπόν, θεραπεύσει το τριμερές της με το τριπλό της ειρηνικής δωρεάς, και έχοντάς την αναγάγει στην τριαδική τελείωση, και ενώνοντάς την με τον εαυτό του, την αναπλάθει και την καθιστά πλέον ολότελα παρθένο, καλή και ωραία μέσα στην ευωδία των μύρων της αγνείας, και της λέει: Σήκω, έλα κοντά μου, καλή μου περιστερά, μέσω της έμπρακτης φιλοσοφίας, διότι, ιδού, ο χειμώνας των παθών παρήλθε· η βροχή των φιλήδονων λογισμών έφυγε και απομακρύνθηκε· τα άνθη των αρετών φάνηκαν μαζί με την ευωδία των νοημάτων στη γη της καρδιάς σου· σήκω, έλα κοντά μου εν γνώσει της φυσικής θεωρίας, και έλα εσύ, περιστερά μου, αφ' εαυτής μέσα στη σκέπη και τον γνόφο της μυστικής θεολογίας, και της στερεής πίστης στην πέτρα που είμαι εγώ, ο Θεός.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος Λόγοι
Καὶ ὁ κύριος τὸ ἀνδρεῖον τῆς ψυχῆς καὶ τὴν ἐν τοῖς πειρασμοῖς ὑπομονὴν θεασάμενος καὶ ὅτι πειραζομένη δόκιμος εὑρέθη, ἐπιφαίνεται τῇ χρηστότητι αὐτοῦ, ἐμφανίζων ἑαυτὸν καὶ καταλάμπων αὐτὴν τῷ ὑπερλάμπρῳ αὐτοῦ φωτὶ καὶ προσκαλούμενος αὐτὴν πρὸς ἑαυτὸν λέγει· «ἐλθὲ» ἐν εἰρήνῃ «ἡ πλησίον μου», καὶ αὐτὴ δὲ προσδραμοῦσα αὐτῷ ἐγκαλεῖ αὐτῷ καὶ φησίν· διὰ τί, κύριε, τοσοῦτον χρόνον ἐγκατέλιπές με πολλὰ πάσχουσαν καὶ ὑβριζομένην ὑπὸ τῶν ἐχθρῶν; «εὗρόν με» γὰρ ζητοῦσάν σε «οἱ φύλακες» τῆς νυκτὸς οἱ περικυκλοῦντες τὴν πόλιν καὶ ἠνώχλησαν. ὁ δὲ κύριος φωτὸς ἀρρήτου πλήρης ἀποκρίνεται ἀναπείθων καὶ παρακαλῶν καὶ λέγων πρὸς αὐτήν· καλῶς λέγεις, «ἐλθὲ» ἐν εἰρήνῃ «ἡ πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου». κρίνεται δὲ μετ᾽ αὐτῆς δεικνύων αὐτῇ τοὺς τύπους τῶν ἥλων καὶ λέγων· ἴδε οἱ τύποι τῶν ἥλων, ἴδε αἱ μάστιγες, ἴδε τὰ ἐμπτύσματα, ἴδε τὰ τραύματα. ταῦτα πάντα διά σε πέπονθα τὴν πολλοῖς τραύμασιν τραυματισθεῖσαν καὶ ὑπὸ πολλῶν ἐχθρῶν ἑλκομένην ἐν πολλῇ δουλείᾳ· κἀγὼ τῇ ἐμῇ φιλανθρωπίᾳ ἦλθον ἐπὶ τὴν σὴν ζήτησιν καὶ ἐπὶ τὴν σὴν ἐλευθερίαν, ἐπειδὴ ἀπ᾽ ἀρχῆς εἰκόνα ἐμὴν ἐποίησά σε καὶ εἰς ἐμὴν νύμφην ἔκτισά σε, καὶ διά σε πέπονθα ὁ ἀπαθής, καὶ ὁ ἀνύβριστος πολλὰς ὑπήνεγκα ὕβρεις διὰ τὴν σὴν ἀπολύτρωσιν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και ο Κύριος, βλέποντας την ανδρεία της ψυχής και την υπομονή της στους πειρασμούς, και ότι δοκιμάστηκε και βρέθηκε άξια, της εμφανίζεται με την αγαθότητά του, φανερώνοντας τον εαυτό του και καταυγάζοντάς την με το υπέρλαμπρο φως του και, προσκαλώντας την κοντά του, της λέει: «Έλα» εν ειρήνη, «η πλησίον μου». Και αυτή, τρέχοντας κοντά του, του παραπονιέται και λέει: Γιατί, Κύριε, τόσο καιρό με εγκατέλειψες να υποφέρω πολλά και να υβρίζομαι από τους εχθρούς; Διότι «με βρήκαν», καθώς σε αναζητούσα, «οι φύλακες» της νύχτας, αυτοί που περικυκλώνουν την πόλη, και με ενόχλησαν. Και ο Κύριος, γεμάτος από άρρητο φως, αποκρίνεται, πείθοντας και παρηγορώντας την, και της λέει: Καλά τα λες, «έλα» εν ειρήνη «η πλησίον μου, η καλή μου, η περιστερά μου». Και συνδιαλέγεται μαζί της, δείχνοντάς της τα σημάδια των καρφιών και λέγοντας: Δες τα σημάδια των καρφιών, δες τις μαστιγώσεις, δες τα φτυσίματα, δες τα τραύματα. Όλα αυτά τα έπαθα για σένα, που τραυματίστηκες με πολλά τραύματα και συρόσουν από πολλούς εχθρούς σε μεγάλη δουλεία. Και εγώ, από τη δική μου φιλανθρωπία, ήρθα για να σε αναζητήσω και για τη δική σου ελευθερία, επειδή εξαρχής σε έπλασα ως δική μου εικόνα και σε δημιούργησα για νύμφη μου, και για σένα έπαθα εγώ ο απαθής, και εγώ ο ανύβριστος υπέμεινα πολλές ύβρεις για τη δική σου απολύτρωση.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες