Πατερικές αναφορές στο ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ 2:11

27 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

ὅτι ἰδοὺ ὁ χειμὼν παρῆλθεν, ὁ ὑετὸς ἀπῆλθεν, ἐπορεύθη ἑαυτῷ,

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–27 από 27

Μέγας Αθανάσιος Σύνοψις τῆς θείας γραφῆς
Καὶ εἰ γάλα, ὡς ἄνθρωπος, ἠφίει τὸ σῶμα φαγεῖν, ἀλλὰ μετεδίδου αὐτῷ καὶ οἴνου τῆς ἑαυτοῦ τελειότητος. Καὶ γὰρ ὥσπερ ἤσθιε γάλα, οὕτως ἐν αὐτῷ τὰ τῆς θεότητος ἐποίει ἔργα. Εἶτα ὁ Λόγος λοιπὸν ἐνδυσάμενος τὸ σῶμα προσκαλεῖται τὸν παλαιὸν λαὸν, ὡς πρῶτον πιστευθέντα τὰ λόγια, διὰ τούτων· «Ἀνάστα, ἐλθὲ πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου· ὅτι ἰδοὺ ὁ χειμὼν παρῆλθεν, ὁ ὑετὸς ἀπῆλθεν, ἐπορεύθη ἑαυτῷ.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και αν, ως άνθρωπος, επέτρεπε στο σώμα να τραφεί με γάλα, του μετέδιδε όμως και τον οίνο της δικής του τελειότητας. Διότι, όπως ακριβώς τρεφόταν με γάλα, έτσι επιτελούσε μέσα σε αυτό και τα έργα της θεότητας. Έπειτα, λοιπόν, ο Λόγος, αφού ενδύθηκε το σώμα, προσκαλεί τον παλαιό λαό, ως τον πρώτο στον οποίο εμπιστεύθηκαν τα λόγια του Θεού, με τα εξής: «Έγειρε, έλα κοντά μου, καλή μου, περιστερά μου· διότι, ιδού, ο χειμώνας πέρασε, η βροχή σταμάτησε και απομακρύνθηκε».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸ κατὰ Ἰωάννην εὐαγγέλιον
Μηνὶ δὲ τῷ πρώτῳ, τὴν θείαν ἐγείρεσθαι διατάττει σκηνὴν, ὅτε τῆς τροπῆς τῆς ἐαρινῆς ἀναλάμπει τὸ κάλλος, ἀπονιψάμενον ὥσπερ τοῦ χειμῶνος τὴν κατήφειαν, ὑποθάλπεται δὲ μαλακῶς λαμπροτέροις ἤδη καὶ καθαρωτέροις ἡ γῆ ἡλίοις, καὶ κυπρίζουσι μὲν ἀμπελῶνες, ταῖς δὲ τῶν ἀνθέων εὐοσμίαις ὁ γηπόνος ἐντρυφᾷ, καὶ ποηφορεῖ μὲν πεδία, τοῖς δὲ τῶν ἀσταχύων ὀχμοῖς ὅλαι φρίττουσιν ἄρουραι, κατά τινας τῶν παρ᾽ Ἕλλησι ποιητῶν· ὅτε παρῆλθεν ὁ χειμὼν, κατὰ τὸ γεγραμμένον, ἐπορεύθη δὲ καὶ ὁ ὑετὸς ἑαυτῷ, ὅτε τῆς τομῆς ἔφθασεν ὁ καιρός. ταῦτα δὲ πάντα νοήσεις πνευματικῶς, καὶ χειμῶνα μὲν ἐκλείψει καὶ ὑετὸν παρελάσαντα, τοὺς ἐκ διαβολικῆς τυραννίδος ἐπισκήπτοντας πειρασμοὺς, καὶ τὴν κατὰ πάντων πλεονεξίαν· λέλυται γὰρ ἡ τῶν δαιμόνων ἰσχὺς ἐν ἡμέραις Χριστοῦ.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Τον πρώτο δε μήνα, διατάσσει να ανεγερθεί η θεία σκηνή, όταν αναλάμπει η ομορφιά της εαρινής τροπής, έχοντας κατά κάποιον τρόπο αποπλύνει την κατήφεια του χειμώνα, και η γη θερμαίνεται απαλά από λαμπρότερους πλέον και καθαρότερους ήλιους, και οι αμπελώνες ανθίζουν, ενώ ο γεωργός απολαμβάνει τις ευωδίες των ανθέων, και οι πεδιάδες χλοηφορούν, ολόκληρα δε τα χωράφια κυματίζουν από τις σειρές των σταχυών, σύμφωνα με κάποιους από τους Έλληνες ποιητές· τότε που πέρασε ο χειμώνας, σύμφωνα με το γεγραμμένο, και η βροχή έφυγε, όταν έφτασε ο καιρός του κλαδέματος. Όλα αυτά όμως θα τα κατανοήσεις πνευματικά, και θα εκλάβεις ως χειμώνα που θα εκλείψει και ως βροχή που πέρασε, τους πειρασμούς που ενσκήπτουν από τη διαβολική τυραννία, καθώς και την κυριαρχία της εις βάρος όλων· διότι η ισχύς των δαιμόνων έχει καταλυθεί στις ημέρες του Χριστού.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸν Ἠσαΐαν προφήτην
Ἄνθει νέῳ στεφανοῖ τὰ φυτὰ, καὶ ἐξ ἀκαρπίας αὐτὰ μεθίστησι πρὸς ἀπότεξιν, ὧν ἂν φυσικῶς ἕκαστον ἔχοι. Τοιοῦτόν τι καὶ ἐν τοῖς ᾌσμασι τῶν ᾀσμάτων γεγραμμένον εὑρήσομεν· «Ἀνάστα γὰρ, ἐλθὲ, φησὶν, ἡ πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου· ὅτι ἰδοὺ ὁ χειμὼν παρῆλθεν, ὁ ὑετὸς παρῆλθεν ἑαυτῷ, τὰ ἄνθη ὤφθη ἐπὶ τῆς γῆς, καιρὸς τῆς τομῆς ἔφθασε.» Χειμῶνος γὰρ παρελάσαντος, τὸ λαμπρὸν ἕαρ ἀνίσχει τῇ γῇ, καὶ ἀνθέων αὐτὴν ἀποφαίνει τροφὸν, καὶ καρπῶν ὡρίμων ποιεῖται μητέρα. Τοιοῦτόν τι καὶ περὶ ἡμᾶς πέπρακται νοητῶς. Κατεχείμασε γὰρ τὴν ὑπ᾽ οὐρανὸν ὁ δράκων ὁ ἀποστάτης, ξηρὰν καὶ ἄκαρπον ἀπέφηνεν αὐτήν. Ἦν γὰρ ὅλως οὐδεὶς ὁ ποιῶν χρηστότητα, οὐκ ἦν ἕως ἑνὸς, «Ἀλλὰ πάντες ἐξέκλιναν ἅμα, ἠχρειώθησαν.» Ἐπειδὴ δὲ μετὰ σαρκὸς ἐπέφανεν ὁ Μονογενὴς, γέγονεν ἡμῖν ὡς ὥρα ἐπὶ τῶν ὀρέων. Ἀπηνθηκότες γὰρ ὥσπερ καὶ ἁπάσης ἀρετῆς ὡραιότητα τῶν ἰδίων ψυχῶν ἀποβεβληκότες, ἀνεθάλλομεν ἐν αὐτῷ καὶ πνευματικῆς εὐκαρπίας πεπληρώμεθα, ὥστε καὶ δύνασθαι λέγειν τὸ ἐν τῷ ᾌσματι τῶν ᾀσμάτων· «Ἀδελφιδός μου καταβήτω εἰς κῆπον αὐτοῦ, καὶ φαγέτω καρπὸν ἀκροδρύων αὐτοῦ.»
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Στεφανώνει τα φυτά με νέο άνθος, και από την ακαρπία τα μεταβάλλει ώστε να καρποφορήσουν αυτό που το καθένα από τη φύση του έχει. Κάτι παρόμοιο θα βρούμε γραμμένο και στο Άσμα Ασμάτων: «Σήκω, έλα, λέει, πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου· διότι ιδού ο χειμώνας πέρασε, η βροχή πέρασε και έφυγε, τα άνθη φάνηκαν στη γη, ο καιρός του κλαδέματος έφτασε.» Διότι, αφού παρέλθει ο χειμώνας, η λαμπρή άνοιξη ανατέλλει στη γη, και την καθιστά τροφό των ανθέων, και την κάνει μητέρα ώριμων καρπών. Κάτι τέτοιο έχει συμβεί και σε εμάς πνευματικά. Διότι ο αποστάτης δράκοντας έφερε βαρύ χειμώνα σε όλη την οικουμένη, και την κατέστησε ξηρή και άκαρπη. Διότι δεν υπήρχε απολύτως κανένας που να πράττει το αγαθό, δεν υπήρχε ούτε ένας: «Αλλά όλοι εξέκλιναν, όλοι μαζί αχρειώθηκαν.» Επειδή όμως ο Μονογενής εμφανίστηκε με σάρκα, έγινε για εμάς σαν την άνοιξη πάνω στα βουνά. Διότι, ενώ είχαμε μαραθεί και είχαμε αποβάλει την ωραιότητα κάθε αρετής από τις ψυχές μας, αναθάλλαμε σε Αυτόν και γεμίσαμε από πνευματική ευκαρπία, ώστε να μπορούμε να λέμε και εμείς εκείνο που αναφέρεται στο Άσμα Ασμάτων: «Ας κατέβει ο αδελφιδός μου στον κήπο του, και ας φάει τον καρπό των δέντρων του.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸν Λουκᾶν (ἐν ταῖς σειραῖς)
Καὶ ποῖα ταῦτά ἐστι; Προκατέδειξεν ὁ νόμος τὸ Χριστοῦ μυστήριον, καὶ ὅτι πάντη τε καὶ πάντως ἐν ἐσχάτοις τοῦ αἰῶνος καιροῖς ἐπιλάμψειν ἔμελλε τοῖς ἐπὶ γῆς, καὶ τὴν ὑπὲρ τῆς ἁπάντων σωτηρίας ὑπομεῖναι σφαγήν. Καὶ γοῦν προστέταχε θύεσθαι τὸν ἀμνὸν εἰς τύπον αὐτοῦ, πρὸς ἑσπέραν καὶ ὑπὸ λύχνοις. Ἔμελλε δὲ πάντως τοῖς μὲν εἰς αὐτὸν πιστεύσασιν, ἡ τῆς σωτηρίας ἀνευρύνεσθαι πύλη, καὶ πολλὴ πραγμάτων ὑπάρξειν εὐδία. Καὶ γοῦν ἐν τῷ ᾌσματι τῶν ᾀσμάτων τὴν γραφομένην νύμφην, ἥτις καὶ τὸ τῆς Ἐκκλησίας ἐπέχει πρόσωπον, καλῶν εὑρίσκεται Χριστὸς, καὶ λέγων· «Ἀνάστα, ἐλθὲ, ἡ πλησίον μου, καλή μου περιστερὰ, ὅτι ἰδοὺ ὁ χειμὼν παρῆλθεν, ὁ ὑετὸς ἀπῆλθεν, ἐπορεύθη ἑαυτῷ, τὰ ἄνθη ὤφθη ἐν τῇ γῇ, καιρὸς τῆς τομῆς ἔφθασεν.» Οὐκοῦν, ὡς ἔφην, ἐαρινή τις ὥσπερ εὐδία τοῖς πιστεύουσιν εἰς αὐτὸν ἀνίσχειν ἔμελλεν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και ποια είναι αυτά; Ο νόμος προανήγγειλε το μυστήριο του Χριστού, και ότι οπωσδήποτε και με κάθε τρόπο επρόκειτο να ανατείλει στους επί γης κατά τους έσχατους καιρούς του αιώνα, και να υπομείνει τη σφαγή υπέρ της σωτηρίας όλων. Γι' αυτό λοιπόν και διέταξε να θυσιάζεται ο αμνός ως τύπος αυτού, προς το βράδυ και με το φως των λύχνων. Επρόκειτο δε οπωσδήποτε για εκείνους που πίστεψαν σε αυτόν, να ανοιχτεί διάπλατα η πύλη της σωτηρίας, και να υπάρξει πολλή γαλήνη. Και γι' αυτό λοιπόν στο Άσμα Ασμάτων ο Χριστός εμφανίζεται να καλεί τη νύμφη που περιγράφεται εκεί, η οποία επέχει το πρόσωπο της Εκκλησίας, λέγοντας: «Σήκω, έλα, πλησίον μου, καλή μου περιστερά, διότι ιδού ο χειμώνας πέρασε, η βροχή έφυγε και απομακρύνθηκε, τα άνθη φάνηκαν στη γη, έφτασε ο καιρός του κλαδέματος.» Επομένως, όπως είπα, μια ανοιξιάτικη γαλήνη επρόκειτο να ανατείλει για όσους πιστεύουν σε αυτόν.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τοὺς δώδεκα προφήτας
Χρῆναι δέ φημι τῆς ἐν Χριστῷ νοουμένης διακονίας παραληφθέντος εἰς τύπον τοῦ μακαρίου Προφήτου, προσεπειπεῖν ἀναγκαίως, ὅτι κεκινδύνευκεν ἡ σύμπασα γῆ, κατεχειμάζετο τὰ ἀνθρώπινα, μονονουχὶ καταθρωσκόντων αὐτῆς τῶν τῆς ἁμαρτίας κυμάτων, δεινῆς τε καὶ ἀφορήτου περικλυζούσης ἡδονῆς, καὶ ὡς ἐν τάξει κλύδωνος κατεξανισταμένης τῆς φθορᾶς, καὶ πνευμάτων ἀγρίων καταῤῥηγνυμένων, τοῦ τε διαβόλου φημὶ καὶ τῶν ὑπ᾽ αὐτῷ τε καὶ σὺν αὐτῷ δυνάμεων πονηρῶν. ἐπειδὴ δὲ ἦμεν ἐν τούτοις, ἠλέησεν ὁ Δημιουργὸς, πέπομφεν ἡμῖν ὁ Θεὸς καὶ Πατὴρ ἐξ οὐρανοῦ τὸν Υἱὸν, ὃς ἐν σαρκὶ γεγονὼς, καὶ εἰς γῆν ἀφιγμένος τὴν κινδυνεύουσαν καὶ χειμαζομένην, καθῆκεν ἑαυτὸν ἑκὼν εἰς θάνατον, ἵνα στήσῃ τὸν κλύδωνα, καὶ κοπάσῃ μὲν ἡ θάλασσα, κατευνασθείη δὲ καὶ τὸ κῦμα, καταλήξῃ δὲ καὶ ὁ κλύδων. σεσώσμεθα γὰρ ἐν θανάτῳ Χριστοῦ. καὶ ὁ μὲν χειμὼν παρελήλακεν, ὁ ὑετὸς ἀπῆλθεν, τὰ κύματα ἐστορέσθησαν, λέλυται τῶν πνευμάτων ἡ βία, βαθεῖα δὲ λοιπὸν ὑπέστρωται γαλήνη, καί ἐσμεν ἐν εὐδίαις ταῖς νοηταῖς, Χριστοῦ παθόντος ὑπὲρ ἡμῶν. ἔχεις τι τούτων τὸ παραπλήσιον ἐν εὐαγγελικοῖς συγγράμμασι. διέπλει μὲν γάρ ποτε τῶν Ἀποστόλων τὸ σκάφος τὴν Τιβεριάδος θάλασσαν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Θεωρώ δε ότι πρέπει, εφόσον ο μακάριος Προφήτης ελήφθη ως τύπος της διακονίας που νοείται εν Χριστώ, να προσθέσω αναγκαστικά ότι ολόκληρη η γη διέτρεξε κίνδυνο, τα ανθρώπινα πράγματα βρίσκονταν σε θύελλα, με τα κύματα της αμαρτίας σχεδόν να την καταποντίζουν, καθώς την κατέκλυζε φοβερή και αφόρητη ηδονή, και η φθορά ξεσηκωνόταν σαν τρικυμία, και άγρια πνεύματα ορμούσαν καταπάνω της, εννοώ του διαβόλου και των πονηρών δυνάμεων που υπάγονται σε αυτόν και βρίσκονται μαζί του. Και επειδή βρισκόμασταν σε αυτή την κατάσταση, μας σπλαχνίστηκε ο Δημιουργός, μας έστειλε ο Θεός και Πατέρας από τον ουρανό τον Υιό, ο οποίος, αφού σαρκώθηκε και ήρθε στην κινδυνεύουσα και χειμαζόμενη γη, παρέδωσε με τη θέλησή του τον εαυτό του στον θάνατο, για να σταματήσει την τρικυμία, και να κοπάσει η θάλασσα, να κατευναστεί το κύμα και να παύσει ο κλύδωνας. Διότι σωθήκαμε με τον θάνατο του Χριστού. Και ο μεν χειμώνας πέρασε, η βροχή σταμάτησε, τα κύματα καταλάγιασαν, έχει διαλυθεί η βία των πνευμάτων, και απλώθηκε πλέον βαθιά γαλήνη, και βρισκόμαστε σε πνευματική καλοκαιρία, επειδή ο Χριστός έπαθε για εμάς. Έχεις κάτι παρόμοιο με αυτά και στα ευαγγελικά κείμενα. Διότι κάποτε το πλοιάριο των Αποστόλων διέπλεε τη θάλασσα της Τιβεριάδας.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Ἐπιστολαὶ ἑορταστικαί
Εἰ δέ τῳ δοκεῖ καὶ διὰ τῆς θείας Γραφῆς, οὐ μακρὰν τῆς ἀληθείας ἀποδημήσαντα τὸν λόγον ὁρᾷν, ἀκουέτω λέγοντος τοῦ νυμφίου, καὶ τὸν ἀληθέστερον μῆνα τῶν νέων τῇ νύμφῃ σημαίνοντος· «Ἀνάστα, ἐλθὲ, ἡ πλησίον μου, καλή μου περιστερὰ, ὅτι ἰδοὺ ὁ χειμὼν παρῆλθεν· ὁ ὑετὸς ἀπῆλθεν, ἐπορεύθη ἑαυτῷ, τὰ ἄνθη ὤφθη ἐν τῇ γῇ, καιρὸς τῆς τομῆς ἔφθασεν.» Ὅνπερ γὰρ τρόπον οἱ τὴν τοῦ γηπονεῖν ἐπιστήμην ἐξησκημένοι καλῶς, τὰ μὲν ἄχρηστα τῆς ἀμπέλου περικείρουσι κλήματα· τὰ δ᾽ ὅσα πρὸς καρποφορίαν ἐπιτηδείως ἔχειν δοκεῖ, μένειν ἐν αὐτῇ συγχωροῦσιν, ὁμοῦ τῆς οἰκείας τέχνης πρὸς τὸ συμφέρον χειραγωγούμενοι, οὕτω καὶ ὁ πάνσοφος ἡμῶν Θεὸς, τὴν ἑκάστου διάνοιαν διερευνώμενος, τὰ μὲν ἀργότερα πρὸς εὐσέβειαν, καὶ, ὡς ἄν τις εἴποι, λοιπὸν ἀπεσκληκότα βουλεύματα περιτέμνει· ἀνίεσθαι δὲ καὶ σώζεσθαι, καὶ μένειν ἐᾷ τὸν σώφρονα λογισμόν. Ἐντεῦθεν ἤδη πρὸς σωτηρίαν παιδαγωγούμενοι, τὰ μὲν τῆς σαρκὸς ἀποπεμπόμεθα πάθη, τὴν δὲ καθαρὰν τοῦ Πνεύματος χάριν ἐν ἑαυτοῖς εἰσοικίζοντες, εἰς ἀμείνονα πολιτείαν ἀναμορφούμεθα, καὶ τῶν τοῦ Παύλου ῥημάτων μεμνήμεθα, λέγοντος· «Ὁ παλαιὸς ἡμῶν ἄνθρωπος ἐσταυρώθη, ἵνα καταργηθῇ τὸ σῶμα τῆς ἁμαρτίας, τοῦ μηκέτι δουλεύειν ἡμᾶς τῇ ἁμαρτίᾳ. Ὁ γὰρ ἀποθανὼν δεδικαίωται ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας. Εἰ δὲ ἀπεθάνομεν ἐν Χριστῷ, πιστεύομεν ὅτι καὶ συζήσομεν αὐτῷ.»
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Εάν λοιπόν κάποιος θεωρεί ότι και μέσα από τη θεία Γραφή βλέπει τον λόγο να μην απομακρύνεται πολύ από την αλήθεια, ας ακούσει τον Νυμφίο που λέει και που φανερώνει στη Νύμφη τον πιο αληθινό μήνα των νέων καρπών: «Σήκω, έλα, πλησίον μου, καλή μου περιστερά, διότι ιδού ο χειμώνας πέρασε· η βροχή έφυγε και απομακρύνθηκε, τα άνθη φάνηκαν στη γη, έφτασε ο καιρός του κλαδέματος.» Διότι, με τον ίδιο τρόπο που όσοι έχουν εξασκήσει καλά την τέχνη της γεωργίας αποκόπτουν τα άχρηστα κλήματα της αμπέλου, ενώ όσα φαίνονται κατάλληλα για καρποφορία τα αφήνουν να παραμείνουν σε αυτήν, καθοδηγούμενοι από την επιστήμη τους προς το ωφέλιμο, έτσι και ο πάνσοφος Θεός μας, ερευνώντας τη διάνοια του καθενός, περικόπτει τους λογισμούς που είναι πιο αργοί προς την ευσέβεια και, όπως θα έλεγε κανείς, έχουν πλέον σκληρυνθεί· επιτρέπει δε να αναπτύσσεται, να διασώζεται και να παραμένει ο σώφρων λογισμός. Από εδώ και πέρα, παιδαγωγούμενοι προς τη σωτηρία, αποβάλλουμε τα πάθη της σάρκας και, εγκαθιδρύοντας μέσα μας την καθαρή χάρη του Πνεύματος, αναμορφωνόμαστε σε έναν ανώτερο τρόπο ζωής και θυμόμαστε τα λόγια του Παύλου, που λέει: «Ο παλαιός μας άνθρωπος συσταυρώθηκε, για να καταργηθεί το σώμα της αμαρτίας, ώστε να μην είμαστε πλέον δούλοι της αμαρτίας. Διότι αυτός που πέθανε έχει δικαιωθεί από την αμαρτία. Και αν πεθάναμε μαζί με τον Χριστό, πιστεύουμε ότι και θα συζήσουμε μαζί του.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Ἐπιστολαὶ ἑορταστικαί
Ἐν γάρ τοι τῷ ᾌσματι τῶν ᾀσμάτων τὸ τοῦ νυμφίου πρόσωπον εἰσκεκόμισται, καθάπερ τινὶ νύμφῃ τῇ Ἐκκλησίᾳ βοῶντος· «Ἀνάστα, ἐλθὲ, ἡ πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου, ὅτι ἰδοὺ ὁ χειμὼν παρῆλθεν, ὁ ὑετὸς ἀπῆλθεν, ἐπορεύθη ἑαυτῷ· τὰ ἄνθη ὤφθη ἐν τῇ γῇ, καιρὸς τῆς τομῆς ἔφθασε.» Γέγονε δὲ πρὸς τοῦτο καὶ «ὡς πόδες εὐαγγελιζομένου ἀκοὴν εἰρήνης, ὡς εὐαγγελιζόμενος ἀγαθά.» Ὠμοτάτων μὲν γὰρ ἔσθ᾽ ὅτε βαρβάρων μυρίανδροι στρατιαὶ, πόλιν ἢ χώραν καταδῃοῦν γλιχόμεναι, πολέμου πρόφασιν ποιοῦνται τὴν ἀπληστίαν· διαπιπτούσης δὲ τῆς ἐλπίδος αὐτοῖς εἰς τὸ ἐναντίον, καλοὶ λίαν οἱ πόδες τοῦ τὴν εἰρήνην τοῖς κινδυνεύουσιν ἀπαγγέλλοντος. Τοιουτονί τινα τρόπον καὶ τὰ ἐφ᾽ ἡμῖν αὐτοῖς καταθρήσαι τις ἂν κατωρθωμένα διὰ Χριστοῦ. Μᾶλλον δὲ καὶ λίαν ἀκονιτὶ συνεῖναι ῥᾷον, ὅτι σωτῆρα καὶ λυτρωτὴν ἀπέστειλεν ἡμῖν ἐξ οὐρανοῦ τὸν Υἱὸν ὁ Πατήρ. Τύραννος ἀλαζὼν, οὐκ ἔθνους ἑνὸς, ἀλλ᾽ οὐδὲ πόλεως μιᾶς ἢ χώρας κατεστρατεύετο· ἀλλ᾽ ὃ ἦν ὑφ᾽ ἑαυτῷ ποιεῖσθαι, [τὴν οἰκουμένην] ἀνοσίως ἐπιχειρῶν, τοῖς ἰδίοις ζυγοῖς ὑπετίθει τὸν ἄνθρωπον· μεθιστὰς μὲν ἀγάπης τῆς εἰς Θεὸν, καὶ τῆς ἀληθοῦς θεογνωσίας ἀποσοβῶν, πολυτρόποις δὲ μᾶλλον κατασπιλῶν ἁμαρτίαις, καὶ λάτριν ἀποτελῶν ταῖς τῶν δαιμονίων ἀγέλαις, καὶ τῇ κτίσει προσνέμων παρὰ τὸν κτίσαντα Θεόν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Γιατί βέβαια στο Άσμα Ασμάτων παρουσιάζεται το πρόσωπο του νυμφίου, ο οποίος φωνάζει προς την Εκκλησία σαν σε νύμφη: «Σήκω, έλα, πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου, διότι ιδού, ο χειμώνας πέρασε, η βροχή έφυγε, απομακρύνθηκε· τα άνθη φάνηκαν στη γη, έφτασε ο καιρός του κλαδέματος». Έχει λεχθεί δε προς τούτο και το «σαν τα πόδια εκείνου που φέρνει χαρμόσυνη αγγελία ειρήνης, εκείνου που ευαγγελίζεται αγαθά». Διότι κάποιες φορές πολυάριθμες στρατιές αγριότατων βαρβάρων, επιθυμώντας σφόδρα να λεηλατήσουν μια πόλη ή χώρα, προφασίζονται τον πόλεμο εξαιτίας της απληστίας τους· όταν όμως η ελπίδα τους διαψευσθεί εντελώς, τότε είναι πολύ ωραία τα πόδια εκείνου που αναγγέλλει την ειρήνη σε αυτούς που κινδυνεύουν. Με παρόμοιο περίπου τρόπο θα μπορούσε κανείς να αντικρίσει και τα όσα έχουν κατορθωθεί για εμάς μέσω του Χριστού. Μάλλον δε είναι και πάρα πολύ εύκολο να αντιληφθούμε αβίαστα ότι ο Πατέρας έστειλε από τον ουρανό σε εμάς τον Υιό ως σωτήρα και λυτρωτή. Διότι ένας αλαζόνας τύραννος εκστράτευε όχι εναντίον ενός μόνο έθνους, ούτε εναντίον μίας πόλης ή χώρας, αλλά, επιχειρώντας ανόσια να υποτάξει στην εξουσία του την οικουμένη, έθετε τον άνθρωπο κάτω από τον δικό του ζυγό· απομακρύνοντάς τον αφενός από την αγάπη προς τον Θεό και αποδιώχνοντάς τον από την αληθινή θεογνωσία, και αφετέρου κηλιδώνοντάς τον με ποικίλες αμαρτίες, καθιστώντας τον λάτρη των δαιμονικών αγελών και υποτάσσοντάς τον στην κτίση αντί για τον κτίσαντα Θεό.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Ἐπιστολαὶ ἑορταστικαί
Ταύτην ἡμῖν τὴν εὐφυᾶ τε καὶ εὔβολον γῆν ἡ νοητὴ καὶ φιλεργεστάτη περιϊπτάσθω μέλιττα· τουτέστι σοφὴ καὶ φιλοπονωτάτη ψυχὴ ἐρανιζέσθω τρόπον τινὰ τὸ τελοῦν εἰς χρείαν αὐτῇ, τὴν ἐπί γε τῷ δύνασθαί φημι, καθάπερ γλυκὺ κηρίον τὴν ἀψευδῆ καὶ ἀμώμητον περὶ Θεοῦ γνῶσιν συναγείρειν ἐν ἑαυτῇ. Ἐν ταύτῃ «τῇ ἀγαθῇ πίονί τε νομῇ,» κατὰ τὴν τοῦ προφήτου φωνὴν, αἱ τῶν λογικῶν προβάτων ἡκόντων ἀγέλαι· καὶ ὁμοῦ μητράσιν ἀμνοὶ, τουτέστι, τοῖς τὴν ἕξιν ἁδροτέροις, οἱ νηπιάζοντες ἔτι πρὸς ἔφεσιν ἀρετῆς καὶ πνευματικῆς εὐρωστίας, τὸν οἰκεῖον ἀποτρέφοντες νοῦν, πειράσθωσαν ἀναφοιτᾷν «εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ.» Φαίην δ᾽ ἂν ὅτι γελᾷ μὲν ὥσπερ ἐν κήποις τὰ κρίνα· ἀνέθαλλον γὰρ ἐν Ἐκκλησίαις, τοῖς εὐοσμοτάτοις τῶν ἀνθέων παραχωροῦντες οὐδὲν, οἱ πιστοὶ λελαμπρυσμένοι, καὶ τὴν Χριστοῦ δόξαν εὐωδιάζοντες. «Ἐνέστηκε δὲ τῆς τομῆς ὁ καιρός.» Ὅτι δὲ καὶ λίαν ἀμογητὶ καταθεῷτό τις ἂν ἐν οἷς ἔφην ἀρτίως τὰ Χριστοῦ κατορθώματα, δεήσει μὲν εἰς ἀπόδειξιν οὐχ ἑτέρων, οἶμαι, μαρτύρων· ἀπόχρη δὲ λέγων αὐτὸς πρὸς τὴν ἐξ ἐθνῶν Ἐκκλησίαν· «Ἀνάστα, ἐλθὲ, ἡ πλησίον μου, καλή μου περιστερά· ὅτι ἰδοὺ ὁ χειμὼν παρῆλθεν· ὁ ὑετὸς ἀπῆλθεν, ἐπορεύθη ἑαυτῷ· τὰ ἄνθη ὤφθη ἐν τῇ γῇ ἡμῶν, καιρὸς τῆς τομῆς ἔφθασεν.»
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ας πετάει γύρω από αυτή την εύφορη και καρποφόρα γη μας η νοητή και εξαιρετικά εργατική μέλισσα· δηλαδή, η σοφή και φιλόπονη ψυχή ας σταχυολογεί κατά κάποιον τρόπο ό,τι της είναι χρήσιμο, εννοώ με σκοπό να μπορέσει, σαν γλυκιά κηρήθρα, να συγκεντρώσει μέσα της την αληθινή και αψεγάδιαστη γνώση περί του Θεού. Σε αυτή την «αγαθή και πλούσια βοσκή», σύμφωνα με τη φωνή του προφήτη, ας έρθουν τα κοπάδια των λογικών προβάτων· και μαζί με τις μητέρες τα αρνιά, δηλαδή, μαζί με τους πιο ώριμους, όσοι είναι ακόμη νήπια στην επιθυμία της αρετής και της πνευματικής ευρωστίας, τρέφοντας τον δικό τους νου, ας προσπαθήσουν να ανέλθουν «σε άνδρα τέλειο, στο μέτρο της ηλικίας του πληρώματος του Χριστού». Θα έλεγα δε ότι λάμπουν όπως τα κρίνα στους κήπους· διότι άνθισαν μέσα στις Εκκλησίες, χωρίς να υστερούν σε τίποτα από τα πιο εύοσμα άνθη, οι πιστοί που έχουν λαμπρυνθεί και αναδίδουν την ευωδία της δόξας του Χριστού. «Έφτασε δε ο καιρός του κλαδέματος.» Και το ότι πολύ άκοπα θα μπορούσε κανείς να δει σε όσα μόλις ανέφερα τα κατορθώματα του Χριστού, δεν θα χρειαστεί προς απόδειξη, νομίζω, άλλους μάρτυρες· αρκεί που λέει ο ίδιος προς την εξ εθνών Εκκλησία: «Σήκω, έλα, αγαπημένη μου, καλή μου περιστερά· διότι ιδού, ο χειμώνας πέρασε, η βροχή έφυγε και απομακρύνθηκε· τα άνθη φάνηκαν στη γη μας, ο καιρός του κλαδέματος έφτασε.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Γλαφυρά εἰς τὴν Πεντάτευχον
Τεθνεώσης τοίνυν τῆς Μαριὰμ μηνὶ τῷ πρώτῳ, τουτέστιν, ἐν ἀρχῇ τοῦ ἔτους, κατὰ τοὺς Ἑβραίων νόμους, ὅτε καὶ αὐτὸ τοῦ ἁγίου πάσχα τελεῖται μυστήριον, δεδίψηκεν ὁ λαός. Ἐν γάρ τοι τῷ πρώτῳ μηνὶ τοῦ ἐνιαυτοῦ, ὃς καὶ τῶν νέων ὠνόμασται, μονονουχὶ καὶ τετελεύτηκεν ἡ ἐν σκιαῖς καὶ τύποις λατρεία, συνεστάλη τε τρόπον τινὰ, καὶ ἐκ μέσου γέγονεν. Πῶς ἢ τίνα τρόπον; Ἐπέλαμψε γὰρ ἡμῖν ὁ μονογενὴς τοῦ Θεοῦ Λόγος ἐν εἴδει τῷ καθ᾽ ἡμᾶς, ὡς ἐν μηνὶ τῶν νέων. Τοιγάρτοι καὶ ἔφασκεν αὐτὸς ὁ λαλῶν· «Πάρειμι, ὡς ὧραι ἐπὶ τῶν ὀρέων, καὶ ὡς ἐν μηνὶ τῶν νέων.» Οὕτω τὴν ἐξ ἐθνῶν Ἐκκλησίαν ἐκάλει λέγων· «Ἀνάστα, ἐλθὲ, πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου, ὅτι ἰδοὺ ὁ χειμὼν παρῆλθεν, ὁ ὑετὸς ἀπῆλθεν, ἐπορεύθη ἑαυτῷ. Τὰ ἄνθη ὤφθη ἐν τῇ γῇ ἡμῶν· καιρὸς γὰρ τῆς τομῆς ἔφθασεν.» Ἀνεθάλομεν γὰρ ἐν Χριστῷ πρὸς καινότητα ζωῆς, καὶ ὁ τῆς ἐπιδημίας καιρὸς, ἔαρ ὥσπερ ἡμῖν ἀνεδείχθη τὸ νοητὸν, εὐανθῆ τε καὶ ἔγκαρπον τὴν ἀνθρώπου φύσιν ἀποτελοῦν. Τότε γὰρ, τότε τῆς ἐν σκιαῖς συνεσταλμένης, καὶ οἷον τεθνεώσης τῆς Μαριὰμ, δεδίψηκεν ὁ λαὸς, καὶ ἐν σπάνει γέγονεν ὑδάτων νοητῶν. Ἀλλ᾽ ἐκπέπτωκε πλουσίως τὸ νᾶμα Χριστοῦ, φημὶ δὲ δὴ πάλιν, τὰ δι᾽ αὐτοῦ θεσπίσματα, καὶ τὴν ἐν πνεύματί τε καὶ ἀληθείᾳ μυστικὴν παιδαγωγίαν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αφού λοιπόν πέθανε η Μαριάμ τον πρώτο μήνα, δηλαδή στην αρχή του έτους, σύμφωνα με τους νόμους των Εβραίων, τότε που τελείται και το ίδιο το μυστήριο του αγίου Πάσχα, ο λαός δίψασε. Διότι, κατά τον πρώτο μήνα του έτους, ο οποίος έχει ονομαστεί και μήνας των νέων, σχεδόν πέθανε και η λατρεία των σκιών και των τύπων, συρρικνώθηκε κατά κάποιον τρόπο και εξέλιπε. Πώς και με ποιον τρόπο; Διότι έλαμψε σε εμάς ο μονογενής Λόγος του Θεού με τη δική μας ανθρώπινη μορφή, σαν στον μήνα των νέων. Γι' αυτό άλλωστε έλεγε ο ίδιος που ομιλεί: «Είμαι παρών, όπως η ωραιότητα πάνω στα όρη, και όπως στον μήνα των νέων». Έτσι καλούσε την Εκκλησία των εθνών λέγοντας: «Ανάστα, έλα κοντά μου, καλή μου, περιστερά μου, διότι ιδού, ο χειμώνας παρήλθε, η βροχή έφυγε και απομακρύνθηκε. Τα άνθη φάνηκαν στη γη μας· διότι έφτασε ο καιρός του κλαδέματος». Επειδή αναθάλαμε εν Χριστώ προς μια νέα ζωή, και ο καιρός της επίγειας παρουσίας Του αναδείχθηκε για εμάς ως νοητή άνοιξη, η οποία καθιστά την ανθρώπινη φύση ευανθή και καρποφόρα. Διότι τότε, τότε ακριβώς, όταν η λατρεία των σκιών περιορίστηκε και, σαν τη Μαριάμ, πέθανε, ο λαός δίψασε και βρέθηκε σε έλλειψη νοητών υδάτων. Αλλά ανάβλυσε πλούσια το νάμα του Χριστού, εννοώ βεβαίως πάλι τα δικά Του θεσπίσματα και τη μυστική παιδαγωγία εν πνεύματι και αληθεία.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Περὶ τῆς ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ προσκυνήσεως καὶ λατρείας
Ὥσπερ γὰρ ἀρχὴ μηνὸς, ἡμερῶν ἡ ἐν αὐτῷ πρώτη, τοῦτ᾽ ἔστιν, ἡ νουμηνία· οὕτως καὶ ἀρχή τις ὥσπερ αἰῶνος νέου, καὶ προεισβολὴ καινότητος χρόνων, ὁ τῆς ἐπιδημίας καιρός. «Καινὴ γὰρ κτίσις ἐν Χριστῷ· τὰ ἀρχαῖα παρῆλθεν.» Ἀναλάμπει δὲ ὥσπερ ἡμῖν ὁ μετὰ τοῦτον αἰὼν, νῦν μὲν ὡς ἐν ἐλπίσιν ἔτι βλεπόμενος, τότε δὲ καὶ παρεσόμενος ἀληθῶς, ὅταν ἡμῖν ὁ Χριστὸς ἐπιλάμψῃ πάλιν μετὰ τῶν ἁγίων ἀγγέλων ἐν τῇ δόξῃ τοῦ Πατρὸς, τοὺς ἐν καινότητι ζωῆς περιπατεῖν ἑλομένους, καὶ τὸ ἐκπρεπέστατον κάλλος τῆς εὐαγγελικῆς πολιτείας ἐν ὑπομονῇ πλουτήσαντας, παραληψόμενος μεθ᾽ ἑαυτοῦ, καὶ εἰς τὴν πάλαι προσδοκωμένην δόξαν καὶ βασιλείαν εἰσκομιῶν. Ὅτι δὲ καινὴ κτίσις καὶ οἱονεὶ καιρῶν καὶ πραγμάτων βλάστη νέα τῶν ἐν Χριστῷ, καταδείξειεν ἂν εὖ μάλα τὸ αἴνιγμα τοῦ πρώτου μηνὸς, καθ᾽ ὃν πόαι μὲν καὶ ἁπαλαὶ καὶ ἀρτιφανεῖς ἐν γῇ, φυτῶν δὲ ἀναθήλησις, καὶ τῶν ἐν λειμῶσιν ἀνθέων τὸ πολυειδὲς ἐμφαίνεται κάλλος, ἐαρινῆς γελώσης εὐωδίας· οἱονεὶ γάρ πως ἐν τοιῷδε καιρῷ κέκληκεν ὁ Χριστὸς τὴν ἐξ ἐθνῶν Ἐκκλησίαν, οὕτω λέγων, «Ἀνάστα, ἐλθὲ, ἡ πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου, ὅτι ἰδοὺ ὁ χειμὼν ἀπῆλθεν, ὁ ὑετὸς ἀπῆλθεν, ἐπορεύθη ἐν αὐτῷ· τὰ ἄνθη ὤφθη ἐν τῇ γῇ· καιρὸς τῆς τομῆς ἔφθασεν.»
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι, όπως ακριβώς αρχή του μήνα είναι η πρώτη από τις ημέρες του, δηλαδή η νουμηνία, έτσι αποτελεί και μια αρχή ενός νέου αιώνα, και μια εισαγωγή στην καινότητα των χρόνων, ο καιρός της παρουσίας του Χριστού. «Διότι καινούργια κτίση υπάρχει εν Χριστώ· τα παλαιά παρήλθαν.» Αναλάμπει δε σε εμάς ο μέλλων αιώνας, ο οποίος τώρα μεν θεωρείται ακόμη ως ελπίδα, τότε όμως θα είναι αληθινά παρών, όταν ο Χριστός επιλάμψει και πάλι σε εμάς μαζί με τους αγίους αγγέλους μέσα στη δόξα του Πατρός, για να παραλάβει μαζί Του όσους επέλεξαν να πορευθούν σε καινότητα ζωής και οι οποίοι πλούτισαν με υπομονή το εκπρεπέστατο κάλλος της ευαγγελικής πολιτείας, και για να τους εισαγάγει στην από παλιά προσδοκώμενη δόξα και βασιλεία. Το ότι δε τα εν Χριστώ είναι καινούργια κτίση και σαν μια νέα βλάστηση καιρών και πραγμάτων, το καταδεικνύει πολύ καλά ο συμβολισμός του πρώτου μήνα, κατά τον οποίο εμφανίζεται στη γη χλόη απαλή και αρτιφανής, καθώς και η αναβλάστηση των φυτών, και φανερώνεται το πολυειδές κάλλος των λουλουδιών στα λιβάδια, μέσα στη χαρμόσυνη εαρινή ευωδία. Διότι τρόπον τινά σε έναν τέτοιο καιρό κάλεσε ο Χριστός την εξ εθνών Εκκλησία, λέγοντας τα εξής: «Σήκω, έλα, πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου, διότι ιδού ο χειμώνας απήλθε, η βροχή πέρασε και έφυγε· τα άνθη φάνηκαν στη γη· ο καιρός του κλαδέματος έφτασε.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἱεροσολύμων Κατηχήσεις πρὸς τοὺς φωτιζομένους
Ποίῳ καιρῷ ἐγείρεται ὁ σωτήρ; ἆρα θέρους ὁ καιρὸς ἢ ἄλλος; ἐν αὐτοῖς τοῖς ᾄσμασιν ἀνωτέρω τῶν εἰρημένων εὐθὺς λέγει· ὁ χειμὼν παρῆλθεν, ὁ ὑετὸς παρῆλθεν ἑαυτῷ καὶ ἐπορεύθη, τὰ ἄνθη ὤφθη ἐν τῇ γῇ, καιρὸς τῆς τομῆς ἔφθασεν. ἆρα οὐχὶ νῦν ἡ γῆ ἀνθῶν πλήρης καὶ τέμνουσι τὰς ἀμπέλους; ὁρᾷς ὅπως καὶ τὸν χειμῶνα εἶπε λοιπὸν παρελθόντα. ξανθικοῦ γὰρ τούτου τοῦ μηνὸς ἐνεστῶτος ἔαρ ἐστὶ λοιπόν. ὁ δὲ καιρός ἐστιν οὗτος ὁ μὴν ὁ παρ᾽ Ἑβραίοις πρῶτος, ἐν ᾧ ἡ ἑορτὴ τοῦ πάσχα τοῦ πρότερον τυπικοῦ, νῦν δὲ ἀληθινοῦ.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Σε ποια εποχή ανασταίνεται ο Σωτήρας; Άραγε είναι η εποχή του θέρους ή κάποια άλλη; Στα ίδια τα Άσματα, λίγο πιο πάνω από τα προλεχθέντα, λέει αμέσως: «ο χειμώνας παρήλθε, η βροχή πέρασε και έφυγε, τα άνθη φάνηκαν στη γη, ο καιρός του κλαδέματος έφθασε». Άραγε δεν είναι τώρα η γη γεμάτη από άνθη και δεν κλαδεύουν τα αμπέλια; Βλέπεις πώς ανέφερε ότι πλέον και ο χειμώνας έχει παρέλθει. Διότι, καθώς διανύουμε αυτόν τον μήνα Ξανθικό, είναι πλέον άνοιξη. Και η εποχή αυτή είναι ο πρώτος μήνας των Εβραίων, κατά τον οποίο τελείται η εορτή του Πάσχα, το οποίο παλαιότερα ήταν τυπικό, ενώ τώρα είναι αληθινό.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἐπιφάνιος Σαλαμῖνος Κύπρου Πανάριον
ἀλλὰ καὶ ἐνταῦθα στερεὰ πέτρα οἰκοδομῆς καὶ θεμέλιος οἴκου θεοῦ γεγένηται, ἐν τῷ ἀρνησάμενον αὐτὸν καὶ πάλιν ἐπιστρέψαντα εὑρεθέντα τε ὑπὸ κυρίου καταξιωθῆναι πάλιν ἀκοῦσαι «ποίμαινε τὰ ἀρνία μου καὶ ποίμαινε τὰ πρόβατά μου». ὁ γὰρ Χριστὸς ταῦτα λέγων εἰς ἐπιστροφὴν ἡμᾶς ἤγαγε μετανοίας, ἵνα ἐν αὐτῷ πάλιν οἰκοδομηθείη ἡ εὐθεμελίωτος πίστις, ἡ μὴ ἀπαγορεύουσα ζωὴν τῶν ἀνθρώπων, ὅσοι ἐμπνέουσι τῷ βίῳ καὶ μετανοοῦσιν ἐν ἀληθείᾳ καὶ διορθοῦνται τὰ ἑαυτῶν σφάλματα ἐν τῷ αἰῶνι τούτῳ. 9. Ὡς καὶ ἐν τῷ ᾄσματι τῶν ᾀσμάτων ἔφη αὐτὴ ἡ νύμφη πρὸς τὸν νυμφίον λέγουσα «ἀποκρίνεται ὁ ἀδελφιδοῦς μου καὶ λέγει μοι· ἀνάστα ἐλθέ, [ἡ] πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου, ὅτι ὁ χειμὼν παρῆλθεν», τὰ στυγερά τε καὶ ζοφώδη τῆς συννεφίας καὶ φοβερώτατα * ὡς εἰπεῖν * παρῆλθεν, «ὁ ὑετὸς ἀπῆλθεν, ἐπορεύθη ἑαυτῷ. τὰ ἄνθη ὤφθη ἐν τῇ γῇ ἡμῶν, καιρὸς τῆς τομῆς ἔφθακε, φωνὴ τῆς τρυγόνος ἠκούσθη ἐν τῇ γῇ ἡμῶν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αλλά και εδώ έγινε στέρεη πέτρα οικοδομής και θεμέλιο του οίκου του Θεού, με το να αξιωθεί, αυτός που τον αρνήθηκε και πάλι επέστρεψε και βρέθηκε από τον Κύριο, να ακούσει ξανά: «ποίμαινε τα αρνία μου και ποίμαινε τα πρόβατά μου». Διότι ο Χριστός, λέγοντας αυτά, μας οδήγησε σε επιστροφή μετάνοιας, ώστε να οικοδομηθεί πάλι σε αυτόν η καλοθεμελιωμένη πίστη, η οποία δεν αποκλείει από τη ζωή τους ανθρώπους, όλους όσοι αναπνέουν σε τούτο τον βίο και μετανοούν αληθινά και διορθώνουν τα σφάλματά τους στον παρόντα αιώνα. 9. Όπως και στο Άσμα Ασμάτων είπε η ίδια η νύμφη προς τον νυμφίο λέγοντας: «Αποκρίνεται ο αγαπημένος μου και μου λέει: σήκω, έλα, αγαπημένη μου, καλή μου, περιστερά μου, διότι ο χειμώνας πέρασε», τα απεχθή και τα σκοτεινά της συννεφιάς και τα πλέον φοβερά, τρόπον τινά, πέρασαν, «η βροχή έφυγε, απομακρύνθηκε. Τα άνθη φάνηκαν στη γη μας, ο καιρός του κλαδέματος έφτασε, η φωνή του τρυγονιού ακούστηκε στη γη μας».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἐπιφάνιος Σαλαμῖνος Κύπρου Πανάριον
ἡ συκῆ ἐξήνεγκε τοὺς ὀλύνθους αὐτῆς, αἱ ἄμπελοι ἡμῶν κυπρίζουσιν, ἔδωκαν ὀσμήν»· ἵνα δείξῃ πάντα τὰ παρῳχημένα παρελθόντα, ἔαρος δὲ ἄρτι ἀνθοῦντος καὶ θαλάσσης γαληνιώσης τε καὶ φόβου τοῦ ὑετοῦ διελθόντος καὶ τῶν παλαιῶν τῆς ἀμπέλου * τετμημένων καὶ τῆς πόας μηκέτι ποαζούσης μόνον, ἀλλὰ καὶ ἄνθη ἐκβαλλούσης καὶ τοῦ κηρύγματος τῆς φωνῆς ἐν τῇ ἐρήμῳ βοώσης τουτέστιν ἐν τῇ γῇ ἡμῶν καὶ συκῆς τῆς ποτε καταραθείσης ἐκβαλλούσης τοὺς ὀλύνθους, τοὺς καρποὺς τῆς μετανοίας ἤδη ἐπὶ τοῖς κλώνεσι καὶ δένδρεσι φαινομένους, ἀμπέλους δὲ ἤδη κυπριζούσας τὸ εὔοδμον τῆς τοῦ εὐαγγελίου πίστεως κήρυγμα. ἐπειδὴ δὲ εὐθὺς κέκληκε τὴν τοιαύτην καὶ εἶπεν «ἀνάστα ἐλθέ», * ἀνάστα ἀπὸ νεκρότητος ἁμαρτημάτων καὶ ἐλθὲ ἐν δικαιοσύνῃ, ἀνάστα ἀπὸ παραπτώματος καὶ ἐλθὲ ἐν παρρησίᾳ, ἀνάστα ἀπὸ ἁμαρτιῶν καὶ ἐλθὲ ἐν μετανοίᾳ, ἀνάστα ἀπὸ παραλύσεως καὶ ἐλθὲ ἐν τελειότητι, ἀνάστα ἀπὸ λωβήσεως καὶ ἐλθὲ ἐν ὑγείᾳ, ἀνάστα ἀπὸ ἀπιστίας καὶ ἐλθὲ ἐν πίστει, ἀνάστα ἀπὸ ἀπωλείας καὶ ἐλθὲ ἐν εὑρέσει. ἐπειδὴ δὲ ᾔδει τὸ θεῖον λόγιον ὅτι μετὰ τὴν πρώτην μετάνοιαν καὶ μετὰ τὴν πρώτην κλῆσιν καὶ ἴασιν, ὡς εἰπεῖν, συμβαίνει τῇ ἀνθρωπότητι πολλὰ παραπτώματα, πάλιν λέγει «ἀνάστα ἐλθέ, ἡ πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου, καὶ ἐλθέ, σὺ περιστερά μου». δεύτερον ταύτην καλεῖ καὶ οὐχ ἅπαξ. τὸ δὲ δεύτερον οὐκ ἴσον τῷ πρώτῳ.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Η συκιά έβγαλε τους πρώιμους καρπούς της, τα αμπέλια μας ανθίζουν, έδωσαν την ευωδία τους»· για να δείξει ότι όλα τα παρελθόντα έχουν περάσει, και ότι η άνοιξη τώρα ανθίζει και η θάλασσα γαληνεύει, και ο φόβος της βροχής έχει παρέλθει, και τα παλαιά κλήματα του αμπελιού έχουν κλαδευτεί, και το χορτάρι δεν βλασταίνει πλέον μόνο, αλλά βγάζει και άνθη, και του κηρύγματος της φωνής που βοά στην έρημο, δηλαδή στη γη μας, και της συκιάς που κάποτε καταράστηκε να βγάζει τους πρώιμους καρπούς, τους καρπούς της μετανοίας που ήδη φαίνονται στα κλαδιά και στα δέντρα, και τα αμπέλια να ανθίζουν ήδη το ευωδιαστό κήρυγμα της πίστεως του Ευαγγελίου. Επειδή δε αμέσως κάλεσε αυτήν και είπε «σήκω, έλα», σήκω από τη νεκρότητα των αμαρτημάτων και έλα με δικαιοσύνη, σήκω από το παράπτωμα και έλα με παρρησία, σήκω από τις αμαρτίες και έλα με μετάνοια, σήκω από την παράλυση και έλα με τελειότητα, σήκω από τη φθορά της ασθένειας και έλα με υγεία, σήκω από την απιστία και έλα με πίστη, σήκω από την απώλεια και έλα στην εύρεση. Επειδή όμως ο θείος λόγος γνώριζε ότι, μετά την πρώτη μετάνοια και μετά την πρώτη κλήση και θεραπεία, τρόπον τινά, συμβαίνουν στην ανθρωπότητα πολλά παραπτώματα, πάλι λέει: «σήκω, έλα, πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου, και έλα, εσύ περιστερά μου». Για δεύτερη φορά την καλεί, και όχι μόνο μία. Και το δεύτερο δεν είναι ίσο με το πρώτο.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Εὐσέβιος Καισαρείας Εἰς τὸ ᾆσμα τῶν ᾀσμάτων ἑρμηνεία
Εἶτα ὁ Λόγος λοιπὸν τὸ σῶμα λαβὼν, προσκαλεῖται τὸν παλαιὸν λαὸν πρῶτον, ὡς πρῶτον πιστευθέντα τὰ λόγια, διὰ τούτων· „Ἀνάστα, ἔλθε, [ἡ] πλησίον μου, καλή “μου, περιστέρα μου, ὅτι ἰδοὺ ὁ χειμὼν πα- „ρῆλθεν, ὁ ὑετὸς ἀπῆλθεν, ἐπορεύθη ἑαυτῷ· “τὰ ἄνθη ὤφθη ἐν τῇ γῇ, καιρὸς τῆς τομῆς „ἔφθακε, φωνὴ τοῦ τρυγῶνος ἠκούσθη ἐν τῇ “γῇ ἡμῶν, ἡ σύκη ἐξήνεγκεν ὀλύνθους αὐ- „τῆς, οἱ ἄμπελοι ἡμῶν κυπρίζουσι.„ Ὡς λαβόντος τοῦ πρώτου λαοῦ ἕως καιροῦ τὴν σκιὰν τῆς ἐν τῷ νόμῳ διδασκαλίας, καὶ ὡς δόντος τὴν φωνὴν τοῦ τρυγῶνος ὑπομιμνήσκει.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Έπειτα, λοιπόν, ο Λόγος, αφού έλαβε σώμα, προσκαλεί πρώτα τον παλαιό λαό, ως αυτόν στον οποίο πρώτα εμπιστεύθηκαν τα λόγια του Θεού, με αυτά τα λόγια: «Σήκω, έλα, πλησίον μου, καλή μου, περιστέρα μου, διότι ιδού ο χειμώνας παρήλθε, η βροχή σταμάτησε και έφυγε· τα άνθη φάνηκαν στη γη, ο καιρός του κλαδέματος έφτασε, η φωνή του τρυγονιού ακούστηκε στη γη μας, η συκιά έβγαλε τους πρώιμους καρπούς της, τα αμπέλια μας ανθίζουν». Του τα υπενθυμίζει αυτά, δεδομένου ότι ο πρώτος λαός είχε λάβει μέχρι τον καθορισμένο καιρό τη σκιά της διδασκαλίας του νόμου, και είχε δώσει τη φωνή του τρυγονιού.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Γρηγόριος ὁ Νύσσης Εἰς τὸ ᾆσμα τῶν ᾀσμάτων
Ἀποκρίνεται ὁ ἀδελφιδός μου καὶ λέγει μοι· ἀνάστα ἐλθέ, ἡ πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου, Ὅτι ἰδοὺ ὁ χειμὼν παρῆλθεν, ὁ ὑετὸς ἀπῆλθεν, ἐπορεύθη ἑαυτῷ, Τὰ ἄνθη ὤφθη ἐν τῇ γῇ, καιρὸς τῆς τομῆς ἔφθακεν, φωνὴ τοῦ τρυγόνος ἠκούσθη ἐν τῇ γῇ ἡμῶν, Ἡ συκῆ ἐξήνεγκε τοὺς ὀλύνθους αὐτῆς, αἱ ἄμπελοι κυπρίζουσιν, ἔδωκαν ὀσμήν. ἀνάστα ἐλθέ, ἡ πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου, Δεῦρο σεαυτῇ, περιστερά μου, ἐν σκέπῃ τῆς πέτρας ἐχόμενα τοῦ προτειχίσματος. δεῖξόν μοι τὴν ὄψιν σου καὶ ἀκούτισόν με τὴν φωνήν σου, ὅτι ἡ φωνή σου ἡδεῖα καὶ ἡ ὄψις σου ὡραία.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αποκρίνεται ο αγαπημένος μου και μου λέει: Σήκω και έλα, αγαπημένη μου, καλή μου, περιστέρα μου. Διότι, ιδού, ο χειμώνας παρήλθε, η βροχή απήλθε και απομακρύνθηκε. Τα άνθη φάνηκαν στη γη, ο καιρός του κλαδέματος έφθασε, η φωνή του τρυγονιού ακούσθηκε στη γη μας. Η συκιά έβγαλε τους άγουρους καρπούς της, τα αμπέλια ανθίζουν και ανέδωσαν ευωδία. Σήκω και έλα, αγαπημένη μου, καλή μου, περιστέρα μου. Έλα, περιστέρα μου, υπό τη σκέπη του βράχου, πλησίον του προτειχίσματος. Δείξε μου το πρόσωπό σου και κάνε με να ακούσω τη φωνή σου, διότι η φωνή σου είναι γλυκιά και το πρόσωπό σου ωραίο.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Γρηγόριος ὁ Νύσσης Εἰς τὸ ᾆσμα τῶν ᾀσμάτων
Ἀκούσωμεν δὲ οἷα πρὸς τὴν ἐκκλησίαν λαλεῖ ὁ μήπω ἐντὸς τοῦ τοίχου γενόμενος ἀλλ᾽ ἔτι διὰ τῶν φωταγωγῶν αὐτῇ προσφθεγγόμενος· Ἀποκρίνεται, φησίν, ὁ ἀδελφιδός μου καὶ λέγει μοι· Ἀνάστα, ἐλθέ, ἡ πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου, ὅτι ἰδοὺ ὁ χειμὼν παρῆλθεν, ὁ ὑετὸς ἀπῆλθεν, ἐπορεύθη ἑαυτῷ, τὰ ἄνθη ὤφθη ἐν τῇ γῇ, ὁ καιρὸς τῆς τομῆς ἔφθακεν, φωνὴ τοῦ τρυγόνος ἠκούσθη ἐν τῇ γῇ ἡμῶν, ἡ συκῆ ἐξήνεγκε τοὺς ὀλύνθους αὐτῆς, αἱ ἄμπελοι κυπρίζουσιν, ἔδωκαν ὀσμήν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ας ακούσουμε λοιπόν τα όσα λέει προς την εκκλησία εκείνος που δεν έχει βρεθεί ακόμη εντός του τείχους, αλλά της απευθύνει τον λόγο μέσα από τους φωταγωγούς: Αποκρίνεται, λέει, ο αγαπημένος μου και μου λέει: Σήκω, έλα, πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου, διότι ιδού ο χειμώνας παρήλθε, η βροχή έφυγε και απομακρύνθηκε, τα άνθη εμφανίστηκαν στη γη, ο καιρός του κλαδέματος έφτασε, η φωνή του τρυγονιού ακούστηκε στη γη μας, η συκιά έβγαλε τα πρώιμα σύκα της, οι άμπελοι ανθίζουν και ανέδωσαν την ευωδία τους.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Γρηγόριος ὁ Νύσσης Εἰς τὸ ᾆσμα τῶν ᾀσμάτων
Ὢ πῶς γλαφυρῶς ἡμῖν ὑπογράφει τὴν τοῦ ἔαρος χάριν ὁ πλάστης τοῦ ἔαρος, πρὸς ὅν φησιν ὁ Δαβὶδ ὅτι Θέρος καὶ ἔαρ σὺ ἔπλασας αὐτά. λύει τὴν τοῦ χειμῶνος κατήφειαν παρεληλυθέναι λέγων τὴν χειμερινὴν σκυθρωπότητα καὶ τὴν τῶν ὑετῶν ἀηδίαν· λειμῶνας δείκνυσι βρύοντας καὶ ὡραϊζομένους τοῖς ἄνθεσιν, τὰ δὲ ἄνθη ἐν ἀκμῇ εἶναι λέγει καὶ πρὸς τομὴν ἐπιτηδείως ἔχειν, ὡς εἰς στεφάνου πλοκὴν ἢ μύρου κατασκευὴν ἀναιρεῖσθαι πάντως τοὺς ἀνθολόγους. ἡδύνει δὲ τὸν καιρὸν ὁ λόγος καὶ ταῖς τῶν ὀρνίθων ᾠδαῖς κατὰ τὰ ἄλση περιηχούμενον τῆς ἡδείας τῶν τρυγόνων φωνῆς ταῖς ἀκοαῖς προσηχούσης, συκῆν δὲ λέγει καὶ ἄμπελον τὴν ἀπ᾽ αὐτῶν γενησομένην τρυφὴν τοῖς φαινομένοις προοιμιάζεσθαι, τὴν μὲν τοὺς ὀλύνθους ἐκφέρουσαν, τὴν δὲ τῷ ἄνθει κυπρίζουσαν, ὡς κατατρυφᾶν τῆς εὐωδίας τὴν ὄσφρησιν. οὕτω μὲν οὖν ἁβρύνεται τῇ ὑπογραφῇ τῆς ἐαρινῆς ὥρας ὁ λόγος τό τε σκυθρωπὸν ἀποβάλλων καὶ τοῖς γλυκυτέροις ἐμφιλοχωρῶν διηγήμασιν. χρὴ δέ, οἶμαι, μὴ παραμεῖναι τὴν διάνοιαν τῇ τῶν γλαφυρῶν τούτων ὑπογραφῇ, ἀλλὰ δι᾽ αὐτῶν ὁδηγηθῆναι πρὸς τὰ δηλούμενα διὰ τῶν λογίων τούτων μυστήρια, ὥστε ἀνακαλυφθῆναι τὸν θησαυρὸν τῶν νοημάτων τὸν ἐγκεκρυμμένον τοῖς ῥήμασιν. τί οὖν ἐστιν ὅ φαμεν;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ω, πόσο γλαφυρά μάς περιγράφει τη χάρη της άνοιξης ο Πλάστης της άνοιξης, προς τον οποίο αναφέρει ο Δαβίδ: «Το καλοκαίρι και την άνοιξη εσύ τα έπλασας». Διαλύει την κατήφεια του χειμώνα, λέγοντας ότι έχει πλέον παρέλθει η χειμερινή σκυθρωπότητα και η δυσφορία των βροχών. Παρουσιάζει λειμώνες να βρύουν και να στολίζονται με τα άνθη, και αναφέρει πως τα άνθη βρίσκονται στην ακμή τους και είναι έτοιμα να κοπούν, ώστε οπωσδήποτε να τα συλλέξουν οι ανθοσυλλέκτες για να πλέξουν στεφάνια ή να παρασκευάσουν μύρο. Και ο λόγος κάνει την εποχή ακόμη πιο γλυκιά, καθώς αντηχεί μέσα στα άλση από τα κελαηδίσματα των πουλιών, με την ηδεία φωνή των τρυγονιών να φτάνει στις ακοές μας. Για τη συκιά και την άμπελο λέει ότι με τη σημερινή τους όψη προοιωνίζονται την απόλαυση που θα προκύψει από αυτές, καθώς η μεν πρώτη βγάζει τους πρώιμους καρπούς της, η δε δεύτερη ανθίζει, ώστε να απολαμβάνει η όσφρηση την ευωδία της. Έτσι, λοιπόν, ο λόγος εξωραΐζεται με την περιγραφή της ανοιξιάτικης εποχής, αποβάλλοντας καθετί το σκυθρωπό και ενδιατρίβοντας στις πιο γλυκές διηγήσεις. Πρέπει όμως, νομίζω, η διάνοιά μας να μην παραμείνει απλώς στην περιγραφή αυτών των γλαφυρών εικόνων, αλλά μέσω αυτών να οδηγηθεί προς τα μυστήρια που φανερώνονται μέσα από αυτά τα λόγια, ώστε να ανακαλυφθεί ο θησαυρός των νοημάτων που είναι κρυμμένος στις λέξεις. Τι είναι, λοιπόν, αυτό που λέμε;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Γρηγόριος ὁ Νύσσης Εἰς τὸ ᾆσμα τῶν ᾀσμάτων
ὥσπερ γὰρ τὸ τοῦ ὄφεως εἶχεν εἶδος ἕως ἔκειτο ἐπὶ τῆς γῆς καὶ πρὸς αὐτὸν ἀφεώρα, κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον ἐπειδὴ ἀνέστη καὶ τῷ ἀγαθῷ ἔδειξεν ἑαυτὴν ἀντιπρόσωπον κατὰ νώτου τὴν κακίαν ποιησαμένη, πρὸς ὃ βλέπει κατ᾽ ἐκεῖνο καὶ σχηματίζεται· βλέπει δὲ πρὸς τὸ ἀρχέτυπον κάλλος. διὰ τοῦτο τῷ φωτὶ προσεγγίσασα φῶς γίνεται, τῷ δὲ φωτὶ τὸ καλὸν τῆς περιστερᾶς εἶδος ἐνεικονίζεται, ἐκείνης λέγω τῆς περιστερᾶς, ἧς τὸ εἶδος τὴν τοῦ ἁγίου πνεύματος παρουσίαν ἐγνώρισεν. οὕτω τοίνυν αὐτῇ προσφωνήσας ὁ λόγος καὶ ὀνομάσας αὐτὴν καλὴν μὲν διὰ τὸ πλησίον, περιστερὰν δὲ διὰ τὸ κάλλος, καὶ τὰ ἐφεξῆς διεξέρχεται οὐκέτι λέγων κρατεῖν τοῦ χειμῶνος τῶν ψυχῶν τὴν κατήφειαν· οὐ γὰρ ἀντέχει πρὸς τὴν ἀκτῖνα τὸ κρύος. Ἰδού, φησίν, ὁ χειμὼν παρῆλθεν, ὁ ὑετὸς ἀπῆλθεν, ἐπορεύθη ἑαυτῷ.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι, όπως ακριβώς είχε τη μορφή του φιδιού όσο καιρό κειτόταν στη γη και προσήλωνε το βλέμμα της προς αυτό, με τον ίδιο τρόπο, επειδή ανορθώθηκε και στράφηκε πρόσωπο με πρόσωπο με το αγαθό, αφήνοντας την κακία πίσω της, παίρνει τη μορφή εκείνου προς το οποίο βλέπει· και βλέπει προς το αρχέτυπο κάλλος. Γι' αυτό, καθώς προσέγγισε το φως γίνεται φως, και μέσα στο φως αποτυπώνεται η ωραία μορφή της περιστεράς, εκείνης της περιστεράς εννοώ, της οποίας η μορφή έκανε γνωστή την παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Έτσι, λοιπόν, αφού την προσφώνησε ο Λόγος και την ονόμασε ωραία λόγω της εγγύτητάς της, και περιστερά λόγω του κάλλους της, προχωρεί στα επόμενα, χωρίς πλέον να λέει ότι η κατήφεια του χειμώνα κυριαρχεί στις ψυχές· διότι το κρύο δεν αντέχει απέναντι στην ακτίνα του φωτός. «Ιδού», λέει, «ο χειμώνας πέρασε, η βροχή έφυγε, απομακρύνθηκε».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Γρηγόριος ὁ Νύσσης Εἰς τὸ ᾆσμα τῶν ᾀσμάτων
ἀλλὰ ἐλθόντος τοῦ τὸ ἔαρ ἡμῖν τῶν ψυχῶν ἐμποιήσαντος, ὃς τοῦ πονηροῦ ἀνέμου τὴν θάλασσάν ποτε διεγείραντος καὶ τοῖς πνεύμασιν ἐπιτιμᾷ καὶ τῇ θαλάσσῃ λέγει Σιώπα πεφίμωσο, πάντα εἰς γαλήνην καὶ νηνεμίαν μετεσκευάσθη, καὶ πάλιν ἀναθάλλειν ἄρχεται καὶ τοῖς ἰδίοις ἄνθεσιν ἡ φύσις ἡμῶν ὡραΐζεσθαι. ἄνθη δὲ τῆς ζωῆς ἡμῶν αἱ ἀρεταὶ νῦν μὲν ἀνθοῦσαι, τὸν δὲ καρπὸν αὐτῶν τῷ ἰδίῳ καιρῷ παρεχόμεναι. διὰ τοῦτό φησιν ὁ λόγος Ὁ χειμὼν παρῆλθεν, ὁ ὑετὸς ἀπῆλθεν, ἐπορεύθη ἑαυτῷ, τὰ ἄνθη ὤφθη ἐν τῇ γῇ, καιρὸς τῆς τομῆς ἔφθακεν. ὁρᾷς, φησί, τὸν λειμῶνα τὸν διὰ τῶν ἀρετῶν ἀνθοῦντα, ὁρᾷς τὴν σωφροσύνην, τουτέστι τὸ λαμπρόν τε καὶ εὐῶδες κρίνον, ὁρᾷς τὴν αἰδῶ, τὸ ῥόδον, ὁρᾷς τὸ ἴον, τοῦ Χριστοῦ τὴν εὐωδίαν. τί οὖν οὐ στεφανηπλοκεῖς διὰ τούτων; οὗτός ἐστιν ὁ καιρός, ἐν ᾧ χρὴ δρεψάμενον τῇ πλοκῇ τῶν τοιούτων στεφάνων ἐγκαλλωπίσασθαι. ὁ καιρὸς τῆς τομῆς αὐτῶν ἔφθακεν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αλλά, με τον ερχομό Εκείνου που έφερε την άνοιξη στις ψυχές μας, ο Οποίος, όταν κάποτε ο πονηρός άνεμος ξεσήκωσε τη θάλασσα, επιτιμά τους ανέμους και λέει στη θάλασσα: «Σιώπα, πεφίμωσο», τα πάντα μεταβλήθηκαν σε γαλήνη και νηνεμία, και η φύση μας αρχίζει και πάλι να αναθάλλει και να στολίζεται με τα δικά της άνθη. Άνθη δε της ζωής μας είναι οι αρετές, οι οποίες τώρα μεν ανθίζουν, προσφέρουν όμως τον καρπό τους στον κατάλληλο καιρό. Γι' αυτό λέει ο Λόγος: «Ο χειμώνας παρήλθε, η βροχή σταμάτησε και έφυγε, τα άνθη φάνηκαν στη γη, ο καιρός της τομής έφτασε». Βλέπεις, λέει, το λιβάδι που ανθίζει από τις αρετές, βλέπεις τη σωφροσύνη, δηλαδή το λαμπρό και ευωδιαστό κρίνο, βλέπεις την αιδώ, το ρόδο, βλέπεις το ίο, την ευωδία του Χριστού. Γιατί, λοιπόν, δεν πλέκεις στεφάνια από αυτά; Αυτός είναι ο καιρός κατά τον οποίο πρέπει κανείς, αφού τα δρέψει, να στολιστεί με το πλέξιμο τέτοιων στεφανιών. Ο καιρός της τομής τους έφτασε.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Γρηγόριος ὁ Νύσσης Εἰς τὸ ᾆσμα τῶν ᾀσμάτων
Ἐλθέ, ἡ πλησίον μου, λέγει καὶ πάλιν Δεῦρο περιστερά μου, καὶ Δεῦρο σεαυτῇ ἐν σκέπῃ τῆς πέτρας. καὶ ἄλλας τοιαύτας φωνὰς προτρεπτικάς τε καὶ ἑλκτικὰς τῆς τῶν μειζόνων ἐπιθυμίας ὁ λόγος πρὸς τὴν ψυχὴν ποιησάμενος καὶ μαρτυρήσας ἤδη τῇ πρὸς αὐτὸν ἀνιούσῃ τὸ διὰ πάντων ἀμώμητον εἰπὼν ὅτι Ὅλη καλὴ εἶ καὶ μῶμος οὐκ ἔστιν ἐν σοί, ὡς ἂν μὴ τῇ μαρτυρίᾳ ταύτῃ ἐγχαυνωθεῖσα πρὸς τὴν τῶν μειζόνων ἄνοδον ἐμποδισθείη, πάλιν διὰ τῆς προτρεπτικῆς ταύτης φωνῆς ἐπὶ τὴν τῶν ὑπερκειμένων ἐπιθυμίαν ἀναβῆναι παρακελεύεται λέγων Δεῦρο ἀπὸ λιβάνου, νύμφη. τὸ δὲ λεγόμενον τοιοῦτόν ἐστι· καλῶς, φησίν, ἐν τοῖς φθάσασιν ἠκολούθησας, ἦλθες μετ᾽ ἐμοῦ πρὸς τὸ ὄρος τῆς σμύρνης (συνετάφης γάρ μοι διὰ τοῦ βαπτίσματος εἰς τὸν θάνατον), συνανῆλθές μοι καὶ ἐπὶ τὸν βουνὸν τοῦ λιβάνου (συνανέστης γάρ μοι καὶ ὑψώθης ἐν τῇ τῆς θεότητος κοινωνίᾳ, ἣν ἐνδείκνυται τοῦ λιβάνου τὸ ὄνομα), ἀνάβηθί μοι καὶ ἀπὸ τούτων ἐπὶ ἕτερα ὄρη προκόπτουσά τε καὶ ὑψουμένη διὰ τῆς ἐνεργοῦς γνώσεως, δεῦρο τοίνυν ἀπὸ τοῦ λιβάνου, φησίν, οὐκέτι μνηστὴ ἀλλὰ νύμφη. οὐ γάρ ἐστι δυνατὸν ἐμοὶ συζῆσαι μὴ ἀλλοιωθέντα διὰ τῆς τοῦ θανάτου σμύρνης πρὸς τὴν τοῦ λιβάνου θεότητα.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Έλα, πλησίον μου», λέει, και πάλι «Έλα, περιστερά μου» και «Έλα να βρεθείς υπό τη σκέπη του βράχου». Και αφού ο Λόγος απηύθυνε προς την ψυχή και άλλες τέτοιες φωνές, προτρεπτικές και ελκυστικές προς την επιθυμία των ανώτερων, και αφού ήδη διαβεβαίωσε σε αυτήν που ανέρχεται προς αυτόν ότι είναι σε όλα άμεμπτη, λέγοντας ότι «Είσαι όλη ωραία και ψεγάδι δεν υπάρχει σε εσένα», προκειμένου να μην επαναπαυθεί με αυτή τη μαρτυρία και εμποδιστεί στην άνοδο προς τα ανώτερα, πάλι μέσα από αυτή την προτρεπτική φωνή την παρακινεί να αναβεί προς την επιθυμία των υψηλότερων, λέγοντας: «Έλα από τον Λίβανο, νύμφη». Το δε νόημα των λεγομένων είναι το εξής: καλώς, λέει, με ακολούθησας στα προηγούμενα, ήρθες μαζί μου στο όρος της σμύρνας (διότι συντάφηκες μαζί μου μέσω του βαπτίσματος στον θάνατο), συνανήλθες μαζί μου και στον λόφο του Λιβάνου (διότι συναναστήθηκες μαζί μου και υψώθηκες στην κοινωνία της θεότητας, την οποία υποδηλώνει το όνομα του Λιβάνου)· ανέβα μαζί μου και από αυτά σε άλλα όρη, προκόπτοντας και υψούμενη μέσω της ενεργού γνώσης, έλα λοιπόν από τον Λίβανο, λέει, όχι πλέον ως μνηστή αλλά ως νύμφη. Διότι δεν είναι δυνατόν να συζήσει κάποιος μαζί μου, εάν δεν έχει μεταμορφωθεί μέσα από τη σμύρνα του θανάτου προς τη θεότητα του Λιβάνου.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός Εἰς τὴν κοίμησιν τῆς θεοτόκου λόγος βʹ
Εἶτα τούτοις συνῳδὰ καὶ ἀκόλουθα τίνα δοκεῖτε πεπρᾶχθαι τὸ τηνικάδε; Ὥς μοι δοκεῖ, ἡ τοῦ βασιλέως πρὸς τὴν οἰκείαν λοχεύτριαν ἔλευσις χερσὶ θείαις καὶ ἀκηράτοις ὑποδεξαμένου τὴν ἱερὰν ταύτης ψυχὴν εἰλικρινῆ τε καὶ ἄμωμον. Καὶ αὕτη μέν, οἷα εἰκός, ἔφησεν· Εἰς χεῖράς σου, τέκνον ἐμόν, τὸ πνεῦμά μου παρατίθημι. Δέξαι μου τήν σοι φίλην ψυχήν, ἣν ἐτήρησας ἄμεμπτον. Σοὶ τὸ ἐμὸν σῶμα καὶ οὐ τῇ γῇ παραδίδωμι. Φύλαξον σῶον, ὃ κατοικῆσαι ηὐδόκησας καὶ γεννηθεὶς παρθένον ἐτήρησας. Πρός σέ με μετάστησον, ἵν’, ὅπου εἶ σύ, τῶν ἐμῶν σπλάγχνων τὸ κύημα, ἔσομαι κἀγώ σοι συνέστιος. Πρὸς σὲ γὰρ ἐπείγομαι τὸν πρὸς ἐμὲ ἀδιαστάτως καταφοιτήσαντα. Σὺ τοῖς ἐμοῖς ποθεινοτάτοις τέκνοις, οὓς ἀδελφοὺς καλέσαι ηὐδόκησας, τῆς ἐμῆς ἐκδημίας γενοῦ παραμύθιον. Πρόσθες εὐλογίαν ἐπὶ τὴν εὐλογίαν αὐτῶν διὰ τῆς τῶν ἐμῶν χειρῶν ἐπιθέσεως. Εἶτα τὰς χεῖρας ἐπάρασα, οἷα εἰκός, τοὺς συνειλεγμένους ηὐλόγησε, τοιαῦτα προσομιλήσασα ῥήματα καί· Δεῦρο, ἡ εὐλογημένη μου μήτηρ, εἰς τὴν ἀνάπαυσίν μου, ἀκούσασα. Ἀνάστα, ἐλθέ, ἡ πλησίον μου, ἡ καλὴ ἐν γυναιξίν, ὅτι ἰδοὺ ὁ χειμὼν παρῆλθεν, ὁ καιρὸς τῆς τομῆς ἔφθασε. Καλὴ ἡ πλησίον μου, καὶ μῶμος οὐκ ἔστιν ἐν σοί. Ὀσμὴ μύρων σου ὑπὲρ πάντα τὰ ἀρώματα. Τούτων ἡ ἁγία ἀκούσασα τὸ πνεῦμα ταῖς χερσὶ τοῦ υἱοῦ παρατίθεται.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Έπειτα, σε συμφωνία και ακολουθία με αυτά, τι νομίζετε ότι συνέβη εκείνη τη στιγμή; Όπως νομίζω, η έλευση του Βασιλέως προς την ίδια του τη μητέρα, ο οποίος υποδέχθηκε με θεία και αμόλυντα χέρια την ιερή, αγνή και άμωμη ψυχή της. Και αυτή βέβαια, όπως ήταν φυσικό, είπε: «Στα χέρια σου, τέκνο μου, παραθέτω το πνεύμα μου. Δέξου τη φίλη σε εσένα ψυχή μου, την οποία διατήρησες άμεμπτη. Σε εσένα, και όχι στη γη, παραδίδω το σώμα μου. Φύλαξέ το σώο, αυτό στο οποίο ευδόκησες να κατοικήσεις και το οποίο, αφού γεννήθηκες, διατήρησες παρθένο. Μετάστησέ με κοντά σου, ώστε, όπου είσαι εσύ, το κύημα των σπλάγχνων μου, να βρίσκομαι κι εγώ μαζί σου. Διότι σπεύδω προς εσένα, που κατήλθες σε εμένα αδιαίρετα. Εσύ γίνε παρηγοριά για την αναχώρησή μου στα πολυαγαπημένα μου τέκνα, τα οποία ευδόκησες να ονομάσεις αδελφούς σου. Πρόσθεσε ευλογία στην ευλογία τους μέσω της επιθέσεως των δικών μου χειρών». Έπειτα, αφού ύψωσε τα χέρια της, όπως ήταν φυσικό, ευλόγησε τους συγκεντρωμένους, απευθύνοντας τέτοια λόγια και ακούγοντας: «Έλα, ευλογημένη μου μητέρα, στην ανάπαυσή μου. Σήκω, έλα, η πλησίον μου, η ωραία ανάμεσα στις γυναίκες, διότι ιδού ο χειμώνας παρήλθε, ο καιρός του θερισμού έφτασε. Είσαι ωραία, η πλησίον μου, και δεν υπάρχει κανένα ψεγάδι σε εσένα. Η οσμή των μύρων σου υπερβαίνει όλα τα αρώματα». Αφού άκουσε αυτά η αγία, παραθέτει το πνεύμα της στα χέρια του Υιού της.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος Εἰς τὸ ᾆσμα τῶν ᾀσμάτων
Ἀποκρίνεται ὁ ἀδελφιδός μου καὶ λέγει μοι· Ὁ νυμφίος. Τὸ κείμενον. Ἀνάστα, ἐλθὲ ἡ πλησίον μου, ἡ καλή μου, περιστερά μου. Ἡ νύμφη. Τὸ κείμενον. Ἰδοὺ ὁ χειμὼν παρῆλθεν, ὁ ὑετὸς ἀπῆλθεν, ἐπορεύθη ἑαυτῷ· τὰ ἄνθη ὤφθη ἐν τῇ γῇ ἡμῶν· καιρὸς τῆς τομῆς ἔφθασεν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αποκρίνεται ο αγαπημένος μου και μου λέει: Ο νυμφίος. Το κείμενο. Σήκω, έλα, αγαπημένη μου, καλή μου, περιστερά μου. Η νύμφη. Το κείμενο. Ιδού, ο χειμώνας παρήλθε, η βροχή έφυγε και απομακρύνθηκε. Τα άνθη φάνηκαν στη γη μας. Ο καιρός του κλαδέματος έφτασε.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος Πεντήκοντα κεφάλαια
Κηρίον ἀποστάζουσι χείλη σου, νύμφη, μέλι καὶ γάλα ὑπὸ τὴν γλῶσσάν σου, ὀσμὴ ἱματίων σου ὡς ὀσμὴ Λιβάνου. Κῆπος κεκλεισμένος, ἀδελφή μου νύμφη, κῆπος κεκλεισμένος, πηγὴ ἐσφραγισμένη». «Πηγὴ κήπων, φρέαρ ὕδατος ζῶντος ῥοιζοῦντος ἀπὸ τοῦ Λιβάνου. Ἐξεγέρθητι, βορρᾶ, καὶ ἔρχου, νότε, διάπνευσον κῆπόν μου, καὶ ῥευσάτωσαν ἀρώματά μου. Κατῆλθον εἰς κῆπόν μου, ἀδελφή μου νύμφη, ἐτρύγησα σμύρναν μετὰ ἀρωμάτων, ἔφαγον ἄρτον μου μετὰ μέλιτός μου, ἔπιον οἶνόν μου μετὰ γάλακτός μου· φάγετε, οἱ πλησίον μου, καὶ πίετε καὶ μεθύσθητε, ἀδελφοί μου». «Καλή, ἡ πλησίον μου, ὡς εὐδοκία, ὡραία <ὡς> Ἰερουσαλήμ». «Ὡραιώθησαν διαβήματά σου ἐν ὑποδήμασι, θύγατερ Ἀμιναδάβ· ῥυθμοὶ μηρῶν σου ὡς ὁρμίσκοι, ἔργον χειρῶν τεχνίτου· ὀφθαλμός σου κρατὴρ τορευτός· κοιλία σου θημωνία σίτου πεφραγμένη ἐν κρίνοις»· «τράχηλός σου ὡς πύργος ἐλεφάντινος· μυκτήρ σου ὡς πύργος τοῦ Λιβάνου σκοπεύων πρόσωπον Δαμασκοῦ». «Τὸ μέγεθός σου ὡμοιώθη τῷ φοίνικι καὶ οἱ μαστοί σου τοῖς βότρυσιν». «Ἐκαρδίωσας ἡμᾶς, ἀδελφὴ ἡμῶν νύμφη, ἐκαρδίωσας ἡμᾶς». «Ἀνάστα ἐλθέ, ἡ πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου, ὅτι ἰδοὺ ὁ χειμὼν παρῆλθεν, ὁ ὑετὸς ἀπῆλθεν, ἐπορεύθη ἑαυτῷ, τὰ ἄνθη ὤφθη ἐν τῇ γῇ ἡμῶν, καιρὸς τῆς τομῆς πέφθακε, φωνὴ τοῦ τρυγόνος ἠκούσθη ἐν τῇ γῇ ἡμῶν». «Καὶ ἐλθὲ σύ, περιστερά μου, ἐν σκέπῃ τῆς πέτρας ἐχόμενα τοῦ προτειχίσματος». «
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Κερήθρα που στάζει είναι τα χείλη σου, νύμφη, μέλι και γάλα βρίσκονται κάτω από τη γλώσσα σου, η ευωδία των ενδυμάτων σου είναι σαν την ευωδία του Λιβάνου. Κήπος κλειστός είσαι, αδελφή μου νύμφη, κήπος κλειστός, πηγή σφραγισμένη». «Πηγή των κήπων, πηγάδι με ζωντανό νερό που ρέει ορμητικά από τον Λίβανο. Σήκω, βοριά, και έλα, νοτιά, φύσηξε τον κήπο μου, και ας αναβλύσουν τα αρώματά μου. Κατέβηκα στον κήπο μου, αδελφή μου νύμφη, τρύγησα τη σμύρνα μου μαζί με τα αρώματά μου, έφαγα τον άρτο μου μαζί με το μέλι μου, ήπια το κρασί μου μαζί με το γάλα μου· φάτε, φίλοι μου, και πιείτε και μεθύστε, αδελφοί μου». «Όμορφη είσαι, αγαπημένη μου, σαν ευδοκία, ωραία σαν την Ιερουσαλήμ». «Πόσο ομόρφυναν τα βήματά σου με τα υποδήματα, θυγατέρα του Αμιναδάβ· οι ρυθμοί των μηρών σου είναι σαν περιδέραια, έργο χεριών τεχνίτη· ο οφθαλμός σου είναι κρατήρας λαξευτός· η κοιλιά σου θημωνιά σιταριού περιφραγμένη με κρίνα»· «ο τράχηλός σου σαν πύργος ελεφάντινος· η μύτη σου σαν τον πύργο του Λιβάνου που ατενίζει προς το πρόσωπο της Δαμασκού». «Το ανάστημά σου παρομοιάστηκε με φοίνικα και οι μαστοί σου με τσαμπιά σταφυλιού». «Μας σαγήνευσες την καρδιά, αδελφή μας νύμφη, μας σαγήνευσες την καρδιά». «Σήκω και έλα, αγαπημένη μου, καλή μου, περιστερά μου, διότι ιδού ο χειμώνας πέρασε, η βροχή απήλθε, έφυγε οριστικά, τα άνθη φάνηκαν στη γη μας, ο καιρός του κλαδέματος έφτασε, η φωνή του τρυγονιού ακούστηκε στη γη μας». «Και έλα εσύ, περιστερά μου, στη σκέπη του βράχου, δίπλα στο προτείχισμα». «
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νικηφόρος Βλεμμύδης Εἰς τὸν ἅγιον Ἰωάννην τὸν εὐαγγελιστήν
Ἕως μὲν γὰρ οἱ σκόλοπες, αἱ ἄκανθαι, αἱ τρίβολοι κατεκράτουν τῆς γῆς, θλίψεων ἦν καὶ ἀλγηδόνων καιρός· καὶ οἱ ἐμπατοῦντες πόδες, ἐτίτραντο· καὶ αἱ ἀνασπῶσαι χεῖρες, ᾑμάσσοντο· τούτων ἐκ μέσου δε γεγενημένων, καμάτοις τοῦ ἀροτῆρος πυκνοῖς, καὶ καλλιεργίᾳ τοῦ Πνεύματος, καὶ τοῦ σπόρου καταβληθέντος ἐν τοῖς νεώμασι, τὴν πικρίαν ἐλπὶς διεδέχετο, καὶ τὴν ἐλπίδα, χαρά, τῶν ληΐων αὐξομένων, πληθυομένων τῶν ἀρουρῶν, ἁδρυνομένων τῶν ἀσταχύων, καὶ τοῦ πεπονηκότος τὰς ἐπικαρπίας ἀντιλαμβάνοντος. Παρῆλθεν ὁ χειμών· ὁ παγετὸς διαλέλυται· τῶν πνευμάτων ἡ σφοδρότης κεκοίμηται· ἡ σκυθρωπότης τῶν νεφῶν ἀπελήλαται· τῆς ὁμίχλης ἡ κατήφεια διεσκέδασται· τὸ ἔαρ προέλαμψε· τὸ θέρος ἐφέστηκεν· εὐγενεῖς οἱ καρποί, καὶ ὁ γεωργὸς ἀγαλλόμενος· ᾔδει γὰρ καὶ ἀμήσων καὶ συγκομίσων, καὶ τὰς ἀποθήκας πληρώσων, καὶ τῆς εὐφροσύνης πέρας μὴ κατοψόμενος, ὅπερ οὐκ εἰς μακρὸν ἀπήντα, πολλῶν ἀνιουσῶν μυριάδων ἐν οὐρανοῖς, ἄλλων ἑπομένων, πλειόνων παρεπομένων, καὶ εἰσαεὶ γινομένης τῆς συνελεύσεως· τὰ πρῶτα γὰρ σπέρματα, πηγὰς ἐμιμοῦντο διηνεκεῖς, καὶ τὴν παμφορίαν, ἀεννάως ἐπεδαψίλευον.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι, όσο διάστημα οι σκόλοπες, τα αγκάθια και τα τριβόλια κυριαρχούσαν στη γη, ήταν καιρός θλίψεων και πόνων· και τα πόδια που τα πατούσαν τρυπιούνταν, και τα χέρια που τα ξερίζωναν μάτωναν. Όταν όμως αυτά εξαλείφθηκαν, με τους αδιάκοπους κόπους του γεωργού και την καλλιέργεια του Πνεύματος, και αφού ο σπόρος ρίχτηκε στα νεοσκαμμένα χωράφια, την πίκρα τη διαδέχθηκε η ελπίδα, και την ελπίδα η χαρά, καθώς τα σπαρτά αυξάνονταν, τα χωράφια πλήθαιναν σε καρπό, τα στάχυα μεστώναν, και εκείνος που κοπίασε ελάμβανε τους καρπούς. Παρήλθε ο χειμώνας· ο παγετός διαλύθηκε· η σφοδρότητα των ανέμων καταλάγιασε· η σκυθρωπότητα των νεφών αποδιώχτηκε· η κατήφεια της ομίχλης διασκορπίστηκε· η άνοιξη έλαμψε· το θέρος έφτασε· εκλεκτοί είναι οι καρποί, και ο γεωργός αγάλλεται· διότι γνώριζε ότι και θα θερίσει και θα συγκομίσει, και θα γεμίσει τις αποθήκες, και δεν θα δει τέλος στην ευφροσύνη του, πράγμα το οποίο δεν άργησε να συμβεί, καθώς πολλές μυριάδες ανέβαιναν στους ουρανούς, άλλες ακολουθούσαν, περισσότερες έπονταν, και η σύναξη γινόταν παντοτινή· διότι οι πρώτοι σπόροι μιμούνταν αστείρευτες πηγές, και χορηγούσαν αδιάκοπα την πλούσια καρποφορία.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νικήτας Στηθᾶτος Κεφάλαια πρακτικά ἑκατόν
Τῷ τριττῷ οὖν τῆς εἰρηνικῆς δωρεᾶς τὸ τριμερὲς θεραπεύσας αὐτῆς, καὶ εἰς τὴν τριαδικὴν τελείωσιν ἀναγαγών, καὶ ἑνώσας αὐτὴν ἑαυτῷ, ὅλην παρθένον ἤδη, καὶ καλήν, καὶ ὡραίαν ἐν εὐωδίᾳ τῶν μύρων τῆς ἁγνείας ἀναχωνεύων ἀποτελεῖ, καί φησι πρὸς αὐτήν· Ἀνάστα, ἐλθὲ πλησίον μου, καλή μου περιστερά, δι’ ἐμπράκτου φιλοσοφίας, ὅτι ἰδοὺ ὁ χειμὼν τῶν παθῶν παρῆλθεν· ὁ ὑετὸς τῶν φιληδόνων λογισμῶν ἀπῆλθεν, ἐπορεύθη ἑαυτῷ τὰ ἄνθη τῶν ἀρετῶν, ὤφθη μετ’ εὐωδίας τῶν νοημάτων ἐν τῇ γῇ τῆς καρδίας σου· ἀνάστα, ἐλθὲ πλησίον μου ἐν γνώσει φυσικῆς θεωρίας, καὶ ἐλθὲ σύ, περιστερά μου, δι’ ἑαυτῆς ἐν σκέπῃ καὶ γνόφῳ μυστικῆς θεολογίας, καὶ πίστεως τῆς στερεᾶς ἐν ἐμοὶ τῷ Θεῷ πέτρας.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Έχοντας, λοιπόν, θεραπεύσει το τριμερές της με το τριπλό της ειρηνικής δωρεάς, και έχοντάς την αναγάγει στην τριαδική τελείωση, και ενώνοντάς την με τον εαυτό του, την αναπλάθει και την καθιστά πλέον ολότελα παρθένο, καλή και ωραία μέσα στην ευωδία των μύρων της αγνείας, και της λέει: Σήκω, έλα κοντά μου, καλή μου περιστερά, μέσω της έμπρακτης φιλοσοφίας, διότι, ιδού, ο χειμώνας των παθών παρήλθε· η βροχή των φιλήδονων λογισμών έφυγε και απομακρύνθηκε· τα άνθη των αρετών φάνηκαν μαζί με την ευωδία των νοημάτων στη γη της καρδιάς σου· σήκω, έλα κοντά μου εν γνώσει της φυσικής θεωρίας, και έλα εσύ, περιστερά μου, αφ' εαυτής μέσα στη σκέπη και τον γνόφο της μυστικής θεολογίας, και της στερεής πίστης στην πέτρα που είμαι εγώ, ο Θεός.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Θεόδωρος ὁ Στουδίτης Ἐπιστολαί
Ἀλλ᾽ ἐκεῖνα μὲν πέρας εἴληφεν, οἷον καὶ ἐξήκουσται ἅπασι, τοῦ ἀγαθοῦ θεοῦ ἐκποδὼν ποιήσαντος τὸν ἀλιτήριον δράκοντα καί γε θανάτῳ ἐξαισίῳ καὶ τῆς ἀποστασίας ἐνδίκῳ, οὐ μὴν τὰ παρόντα καθὼς ὑπετόπασεν· πῶς; ὅτι ὁ μὲν χειμὼν παρῆλθεν, οὔ τί που δὲ τὸ ποθούμενον ἔαρ ἢ ὅσον αἰθρίαν τινὰ ὑπαυγάσαι, καὶ τήνδε διὰ τὸ ἀπ᾽ ἠοῦς νέφος. ἀρκεῖ γάρ, ἡγοῦμαι, ἐπὶ τῆς εἰκόνος ἐᾶσαι τὸν λόγον, μήτε τῆς ὑμῶν μεγαλονοίας ἐνδεομένης μαθήσεως μήτ᾽ αὖ τοῦ καιροῦ ἐπιτρέποντος φαίειν ἐκδηλότερα. οὗ χάριν καὶ αἱ ἱεραὶ ὑμῶν κεραῖαι ἀνεπίδοτοι· πῶς γὰρ ἂν καὶ ἐπεδόθησαν, ἡμῶν τῶν εὐτελῶν ὧδέ που πορρωτέρω τοῦ ἄστεος παραρρεριμμένων, ὥσπερ καὶ ἄλλων ἀλλαχῇ τῶν δεδιωγμένων;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αλλά εκείνα μεν έλαβαν τέλος, όπως έχει γίνει γνωστό σε όλους, αφού ο αγαθός Θεός απομάκρυνε τον αλιτήριο δράκοντα, και μάλιστα με θάνατο φοβερό και δίκαιο για την αποστασία του, όχι όμως και τα παρόντα όπως τα είχε υποθέσει· πώς; Διότι ο μεν χειμώνας πέρασε, όμως πουθενά δεν φάνηκε η ποθητή άνοιξη παρά μόνο όσο να αχνοφέξει μια κάποια αιθρία, και αυτή μέσα από το πρωινό νέφος. Διότι αρκεί, νομίζω, να περιορίσουμε τον λόγο σε αυτήν την εικόνα, αφού ούτε η δική σας μεγαλοσύνη χρειάζεται περαιτέρω εξηγήσεις ούτε πάλι ο καιρός επιτρέπει να μιλάμε πιο ανοιχτά. Εξαιτίας αυτού και τα ιερά σας γράμματα παρέμειναν ανεπίδοτα· διότι πώς θα μπορούσαν να επιδοθούν, αφού εμείς οι ευτελείς έχουμε παραπεταχθεί κάπου εδώ μακρύτερα από την πόλη, όπως ακριβώς και άλλοι από τους διωκόμενους βρίσκονται σε άλλα μέρη;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Θεόδωρος ὁ Στουδίτης Μικρὰ Κατήχησις
ΚΑΤΗΧΗΣΙΣ ΞΗʹ ΟΤΙ ΔΕΙ ΗΜΑΣ ΑΝΑΚΑΙΝΙΖΕΣΘΑΙ ΕΠΙ ΤΑ ΠΡΟΣΩ ΔΙ’ ΥΠΟΜΟΝΗΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΠΙΠΤΟΝΤΩΝ ΗΜΙΝ ΟΡΩΜΕΝΩΝ ΤΕ ΚΑΙ ΑΟΡΑΤΩΝ ΠΕΙΡΑΣΜΩΝ Ἀδελφοὶ καὶ πατέρες, ὅτι ὁ χειμὼν παρῆλθε καὶ τὸ ἔαρ εἰσῆλθεν, ὁρῶμεν τὴν κτίσιν ἀναθάλλουσαν· ἤγουν τὰ φυτὰ ἀνθοφοροῦντα, τὴν γῆν χλοηφοροῦσαν, τὰ πετεινὰ κελαδοῦντα, τὰ ἄλλα πάντα ἀνανεούμενα· καὶ ἐν τούτοις ἡδόμεθα καὶ δοξάζομεν τὸν ἀριστοτέχνην Θεὸν τὸν μετασκευάζοντα καὶ μεταποιοῦντα κατ’ ἔτος τὴν κτίσιν, καὶ εἰκότως. «Τὰ γὰρ ἀόρατα αὐτοῦ ἀπὸ κτίσεως κόσμου τοῖς ποιήμασι νοούμενα καθορᾶται, ἥ τε ἀΐδιος αὐτοῦ δύναμις καὶ θειότης.» Δεῖ δὲ ἡμᾶς μὴ μέχρι τούτου μόνον στῆναι, ἀλλὰ καὶ περαιτέρω προελθεῖν καὶ εἰς ἑαυτοὺς ἀναθεωρῆσαι τὸν τῆς κτίσεως λόγον. Πῶς; ὅτι ὁ ἀνακαινισμὸς οὖτος αἴτιον ἔχει τὸν χειμῶνα. Οὐκ ἂν γὰρ εἰς ἀκμὴν προελήλυθεν, εἰ μὴ πρότερον ὑπέστη νιφετοὺς καὶ ὄμβρους καὶ ἀνέμους. Οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς ψυχῆς· εἰ μὴ πρότερον ἐχιονώθη ταῖς θλίψεσι καὶ ταῖς στενοχωρίαις καὶ ταῖς περιστάσεσιν, οὐκ ἀνθοφορήσει οὐδὲ καρποφορήσει· ἐνεγκοῦσα δὲ καὶ καρποφορεῖ καὶ μεταλαμβάνει εὐλογίας ἀπὸ τοῦ Θεοῦ, καθὼς γέγραπται· «Γῆ γὰρ ἡ πιοῦσα τὸν ἐπ’ αὐτῇ πολλάκις ἐρχόμενον ὑετὸν καὶ τίκτουσα βοτάνην εὔθετον ἐκείνοις, δι’ οὓς καὶ γεωργεῖται, μεταλαμβάνει εὐλογίας ἀπὸ τοῦ Θεοῦ.»
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
ΚΑΤΗΧΗΣΗ ΞΗ΄: ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΚΑΙΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΠΡΟΟΔΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΥΠΟΜΟΝΗΣ ΣΤΟΥΣ ΟΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΟΡΑΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΥΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΒΡΙΣΚΟΥΝ. Αδελφοί και πατέρες, καθώς ο χειμώνας πέρασε και η άνοιξη ήρθε, βλέπουμε την κτίση να αναθάλλει· δηλαδή τα φυτά να ανθίζουν, τη γη να χλοηφορεί, τα πουλιά να κελαηδούν και όλα τα υπόλοιπα να ανανεώνονται· και για αυτά χαιρόμαστε και δοξάζουμε τον αριστοτέχνη Θεό, ο οποίος μεταμορφώνει και ανανεώνει κάθε χρόνο την κτίση, και δικαίως. «Διότι οι αόρατες ιδιότητές Του από την εποχή της δημιουργίας του κόσμου γίνονται καθαρά ορατές, κατανοούμενες μέσω των δημιουργημάτων Του, δηλαδή τόσο η αιώνια δύναμη όσο και η θεότητά Του». Πρέπει, όμως, εμείς να μη σταθούμε μόνο μέχρι αυτό το σημείο, αλλά να προχωρήσουμε παραπέρα και να εξετάσουμε μέσα μας τον λόγο της κτίσεως. Πώς; Βλέποντας ότι αυτή η ανακαίνιση έχει ως αιτία της τον χειμώνα. Διότι δεν θα είχε φτάσει σε τέτοια ακμή, εάν προηγουμένως δεν είχε υποστεί χιόνια, βροχές και ανέμους. Το ίδιο ισχύει και για την ψυχή· εάν προηγουμένως δεν δεχτεί το χιόνι των θλίψεων, των στενοχωριών και των δύσκολων περιστάσεων, δεν θα ανθοφορήσει ούτε θα καρποφορήσει· εάν, όμως, τα υπομείνει όλα αυτά, τότε και καρποφορεί και λαμβάνει ευλογία από τον Θεό, καθώς είναι γεγραμμένο: «Διότι η γη, η οποία ήπιε τη βροχή που πέφτει συχνά πάνω της και η οποία βγάζει βλάστηση χρήσιμη σε εκείνους για τους οποίους και καλλιεργείται, λαμβάνει ευλογία από τον Θεό».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες