Πατερικές αναφορές στο ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ 2:16

Προς αυτούς δε ο Χριστός είπε: «Γιατί και εσείς παραβαίνετε την εντολή του Θεού χάριν της παραδόσεώς σας; Διότι ο Θεός είπε: Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου, για να ευημερήσεις· εσείς όμως λέτε: Όποιος πει στον πατέρα ή στη μητέρα του "Κορβάν", δηλαδή, "δώρο προς τον Θεό είναι αυτό με το οποίο θα μπορούσες να ωφεληθείς από εμένα", δεν είναι υποχρεωμένος να τιμήσει τον πατέρα του ή τη μητέρα του, και έτσι ακυρώσατε την εντολή του Θεού χάριν της παραδόσεώς σας.» Ακούς πώς, έχοντας γίνει μαθητές άλλων δασκάλων και έχοντας επιλέξει να φρονούν και να πράττουν αντίθετα από αυτά που θεωρεί σωστά ο νομοθέτης, θα μπορούσαν να αποκαλυφθούν πολύ εύκολα; Επομένως, η Συναγωγή των Ιουδαίων έχει εκπορνευτεί, αλλά η αγνή και άμωμη παρθένος, η απαλλαγμένη από κάθε σπίλο και ρυτίδα, δηλαδή η Εκκλησία, υπόσχεται να διατηρήσει σεπτό και αλώβητο προς τον Χριστό τον τύπο της συζυγίας, λέγοντας: «Ο αγαπημένος μου ανήκει σε εμένα, και εγώ σε εκείνον.» Επομένως, ως εικόνα της ιουδαϊκής Συναγωγής, ας προβάλουμε την παλλακίδα του Ιακώβ, εννοώ τη Βάλλα, με την οποία συνευρέθηκε ο Ρουβήν, δηλαδή ο πρωτότοκος λαός· προπάντων επειδή το όνομα Βάλλα ερμηνεύεται ως "πεπαλαιωμένη", και το Ρουβήν ως "υιός βεβηλώσεως". Διότι η Συναγωγή των Ιουδαίων έχει παλαιωθεί και γεμίσει ρυτίδες· αντιθέτως, αναφύτρωσε ο νέος και γεμάτος πίστη λαός. Και για αυτόν τον λαό ας ψάλλει περιχαρής ο Δαβίδ: «Ο λαός που δημιουργείται θα αινέσει τον Κύριο.»

Ας μη γογγύζει κανείς εναντίον του οικοδεσπότη, επειδή λέει: «Φίλε, δεν σε αδικώ. Δεν έχω εξουσία στα υπάρχοντά μου να κάνω αυτό που θέλω;» Ο ληστής θέλει να πράξει το δίκαιο, αλλά τον προλαβαίνει ο θάνατος. Δεν περιμένω μόνο το έργο, αλλά αποδέχθηκα και την πίστη. Ήλθα, εγώ που ποιμαίνω ανάμεσα στα κρίνα, ήλθα να ποιμάνω μέσα στους κήπους. Βρήκα πρόβατο χαμένο, αλλά το αναλαμβάνω στους ώμους μου. Διότι πιστεύει, επειδή και ο ίδιος είπε: «Πλανήθηκα σαν πρόβατο χαμένο. Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθεις στη βασιλεία σου».

Πιάστε για εμάς τις μικρές αλεπούδες που αφανίζουν τους αμπελώνες, γιατί τα αμπέλια μας ανθίζουν. Ο αγαπημένος μου ανήκει σε εμένα κι εγώ σε αυτόν, αυτός που ποιμαίνει ανάμεσα στους κρίνους. Έως ότου πνεύσει η αύρα της ημέρας και κινηθούν οι σκιές, γύρισε, αγαπημένε μου, και γίνε όμοιος με ζαρκάδι ή με νεαρό ελάφι πάνω στα όρη των κοιλωμάτων.

Άκουσε το θεϊκό πρόσταγμα η άμπελος, η γυναίκα για την οποία λέει ο Δαβίδ ότι «Η γυναίκα σου είναι σαν άμπελος καρποφόρος», και είδε τον εαυτό της, με τη δύναμη εκείνου που έδωσε την εντολή, να έχει καθαριστεί από τη λύμη αυτών των θηρίων και αμέσως παραδίδει τον εαυτό της στον γεωργό που γκρέμισε το μεσότοιχο του φραγμού. Διότι δεν διαχωρίζεται πλέον από τον τοίχο του νόμου ως προς την ένωση με τον ποθούμενο, αλλά λέει: «Εγώ ανήκω στον αγαπημένο μου, και ο αγαπημένος μου σε εμένα, αυτός που ποιμαίνει ανάμεσα στα κρίνα, έως ότου πνεύσει η αύρα της ημέρας και κινηθούν οι σκιές». Αυτό δε σημαίνει: Είδα, λέει, πρόσωπο με πρόσωπο αυτόν που πάντοτε είναι αυτό που είναι, ο οποίος όμως για χάρη μου ανέτειλε ανθρωπίνως από την αδελφή μου, τη συναγωγή, και σε αυτόν αναπαύομαι και γίνομαι για αυτόν κατοικία. Διότι αυτός είναι ο καλός ποιμένας, ο οποίος δεν καθιστά το χόρτο βοσκή για τα ποίμνιά του, αλλά τρέφει τα πρόβατα με καθαρά κρίνα. Αληθινά δε, είναι αυτός που δεν τρέφει πλέον τον χόρτο με χόρτο. Διότι το χόρτο είναι η φυσική τροφή της άλογης φύσης, ο άνθρωπος όμως, όντας λογικός, τρέφεται με τον αληθινό Λόγο. Εάν όμως χορτάσει από τέτοιο χόρτο, γίνεται και ο ίδιος χόρτος. Διότι λέει: «Κάθε σάρκα είναι χόρτος», για όσο διάστημα παραμένει σάρκα. Εάν όμως κάποιος γίνει πνεύμα, έχοντας γεννηθεί από το Πνεύμα, δεν θα τρέφεται πλέον με τον χορτώδη βίο, αλλά το Πνεύμα θα είναι η τροφή του, πράγμα το οποίο αινίσσεται η καθαρότητα και η ευωδία του κρίνου.

Αλλά και αυτό αποτελεί το πέρας όσων έχουν ήδη διανυθεί, γίνεται όμως η αρχή της ελπίδας για τα ανώτερα. Διότι πάλι ακούει τη φωνή που προστάζει τους κυνηγούς, για τη σωτηρία των λογικών αμπελώνων, να θηρεύσουν τα θηρία που βλάπτουν τους καρπούς, εκείνες τις μικρές αλεπούδες. Και όταν γίνει αυτό, τα δύο μεταβαίνουν το ένα μέσα στο άλλο· διότι και ο Θεός εγκαθίσταται στην ψυχή, και πάλι η ψυχή μετοικεί στον Θεό. Λέει δηλαδή: «Ο αδελφιδός μου ανήκει σε μένα και εγώ σε αυτόν, αυτόν που ποιμαίνει ανάμεσα στα κρίνα» και μεταθέτει την ανθρώπινη ζωή από τα σκιώδη φαντάσματα στην αλήθεια των όντων. Βλέπεις σε πόσο ύψος έχει αναβεί αυτή που πορεύεται από δύναμη σε δύναμη σύμφωνα με τον προφητικό λόγο, ώστε να φαίνεται ότι έχει επιτύχει το ακρότατο σημείο της ελπίδας των αγαθών; Διότι, τι είναι ανώτερο από το να βρεθεί κανείς μέσα στον ίδιο τον Ποθούμενο και να δεχθεί μέσα του τον Ποθούμενο; Αλλ' όμως, ενώ έχει βρεθεί σε αυτήν την κατάσταση, πάλι οδύρεται σαν να στερείται το αγαθό, και, σαν να μην κατέχει ακόμη αυτό που αποτελεί το αντικείμενο της επιθυμίας της, βρίσκεται σε αμηχανία και δυσφορεί, και αυτήν ακριβώς την αμηχανία της ψυχής τη δημοσιοποιεί με τη διήγησή της, και περιγράφει με τον λόγο πώς βρήκε το ζητούμενο.