Πατερικές αναφορές στο ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ 4:12

Επειδή λοιπόν, λέει, ο οφθαλμός σου είναι ένας, επειδή βλέπει προς το ένα, και η ψυχή είναι μία, επειδή δεν μερίζεται σε διάφορες διαθέσεις, και η στάση του τραχήλου σου έχει το τέλειο, έχοντας σηκώσει επάνω της τον θείο ζυγό (διότι αυτό υποδηλώνει το κόσμημα του τραχήλου σου, δηλαδή ο ζυγός του Κυρίου), για τον λόγο αυτόν ομολογούμε ότι μας αιχμαλώτισες την καρδιά με τα θαύματα· το οποίο σημαίνει ότι, μέσω του εαυτού σου, ενέπνευσες μέσα μας ψυχή και διάνοια για την κατανόηση του φωτός. Διότι μέσα σε εσένα κατανοούμε τον Ήλιο της δικαιοσύνης, όπως μέσα σε κάτοπτρο· και με την επανάληψη προσδίδουν αξιοπιστία στα λεγόμενα. <Κήπος κλεισμένος.> Είναι κλεισμένος μεν για τον κόσμο, αλλά είναι ανοιγμένος για τον επουράνιο Νυμφίο. Και η πηγή έχει σφραγιστεί με το Άγιο Πνεύμα, με το οποίο χριόμαστε μετά το βάπτισμα.

Θέλεις να μάθεις και τον τόπο; Λέει πάλι στα Άσματα: κατέβηκα στον κήπο της καρυδιάς. Διότι κήπος ήταν ο τόπος όπου σταυρώθηκε. Και αν βέβαια τώρα έχει λαμπρυνθεί πάρα πολύ με βασιλικές δωρεές, παλαιότερα όμως ήταν κήπος, και τα σύμβολα και τα υπολείμματά του παραμένουν. Κήπος κλεισμένος, πηγή σφραγισμένη από τους Ιουδαίους που έλεγαν: θυμηθήκαμε ότι εκείνος ο πλάνος, ενώ ζούσε ακόμη, είπε ότι μετά από τρεις ημέρες ανασταίνομαι, διάταξε λοιπόν να ασφαλιστεί ο τάφος. Και στη συνέχεια: Εκείνοι λοιπόν πήγαν και ασφάλισαν τον τάφο, σφραγίζοντας τον λίθο μαζί με τη φρουρά. Προς αυτούς πολύ εύστοχα απευθυνόμενος κάποιος είπε: και θα τους κρίνεις στην ανάπαυση. Ποια είναι όμως η σφραγισμένη πηγή; Ή ποιος ερμηνεύεται ως πηγή φρέατος με ζωντανό νερό; Είναι ο ίδιος ο Σωτήρας, για τον οποίο έχει γραφτεί: διότι κοντά σου βρίσκεται η πηγή της ζωής.

Αγία κιβωτέ, μέσω της οποίας διασωθήκαμε από τον κατακλυσμό της αμαρτίας· άφλεκτη βάτε, την οποία είδε ο θεόπτης Μωυσής· χρυσό θυμιατήριο, στο οποίο ο Λόγος, πυρπολώντας τη σάρκα, γέμισε την οικουμένη με ευωδία, και κατακάηκαν τα εγκλήματα της παρακοής· θεόγραφη πλάκα· επτάφωτη λυχνία, της οποίας το φέγγος ξεπέρασε τις ηλιακές λάμψεις· αγία σκηνή, την οποία ο πνευματικός Βεσελεήλ, ο Χριστός, κατασκεύασε πάνσοφα μέσα από τις αρετές και την κατέστησε κατοικητήριό Του· βασιλικό όχημα, μανναδόχε στάμνα, κλεισμένε κήπε· σφραγισμένη πηγή, της οποίας τα καθαρά νάματα αρδεύουν την οικουμένη· αγιόβλαστη ράβδο του Ααρών· δροσοφόρε πόκε του Γεδεών· θεόγραφε τόμε, μέσω του οποίου σχίστηκε το χειρόγραφο του Αδάμ· όρος του Θεού· όρος άγιο, στο οποίο ο Κύριος ευδόκησε να κατοικήσει· αγία ρίζα του Ιεσσαί· πόλη του Θεού, για την οποία ειπώθηκαν ένδοξα πράγματα, όπως λέει ο Δαβίδ.

Για αυτήν την πύλη και στο Άσμα Ασμάτων αναφέρεται ρητά και ξεκάθαρα ο προφήτης, αναφωνώντας: «Κήπος κλεισμένος είναι η αδελφή μου, η νύμφη· κήπος κλεισμένος, πηγή σφραγισμένη». Παρέμεινε στην παρθενία της η αγία και σεμνή κόρη Μαρία, η φωτεινή νεφέλη, που έφερε μέσα της τον Θεό Λόγο· προς την οποία αναφέρεται ο μεγαλόφωνος Ησαΐας: «Ιδού νεφέλη ελαφριά, και θα έλθει στην Αίγυπτο»· το αλατόμητο όρος, που έχει μέσα του την ακρότομη πέτρα, τον Χριστό, για την οποία λέγει ο σοφότατος Δανιήλ: «Αποκόπηκε λίθος από το όρος χωρίς ανθρώπινα χέρια»· δηλαδή, χωρίς άνδρα η Παρθένος γέννησε τη στερεά πέτρα, τον Χριστό, αυτή, ο αχειροποίητος ναός, που φέρει τον ουράνιο λίθο, τον Χριστό, η βροντώδης νεφέλη, που βάσταξε την αστραπή μέσα στην κοιλιά της· και επιβεβαιώνει τον λόγο μου η θεία Γραφή, λέγοντας: «Η κοιλία σου είναι θημωνιά σιταριού, περιφραγμένη με κρίνα»· η αγεώργητη γη, που δέχθηκε τον Λόγο ως κόκκο σιταριού και εβλάστησε το δράγμα, ο νοητός κλίβανος, που φέρει το πυρ και τον άρτο της ζωής· η αγία μητέρα του Σωτήρος, που γέννησε τον Λόγο του Πατρός, ο οποίος σαρκώθηκε από εσένα, προς την οποία λέγει ο Ησαΐας: «Ιδού η παρθένος θα συλλάβει και θα γεννήσει υιό, και θα καλέσουν το όνομα αυτού Εμμανουήλ».

Θʹ. Έφθασε λοιπόν ο λόγος μας στο ίδιο το κύριο θέμα. Και ας μην παραδίδεται κανείς στις ηδονές, κοιτάζοντας την πρώιμη ζωή του Κυπριανού· αλλά ας σωφρονίζεται με την κατοπινή. Υπήρχε κάποια παρθένος από ευγενική και σεμνή οικογένεια. Ακούστε, παρθένες, και χαρείτε μαζί, ή μάλλον και όσες βρίσκεστε υπό τον ζυγό του γάμου, όσες είστε σώφρονες και αγαπάτε τη σωφροσύνη· διότι το διήγημα αυτό αποτελεί κοινό στολίδι και για τις δύο. Και η παρθένος ήταν πάρα πολύ όμορφη στην όψη· ας ψάλει για εκείνη μαζί με εμάς ο θείος Δαβίδ λέγοντας: «Όλη η δόξα της θυγατέρας του βασιλιά βρίσκεται στο εσωτερικό της», γνήσια νύμφη του Χριστού, κρυμμένη ομορφιά, έμψυχο άγαλμα, απαραβίαστο ανάθημα, απάτητο ιερό τέμενος, κλειστός κήπος, σφραγισμένη πηγή (ας προσθέσει στο άσμα και κάτι ο Σολομών), η οποία διατηρούνταν μόνο για τον Χριστό.

Ο πιστός φίλος είναι ανώτερος από τον χρυσό και από πολλούς πολύτιμους λίθους. Ο πιστός φίλος είναι κήπος κλεισμένος, πηγή σφραγισμένη, τα οποία ανοίγονται και προσφέρονται για μετάληψη τον κατάλληλο καιρό. Ο πιστός φίλος είναι λιμάνι αναψυχής. Και αν επιπλέον διακρίνεται για τη σύνεσή του, πόσο σπουδαίο είναι αυτό; Εάν δε είναι άριστος στην παιδεία, και μάλιστα σε κάθε είδους παιδεία, εννοώ δηλαδή και τη δική μας αλλά και εκείνη που κάποτε υπήρξε δική μας, πόσο πιο λαμπρό είναι τούτο;

Κήπος κλεισμένος είναι η αδελφή μου νύμφη, κήπος κλεισμένος, πηγή σφραγισμένη. Οι βλαστοί σου είναι παράδεισος ροδιών με καρπούς οπωροφόρων δέντρων, κύπροι μαζί με νάρδους. Νάρδος και κρόκος, κάλαμος και κιννάμωμο μαζί με όλα τα δέντρα του Λιβάνου, σμύρνα, αλόη, μαζί με όλα τα εκλεκτότερα μύρα. Πηγή των κήπων, φρέαρ ζωντανού νερού που ρέει ορμητικά από τον Λίβανο.

Κήπος κλεισμένος είναι η αδελφή μου νύμφη, κήπος κλεισμένος, πηγή σφραγισμένη. Οι βλαστοί σου είναι παράδεισος ροδιών με καρπούς ακροδρύων, κύπρος μαζί με νάρδο, Νάρδος και κρόκος, κάλαμος και κιννάμωμο μαζί με όλα τα δέντρα του λιβάνου, σμύρνα, αλόη μαζί με όλα τα εκλεκτά μύρα, Πηγή των κήπων, φρέαρ ύδατος ζώντος που αναβλύζει ορμητικά από τον Λίβανο.

Πάλι μαθαίνουμε μέσα από τους επαίνους που ακολουθούν, πώς μπορεί κάποιος να γίνει αδελφή και ομόζυγος του Κυρίου, μέσα από τα λόγια όπου λέει: «Κήπος κλεισμένος είναι η αδελφή μου, η νύμφη». Επομένως, εάν κάποιος επιδιώκει να γίνει νύμφη με το να προσκολληθεί στον Κύριο, και αδελφή με το να πράττει το θέλημά Του, όπως λέει το Ευαγγέλιο, ας γίνει ένας θαλερός κήπος, που θα έχει μέσα του την ωραιότητα όλων των φυτών, και τη γλυκιά συκιά και την κατάκαρπη ελιά και τον υψίκομο φοίνικα και την ακμάζουσα άμπελο, όχι κάποιον ακανθώδη θάμνο ούτε κόνυζα, αλλά αντί για αυτά κυπαρίσσι και μυρτιά. Διότι έτσι γνωρίζουν να ωραΐζουν έναν τέτοιο κήπο και ο μέγας Δαβίδ και ο υψηλός Ησαΐας· εκ των οποίων ο μεν πρώτος λέει: «Ο δίκαιος θα ανθίσει ως φοίνικας»· και «Εγώ δε, είμαι ωσάν την κατάκαρπη ελιά»· και «Η γυναίκα σου είναι ως άμπελος ακμάζουσα»· ο δε Ησαΐας λέει ότι αντί για θάμνο θα αναβλαστήσει κυπαρίσσι, και αντί για κόνυζα μυρτιά· και από κάποιον άλλον προφήτη μακαρίζεται εκείνος που αναπαύεται κάτω από τη δική του συκιά.

Επομένως, εκείνος που έχει καταστεί κήπος τέτοιων δέντρων, θαλερός και κατάφυτος, και είναι από παντού ασφαλισμένος με το περίφραγμα των εντολών, ώστε να μην παρέχει καμία δίοδο εναντίον του στον κλέφτη και στα θηρία (διότι όποιος περιβάλλεται ολόγυρα από τον φραγμό των εντολών είναι απρόσιτος στον άγριο μονιό και ο αγριόχοιρος του δρυμού δεν τον λυμαίνεται), εάν λοιπόν κάποιος είναι και κήπος και ασφαλισμένος, αυτός γίνεται αδελφή και νύμφη Εκείνου που είπε προς μια τέτοια ψυχή ότι: «Κήπος κεκλεισμένος η αδελφή μου η νύμφη».

Αλλά αυτός ο κήπος έχει ανάγκη και από πηγή, ώστε το άλσος να παραμένει θαλερό, ποτιζόμενο αδιαλείπτως από το νερό. Γι' αυτόν τον λόγο, στους επαίνους του συνέδεσε την πηγή με τον κήπο λέγοντας: «Κήπος κλεισμένος, πηγή σφραγισμένη». Τη διδασκαλία όμως περί της πηγής μάς τη διδάσκει η Παροιμία μέσω αινίγματος, όταν λέει: «Η πηγή του νερού σου ας είναι αποκλειστικά δική σου» και «Ας είναι μόνο για σένα και κανένας ξένος ας μην τη μοιράζεται μαζί σου». Διότι, όπως ακριβώς εκεί απαγορεύει το να καταναλώνεται το νερό της πηγής από τους ξένους, έτσι και εδώ επιβεβαιώνει ότι η πηγή δεν διαχέεται πουθενά προς τους ξένους, λέγοντας ότι είναι «Σφραγισμένη», το οποίο ισοδυναμεί με το να πει ότι είναι καλά φυλαγμένη. Το νόημα λοιπόν των λεγομένων είναι το εξής: πηγή, κατά την άποψή μου, ονομάζεται κυρίως η διανοητική δύναμη της ψυχής μας, η οποία αναβλύζει και πηγάζει μέσα μας κάθε είδους λογισμούς. Αλλά το κίνημα της διάνοιας γίνεται πραγματικά δικό μας τότε, όταν κατευθύνεται προς όσα μας ωφελούν, παρέχοντάς μας κάθε συνδρομή για την απόκτηση των αγαθών. Όταν όμως κάποιος στρέψει την ενέργεια των λογισμών του προς την επινόηση της κακίας, τότε το ρεύμα καταναλώνεται στους ξένους, με αποτέλεσμα να ευδοκιμεί ο ακανθώδης βίος, ποτιζόμενος από τη συμμαχία των λογισμών, ενώ να ξηραίνεται και να μαραίνεται η ανώτερη φύση μας, αφού καμία ικμάδα προερχόμενη από τους λογισμούς δεν τρέφει τη ρίζα της.

Βλέπεις πόση δύναμη έλαβε προς τα άνω. Κοίταξε, πάλι, την ανάβαση που υπερβαίνει αυτήν· διότι όχι μόνο έγινε κλεισμένος κήπος που παράγει τη δική της τροφή, αλλά γίνεται και πόσιμη για όσους διψούν, έχοντας μεταβληθεί στη φύση της πηγής, και μάλιστα σφραγισμένης. Και δεν σταμάτησε ούτε σε αυτά, αλλά έφτασε σε τόσο μεγάλη αύξηση προς το υψηλότερο, ώστε από το στόμα της να βλαστάνει παράδεισος (διότι όποιος προσέξει με μεγαλύτερη ακρίβεια τη σημασία της εβραϊκής λέξης, αντί να πει: «Οι αποστολές σου από το στόμα σου», λέει: «Παράδεισος από ροδιές», πράγμα που σημαίνει το εξής: ότι ο λόγος σου, που αποστέλλεται μέσω του στόματός σου, είναι παράδεισος από ροδιές. Οι δε ροδιές βλαστάνουν μια πανσπερμία από ακρόδρυα, και τα ακρόδρυα είναι η κύπρος μαζί με τον νάρδο, νάρδος και κρόκος, κάλαμος και κιννάμωμο και κάθε είδος λιβανιού και σμύρνα και αλόη και τα εκλεκτότερα μύρα). Επειδή, λοιπόν, σύμφωνα με τον μακαρισμό της ψαλμωδίας, επειδή δέχτηκε την αντίληψη (βοήθεια) από τον Θεό, ετοίμασε αυτές τις καλές αναβάσεις μέσα στην καρδιά της, προχωρώντας πάντοτε από δύναμη σε δύναμη, πολύ σωστά στην πιο τέλεια κατάσταση οι αποστολές του στόματός της ονομάζονται παράδεισος από ροδιές. Και απολύτως ταιριαστά προς το υποκείμενο νόημα εφαρμόστηκε η λέξη της αποστολής· διότι αυτό που αποστέλλεται, μεταβαίνει από αυτόν που το στέλνει προς εκείνον που το υποδέχεται.

Έτσι, αδελφοί, όσοι αποβλέπουν στην ευσέβεια πρέπει να παραβλέπουν το εξωτερικό περίβλημα· και εάν κάποιος καυχάται για τους φίλους του και υπερηφανεύεται για καταλόγους αξιωμάτων, και απαριθμεί πολλά ετήσια εισοδήματα, και εξετάζοντας την καταγωγή του φουσκώνει από υπεροψία, και από παντού περιαυτολογεί ωθούμενος από την αλαζονεία του, έναν τέτοιον άνθρωπο πρέπει να τον αφήνουν κατά μέρος σαν ξερή δεξαμενή, εάν δεν διαθέτει στον βίο του τα πρωτεύοντα. Αντιθέτως, πρέπει να αναζητούν, όσο είναι δυνατόν, χρησιμοποιώντας τον λύχνο του Πνεύματος για την έρευνα, μήπως υπάρχει κάπου κάποιος «κήπος κεκλεισμένος και πηγὴ εσφραγισμένη», καθώς λέει η Γραφή, ώστε, μέσω της χειροτονίας, αφού ανοιχθεί για εμάς η πνευματική τρυφή του κήπου και αναβλύσει το ύδωρ της πηγής, να καταστεί κοινό κτήμα της καθόλου Εκκλησίας η χάρις που υπάρχει σε εκείνον. Και είθε να παραχωρήσει ο Κύριος να βρεθεί το συντομότερο ανάμεσά σας ένας τέτοιος άνθρωπος, ο οποίος θα είναι σκεύος εκλογής, στύλος και εδραίωμα της αλήθειας. Και πιστεύουμε στον Κύριο ότι αυτά θα πραγματοποιηθούν, εάν εσείς θελήσετε, μέσω της ομόνοιας και της σύμπνοιας, να αποβλέψετε συμφώνως στο κοινό αγαθό, προτιμώντας από τα προσωπικά σας θελήματα το θέλημα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, το αγαθό και ευάρεστο και τέλειο, ώστε το έργο που θα κατορθωθεί ανάμεσά σας να είναι τέτοιο, για το οποίο και εμείς θα καυχηθούμε και εσείς θα αγαλλιάσετε πνευματικά, και ο Θεός των όλων θα δοξασθεί, στον οποίο πρέπει η δόξα στους αιώνες.

Εσύ τον Βασιλέα, με κλειστές τις θύρες, τον εισήγαγες, αλλά και πάλι τον εξήγαγες· διότι ούτε κατά τη σύλληψη, ούτε γενικά κατά τη γέννησή του, ο Βασιλεύς της δόξης άνοιξε τις θύρες της μήτρας σου, ούτε χαλάρωσε τους δεσμούς της παρθενίας. «Κήπο κλεισμένο» σε ονόμασε και «Πηγή σφραγισμένη» ο Νυμφίος που προήλθε από εσένα, προλέγοντας στο Άσμα Ασμάτων «Κήπο κλεισμένο», επειδή δρεπάνι φθοράς ή τρύγος δεν σε άγγιξε, και το άνθος από τη ράβδο του Ιεσσαί καθαρά προσφέρει στο γένος των ανθρώπων, έχοντας καλλιεργηθεί μέσα σου μόνο από το καθαρό και αμόλυντο Πνεύμα· «Πηγή σφραγισμένη», διότι ποταμός ζωής που προήλθε από εσένα γέμισε την οικουμένη, αλλά γαμήλιος κλάδος δεν άντλησε από τη δική σου πηγή.

Διότι η αμαρτία, αφού ναρκώσει όλες τις αισθήσεις, εισέρχεται κρυφά, σαν κλέφτης, στο ταμείο της καρδιάς· έπειτα, αφού εισέλθει, την απογυμνώνει ολόκληρη, λεηλατώντας την παρακαταθήκη της σωφροσύνης. Περιφρουρούσε, λοιπόν, εκείνη η μακαρία το βλέμμα, την εμφάνιση, το βάδισμα, την ακοή, την όραση, την όσφρηση, τη γεύση, την αφή· και ήταν αληθινά, σύμφωνα με τη Σοφία που λέει, κήπος κλεισμένος, πηγή σφραγισμένη.

Ομοιάζει, λοιπόν, η βασιλεία των ουρανών με κόκκο σιναπιού, τον οποίο έλαβε ένας άνθρωπος και τον έσπειρε στον δικό του κήπο. Σπείρε αυτόν τον κόκκο του σιναπιού στον κήπο της ψυχής σου, για να λες και εσύ: Εξεγέρσου, βοριά, και έλα, νοτιά, φύσηξε τον κήπο μου, και ας αναβλύσουν τα αρώματά μου. Εάν έχεις αυτόν τον κόκκο του σιναπιού στον κήπο της ψυχής σου, θα πει και σε σένα ο προφήτης: Και θα είσαι σαν κήπος πλούσια ποτισμένος, και σαν πηγή της οποίας το νερό δεν στέρεψε ποτέ· εάν έχεις αυτόν τον κόκκο στον κήπο της ψυχής σου, και μεταλάβεις από το μύρο του, λέγεται και για σένα: Η οσμή των ενδυμάτων σου είναι σαν οσμή λιβανιού· δηλαδή, η οσμή των σαρκικών σου είναι σαν οσμή λιβανιού. Κήπος κλεισμένος, πηγή σφραγισμένη, είναι οι βλαστοί σου.

Αμόλυντο το σκεύος, άσπιλο το κειμήλιο, αθόλωτος ο αλάβαστρος, άσπορος ο τόκος, ανύμφευτη η κόρη, αθαλάμευτη η παρθένος, αλατόμητη η πέτρα, κεκλεισμένος ο κήπος, εσφραγισμένη η πηγή, άσπορη η χώρα, αφύτευτο το κλήμα, ανεπινόητος ο τόκος. Εάν όμως δεν πιστεύεις εμένα που τα λέω αυτά, ανάμενε τον καιρό της κυήσεως.

«Ο πιστός φίλος είναι φάρμακο ζωής, και όσοι φοβούνται τον Κύριο θα τον βρουν.» «Μην εγκαταλείψεις τον παλιό φίλο. Διότι ο πρόσφατος δεν είναι ισάξιός του. Είναι σαν το νέο κρασί· εάν όμως παλαιώσει, με ευφροσύνη θα το πιεις.» «Προτού πεθάνεις, κάνε καλό στον φίλο, και σύμφωνα με τη δύναμή σου άπλωσε το χέρι σου και δώσε του.» «Θυσίασε χρήματα για αδελφό και φίλο.» «Μην ξεχάσεις τον φίλο μέσα στην ψυχή σου.» «Δεν θα ντραπώ να προστατεύσω τον φίλο, και δεν θα κρυφτώ από το πρόσωπό του, ακόμη κι αν μου συμβούν κακά εξαιτίας του.» Για τον πιστό φίλο δεν υπάρχει απολύτως κανένα αντάλλαγμα στον κόσμο, ούτε υπάρχει μέτρο σύγκρισης για την ωραιότητά του. Ο πιστός φίλος είναι κραταιά σκέπη και οχυρωμένο βασίλειο· ο πιστός φίλος είναι έμψυχος θησαυρός. Ο πιστός φίλος είναι κήπος περίκλειστος, πηγή σφραγισμένη, που ανοίγονται και προσφέρονται για απόλαυση στον κατάλληλο καιρό.

Έπειτα, παρουσιάζοντας τον καθαρό τρόπο ζωής της Εκκλησίας σαν νυμφικά μέλη και απαριθμώντας τα με εγκώμια, επαινεί το τρίχωμα, δηλαδή την κόμη της, και τα χείλη και το μάγουλο και τον τράχηλο και τους μαστούς και την ευωδία των ιματίων της, και αφού την ονόμασε «κήπο κλεισμένο και πηγή σφραγισμένη», κάνει λόγο για «κοιλιά» και «μηρούς». Και αφού εγκωμίασε το ανάστημά της και την παρομοίασε με φοίνικα, διακηρύσσει και αυτή, ως φιλόνυμφη νύμφη, τη δόξα του νυμφίου και το ακάνθινο στεφάνι του εκούσιου πάθους.

«Κερήθρα που στάζει είναι τα χείλη σου, νύμφη, μέλι και γάλα βρίσκονται κάτω από τη γλώσσα σου, η ευωδία των ενδυμάτων σου είναι σαν την ευωδία του Λιβάνου. Κήπος κλειστός είσαι, αδελφή μου νύμφη, κήπος κλειστός, πηγή σφραγισμένη». «Πηγή των κήπων, πηγάδι με ζωντανό νερό που ρέει ορμητικά από τον Λίβανο. Σήκω, βοριά, και έλα, νοτιά, φύσηξε τον κήπο μου, και ας αναβλύσουν τα αρώματά μου. Κατέβηκα στον κήπο μου, αδελφή μου νύμφη, τρύγησα τη σμύρνα μου μαζί με τα αρώματά μου, έφαγα τον άρτο μου μαζί με το μέλι μου, ήπια το κρασί μου μαζί με το γάλα μου· φάτε, φίλοι μου, και πιείτε και μεθύστε, αδελφοί μου». «Όμορφη είσαι, αγαπημένη μου, σαν ευδοκία, ωραία σαν την Ιερουσαλήμ». «Πόσο ομόρφυναν τα βήματά σου με τα υποδήματα, θυγατέρα του Αμιναδάβ· οι ρυθμοί των μηρών σου είναι σαν περιδέραια, έργο χεριών τεχνίτη· ο οφθαλμός σου είναι κρατήρας λαξευτός· η κοιλιά σου θημωνιά σιταριού περιφραγμένη με κρίνα»· «ο τράχηλός σου σαν πύργος ελεφάντινος· η μύτη σου σαν τον πύργο του Λιβάνου που ατενίζει προς το πρόσωπο της Δαμασκού». «Το ανάστημά σου παρομοιάστηκε με φοίνικα και οι μαστοί σου με τσαμπιά σταφυλιού». «Μας σαγήνευσες την καρδιά, αδελφή μας νύμφη, μας σαγήνευσες την καρδιά». «Σήκω και έλα, αγαπημένη μου, καλή μου, περιστερά μου, διότι ιδού ο χειμώνας πέρασε, η βροχή απήλθε, έφυγε οριστικά, τα άνθη φάνηκαν στη γη μας, ο καιρός του κλαδέματος έφτασε, η φωνή του τρυγονιού ακούστηκε στη γη μας». «Και έλα εσύ, περιστερά μου, στη σκέπη του βράχου, δίπλα στο προτείχισμα». «

Αλλά αυτά βέβαια τα έλεγε ο αρχάγγελος, προσπαθώντας να ελκύσει την άσπιλη κόρη σε συγκατάθεση. Τι αποκρίθηκε όμως σε αυτά η σεβάσμια παρθένος, η ουράνια παστάδα, το άγιο όρος, η σφραγισμένη πηγή που φυλάσσεται μόνο για εκείνον που την εσφράγισε; «Επειδή μου διεσαφήνισες», λέει, «ότι το Άγιο Πνεύμα θα επέλθει, δεν φέρνω πλέον αντίρρηση, δεν αντιλέγω πια. Ας γίνει σε μένα σύμφωνα με τον λόγο σου. Αν κρίνομαι άξια από τον Δεσπότη, θα υπηρετήσω με χαρά το θέλημά Του. Αν ο Κτίστης αγαπά το κτίσμα Του ώστε να γίνει ναός για εκείνον που το έκτισε, ας οικοδομήσει ο ίδιος τον οίκο για τον εαυτό Του όπως ευδόκησε. Αν ο Πλάστης αναπαύεται στο πλάσμα Του, ας ζωοπλαστήσει μέσα μου τη δική Του σάρκα, όπως γνωρίζει ο Ίδιος και όπως βούλεται. Ιδού η δούλη του Κυρίου, ας γίνει σε μένα σύμφωνα με τον λόγο σου. Ας γίνουν τα λόγια σου πραγματικότητα. Ας γίνουν τα λόγια σου σε αρμονία με τα έργα.»

Χαίρε, τόμε του καινούργιου μυστηρίου, εσύ που έμεινες εντελώς ανέγγιχτη στην αφθαρσία, στην οποία ο άμορφος Λόγος ζωγραφίστηκε με τη γραφίδα της ανθρώπινης μορφής, δηλαδή σαρκώθηκε, Αυτός που έγινε όμοιος με εμάς σε όλα εκτός από την αμαρτία. Χαίρε, πηγή σφραγισμένη, η βρύση της αφθαρσίας, εσύ που ανέβλυσες το ρεύμα της ζωής, τον Χριστό, χωρίς να φθαρούν καθόλου οι σφραγίδες της παρθενίας. Με τη μετοχή στον Οποίο, αφού γίναμε αθάνατοι, επιστρέφουμε στον αγέραστο παράδεισο. Χαίρε, κήπε κλεισμένε, η αδιάνοικτη μέσα στην παρθενία ευκαρπία, της οποίας η ευωδία είναι σαν εύφορου αγρού, τον οποίο ευλόγησε ο Κύριος που προήλθε από εσένα. Χαίρε, ρόδο αμάραντο, εσύ που αναδίδεις απέραντη ευωδία, την οποία αφού οσφράνθηκε ο Κύριος αναπαύθηκε, και μέσω της οποίας, ανθίζοντας την ευωδία, εμάρανε τη φθορά του κόσμου.

Ευλογημένες είστε εν Κυρίω· μακάριο το τάγμα σας· αξιέπαινη η πολιτεία σας. Όλες είστε νύμφες του Χριστού· η κάθε παρθένος, για να εκφραστώ όπως το Άσμα, είναι κήπος κλεισμένος, πηγή σφραγισμένη, ρόδο ευωδίας Θεού, κρίνο αγνότητας. Ω, του ωραίου παραδείσου! Ω, του θεοτερπούς λειμώνα! Ο Χριστός βρίσκεται ανάμεσά σας, ο Οποίος είναι το δέντρο της ζωής.