Πατερικές αναφορές στο ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ 4:6

Σαν τον πύργο του Δαβίδ είναι ο τράχηλός σου, οικοδομημένος στο Θαλπιώθ· χίλιοι θυρεοί κρέμονται επάνω του, όλες οι βολίδες των δυνατών. Οι δύο μαστοί σου είναι σαν δύο δίδυμα νεογνά ζαρκαδιού, που βόσκουν ανάμεσα στα κρίνα. Έως ότου πνεύσει η αύρα της ημέρας και κινηθούν οι σκιές, θα πορευθώ προς το όρος της σμύρνης και προς το βουνό του λιβάνου.

Αφού λοιπόν ο λόγος προήγαγε τον έπαινο μέχρι αυτά τα μέλη της Εκκλησίας, στη συνέχεια συνθέτει το εγκώμιο για ολόκληρο το σώμα της, όταν δηλαδή Εκείνος διά του θανάτου καταργήσει αυτόν που έχει το κράτος του θανάτου και επαναφέρει πάλι τον εαυτό Του στην οικεία δόξα της θεότητας, την οποία είχε εξαρχής, πριν δημιουργηθεί ο κόσμος. Διότι, αφού είπε «Θα πορευθώ μόνος μου στο όρος της σμύρνης και στον λόφο του λιβάνου», υποδηλώνοντας με τη μεν σμύρνη το πάθος, με τον δε λίβανο τη δόξα της θεότητας, πρόσθεσε «Είσαι όλη ωραία, η πλησίον μου, και μώμος δεν υπάρχει σε σένα». Με τα λόγια αυτά διδάσκει, πρώτον μεν, ότι κανείς δεν Του αφαιρεί τη ζωή, αλλά έχει την εξουσία να την παραδώσει και έχει την εξουσία να την πάρει πάλι, πορευόμενος αυτοβούλως στο όρος της σμύρνης, αποδεχόμενος τον θάνατο υπέρ των αμαρτωλών όχι εξαιτίας των δικών μας έργων, ώστε να μην καυχηθεί κανείς, αλλά από δική Του χάρη· έπειτα δε, ότι δεν είναι δυνατόν να καθαριστεί διαφορετικά η ανθρώπινη φύση από τον μώμο, παρά μόνο εάν ο Αμνός, που αίρει την αμαρτία του κόσμου, εξαφανίσει διά του Εαυτού Του κάθε κακία.

«Έλα, πλησίον μου», λέει, και πάλι «Έλα, περιστερά μου» και «Έλα να βρεθείς υπό τη σκέπη του βράχου». Και αφού ο Λόγος απηύθυνε προς την ψυχή και άλλες τέτοιες φωνές, προτρεπτικές και ελκυστικές προς την επιθυμία των ανώτερων, και αφού ήδη διαβεβαίωσε σε αυτήν που ανέρχεται προς αυτόν ότι είναι σε όλα άμεμπτη, λέγοντας ότι «Είσαι όλη ωραία και ψεγάδι δεν υπάρχει σε εσένα», προκειμένου να μην επαναπαυθεί με αυτή τη μαρτυρία και εμποδιστεί στην άνοδο προς τα ανώτερα, πάλι μέσα από αυτή την προτρεπτική φωνή την παρακινεί να αναβεί προς την επιθυμία των υψηλότερων, λέγοντας: «Έλα από τον Λίβανο, νύμφη». Το δε νόημα των λεγομένων είναι το εξής: καλώς, λέει, με ακολούθησας στα προηγούμενα, ήρθες μαζί μου στο όρος της σμύρνας (διότι συντάφηκες μαζί μου μέσω του βαπτίσματος στον θάνατο), συνανήλθες μαζί μου και στον λόφο του Λιβάνου (διότι συναναστήθηκες μαζί μου και υψώθηκες στην κοινωνία της θεότητας, την οποία υποδηλώνει το όνομα του Λιβάνου)· ανέβα μαζί μου και από αυτά σε άλλα όρη, προκόπτοντας και υψούμενη μέσω της ενεργού γνώσης, έλα λοιπόν από τον Λίβανο, λέει, όχι πλέον ως μνηστή αλλά ως νύμφη. Διότι δεν είναι δυνατόν να συζήσει κάποιος μαζί μου, εάν δεν έχει μεταμορφωθεί μέσα από τη σμύρνα του θανάτου προς τη θεότητα του Λιβάνου.