Πατερικές αναφορές στο ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ 4:8

«Τα άνθη φάνηκαν στη γη, ο καιρός του κλαδέματος έφθασε, η φωνή του τρυγονιού ακούστηκε στη γη μας, η συκιά έβγαλε τα πρώιμα σύκα της, οι άμπελοί μας ανθίζουν». Διότι διδάσκει τον πρώτο λαό, ο οποίος έλαβε για κάποιο διάστημα τη σκιά του νόμου, και του τα υπενθυμίζει σαν σε κάποιον που γνωρίζει τη φωνή του τρυγονιού. Αφού δε ο Λόγος προσκάλεσε την Ιερουσαλήμ, προσκαλεί πλέον και όσους προέρχονται από τα έθνη με τα εξής λόγια (διότι ένας είναι ο Κύριος και των Ιουδαίων και των εθνών): «Έλα από τον Λίβανο, νύμφη. Από τον Λίβανο θα έλθεις, και θα περάσεις από την αρχή της πίστεως, από την κορυφή του Σανείρ και του Αερμών, από φωλιές λεόντων, από όρη παρδάλεων». Διότι την προσκαλεί στην πίστη από την ειδωλολατρία και τον θηριώδη τρόπο ζωής. Έχοντας λοιπόν κληθεί από τα έθνη και έχοντας ήδη νιώσει κατάνυξη, λέγει προς τον Λόγο τα εξής: «Ανάγγειλέ μου εσύ, τον οποίο αγάπησε η ψυχή μου· πού ποιμαίνεις, πού αναπαύεις το κοπάδι σου το μεσημέρι· για να μη γίνω σαν περιπλανώμενη στα κοπάδια των συντρόφων σου». Διότι, επειδή είχε πείρα από τις πολλές μεταβολές και πλάνες, ζητούσε πλέον να στηριχθεί και να βεβαιωθεί, για να μην πάθει πάλι το ίδιο. Αφού παρακλήθηκε ο Λόγος, τη διδάσκει λοιπόν με τα εξής: «Εάν δεν γνωρίσεις τον εαυτό σου, εσύ η ωραία μεταξύ των γυναικών, βγες ακολουθώντας τα ίχνη των ποιμνίων, και ποίμαινε τα ερίφιά σου κοντά στις σκηνές των ποιμένων». Διότι δεν μπορεί κανείς να γνωρίσει τον Θεό, εάν προηγουμένως δεν γνωρίσει τον εαυτό του.

Η σιωπή της σημαίνει την απόλυτη υπακοή σε όλα, σύμφωνα με το «Σώπα και άκουε, Ισραήλ.» Ή τα δύο νεβρά, η ηθική και η δογματική διδασκαλία, είναι οι δύο μαστοί της νύμφης· από τους οποίους όσοι τρέφονται, βλέπουν με οξύτητα προς τον Θεό. Η μύτη πάλι σημαίνει την ευωδία των αποστολικών και ευαγγελικών λόγων, τα οποία καρπωνόμαστε μέχρι τη συντέλεια του κόσμου. <Έλα από τον Λίβανο, νύμφη.> Μας διδάσκει από πού προέρχεται η νύμφη, και ότι έρχεται από την ειδωλολατρία. Διότι ο Λίβανος είναι όρος γεμάτο είδωλα· από εκεί θα έλθεις, λέει· και θα περάσεις μέσα από τον νόμο· διότι, ενώ τον αγνοούσες, κατηχήθηκες στο μυστήριο του Χριστού. <Μας έκλεψες την καρδιά, αδελφή μου νύμφη.> Δηλαδή, μας οδήγησες στον πόθο για εσένα με έναν μόνο λόγο της ομολογίας, τον οποίο κατείχες ορθά, βλέποντας με τους εσωτερικούς σου οφθαλμούς. Διότι, αφού υποτάχθηκες με το κόσμημα του τραχήλου σου, έκανες την ομολογία. Αυτά λέγονται προς αυτήν από τους φίλους του νυμφίου, εννοώ από τις αγγελικές δυνάμεις. Διότι, επειδή η οπτική ενέργεια είναι διπλή, και από τη μία βλέπει την αλήθεια, ενώ από την άλλη πλανάται γύρω από τα μάταια, επειδή ο καθαρός οφθαλμός της νύμφης έχει ανοιχτεί μόνο προς τη φύση του αγαθού, ενώ ο άλλος αδρανεί, για τον λόγο αυτό οι φίλοι αποδίδουν τον έπαινο στον ένα από τους οφθαλμούς· αποκαλώντας την αδελφή, λόγω της συγγένειας ως προς την απάθεια, και νύμφη, λόγω της ένωσής της με τον Λόγο.

Γι' αυτό, ας την επικαλεστούμε και εμείς πιο γρήγορα, όχι όπως εκείνος καλούσε τη νύμφη, όντας νυμφίος της και κύριος και δεσπότης και βασιλιάς και Θεός και υπερασπιστής, αλλά ως δούλοι του ας την επικαλεστούμε, λέγοντας και εμείς σε συμφωνία με αυτόν: «έλα από τον Λίβανο, νύμφη, διότι είσαι όλη ωραία και δεν υπάρχει κανένα ψεγάδι σε εσένα»· ο παράδεισος του μεγάλου τεχνίτη, η πόλη του άγιου βασιλιά, η νύμφη του αμόλυντου Χριστού, η αγνή παρθένος, που έχει μνηστευθεί με πίστη σε έναν μόνο άνδρα, η διαφανής και «που προβάλλει σαν την αυγή, ωραία σαν τη σελήνη, λαμπρή σαν τον ήλιο, θαυμαστή σαν παραταγμένα στρατεύματα», αυτή που μακαρίζεται από τις «βασίλισσες» και εξυμνείται από τις «παλλακίδες», που επαινείται από τις θυγατέρες, και «που αναβαίνει από την έρημο», «λευκασμένη και στηριζόμενη στον αγαπημένο της», που αναδίδει μύρο, «η οποία αναβαίνει από την έρημο σαν στήλες καπνού, θυμιατισμένη με σμύρνα και λίβανο από κάθε σκόνη μυρεψού», Εκείνου που προσέφερε τη δική Του ευωδία, για τον οποίο προνοώντας έλεγε: «μύρο που ξεχύθηκε είναι το όνομά σου· γι' αυτό σε αγάπησαν οι νεάνιδες», αυτή «που στέκεται εκ δεξιών του βασιλιά, ντυμένη με κροσσωτά ενδύματα και στολισμένη με χρυσάφι», που δεν έχει τίποτα σκοτεινό πάνω της, άλλοτε μεν «μαυρισμένη», τώρα δε «ωραία» και «λευκασμένη», ώστε, όταν βρεθούμε μέσα σε σένα, να ανακουφιστούμε από τα απεχθή δεινά των αιρέσεων που μας βρήκαν προηγουμένως, και να ησυχάσουμε από τον σάλο της τρικυμίας τους, και να βρούμε αναψυχή σε σένα, αγία μητέρα μας Εκκλησία, και στην αγία διδασκαλία που υπάρχει σε σένα και στην αγία και μοναδική αληθινή πίστη του Θεού.

Αφού ο Λόγος προσκάλεσε την Ιερουσαλήμ, προσκαλεί πλέον μέσω αυτών των λόγων και εκείνους που προέρχονται από τα έθνη. (Διότι ένας είναι ο Κύριος, και των Ιουδαίων και των εθνών). «Έλα από τον Λίβανο, νύμφη, έλα από τον Λίβανο, θα έλθεις και θα διέλθεις από την αρχή της πίστεως, από την κορυφή του Σανείρ και του Ερμών, από τις μάνδρες των λεόντων, από τα όρη των λεοπαρδάλεων». Διότι την προσκαλεί στην πίστη από την ειδωλολατρία και τον θηριώδη τρόπο ζωής. Έχοντας λοιπόν κληθεί από τα έθνη και έχοντας ήδη νιώσει κατάνυξη, λέγει προς τον Λόγο τα εξής: «Ανάγγειλέ μου, εσύ που αγάπησε η ψυχή μου. Πού ποιμαίνεις, πού αναπαύεις το κοπάδι το μεσημέρι; Για να μη γίνω σαν εκείνη που περιπλανάται κοντά στα κοπάδια των συντρόφων σου». Διότι, έχοντας πείρα από τις πολλές μεταβολές, ζητούσε πλέον να στηριχθεί και να εδραιωθεί, ώστε να μην πάθει πάλι το ίδιο.

Λόγος Η΄ Έλα από τον Λίβανο, νύμφη, έλα από τον Λίβανο· θα έλθεις και θα διέλθεις από την αρχή της πίστεως, από την κορυφή του Σανίρ και του Ερμών, από τις φωλιές των λεόντων, από τα όρη των λεοπαρδάλεων. Αιχμαλώτισες την καρδιά μας, αδελφή μας νύμφη, αιχμαλώτισες την καρδιά μας με έναν από τους οφθαλμούς σου, με ένα κόσμημα του τραχήλου σου.

Αφού λοιπόν διακρίναμε αυτά τα ζητήματα με αυτόν τον τρόπο, θα ήταν καιρός να παραθέσουμε τη θεωρία των θείων λογίων: «Έλα από τον Λίβανο, νύμφη, έλα από τον Λίβανο· θα έλθεις και θα διέλθεις από την αρχή της πίστεως, από την κορυφή του Σανίρ και του Ερμών, από τις μάνδρες των λεόντων, από τα όρη των παρδάλεων». Τι, επομένως, αντιλαμβανόμαστε με αυτά; Πάντοτε η πηγή των αγαθών ελκύει προς τον εαυτό της εκείνους που διψούν, όπως ακριβώς λέει η πηγή στο Ευαγγέλιο: «Εάν κάποιος διψά, ας έλθει προς εμένα και ας πίνει»· διότι με αυτά τα λόγια δεν έθεσε κανένα όριο ούτε στη δίψα ούτε στην ορμή προς αυτόν ούτε στην απόλαυση κατά την πόση, αλλά με τον παρατατικό χαρακτήρα της προσταγής απευθύνει στο διηνεκές την προτροπή και να διψούν και να πίνουν και να κατευθύνουν την ορμή τους προς αυτόν. Σε εκείνους όμως που έχουν ήδη γευθεί και έχουν μάθει εκ πείρας ότι ο Κύριος είναι αγαθός, η γεύση γίνεται τρόπον τινά μια προτροπή για τη μετοχή σε κάτι περισσότερο. Γι' αυτόν τον λόγο, ποτέ δεν εκλείπει από εκείνον που αναβαίνει η προτροπή που του απευθύνεται, η οποία πάντοτε τον ελκύει προς το υψηλότερο· διότι ας θυμηθούμε την παρόρμηση που έχει ήδη απευθυνθεί πολλές φορές στα προηγούμενα από τον Λόγο προς τη νύμφη.

«Έλα, πλησίον μου», λέει, και πάλι «Έλα, περιστερά μου» και «Έλα να βρεθείς υπό τη σκέπη του βράχου». Και αφού ο Λόγος απηύθυνε προς την ψυχή και άλλες τέτοιες φωνές, προτρεπτικές και ελκυστικές προς την επιθυμία των ανώτερων, και αφού ήδη διαβεβαίωσε σε αυτήν που ανέρχεται προς αυτόν ότι είναι σε όλα άμεμπτη, λέγοντας ότι «Είσαι όλη ωραία και ψεγάδι δεν υπάρχει σε εσένα», προκειμένου να μην επαναπαυθεί με αυτή τη μαρτυρία και εμποδιστεί στην άνοδο προς τα ανώτερα, πάλι μέσα από αυτή την προτρεπτική φωνή την παρακινεί να αναβεί προς την επιθυμία των υψηλότερων, λέγοντας: «Έλα από τον Λίβανο, νύμφη». Το δε νόημα των λεγομένων είναι το εξής: καλώς, λέει, με ακολούθησας στα προηγούμενα, ήρθες μαζί μου στο όρος της σμύρνας (διότι συντάφηκες μαζί μου μέσω του βαπτίσματος στον θάνατο), συνανήλθες μαζί μου και στον λόφο του Λιβάνου (διότι συναναστήθηκες μαζί μου και υψώθηκες στην κοινωνία της θεότητας, την οποία υποδηλώνει το όνομα του Λιβάνου)· ανέβα μαζί μου και από αυτά σε άλλα όρη, προκόπτοντας και υψούμενη μέσω της ενεργού γνώσης, έλα λοιπόν από τον Λίβανο, λέει, όχι πλέον ως μνηστή αλλά ως νύμφη. Διότι δεν είναι δυνατόν να συζήσει κάποιος μαζί μου, εάν δεν έχει μεταμορφωθεί μέσα από τη σμύρνα του θανάτου προς τη θεότητα του Λιβάνου.

Επειδή, λοιπόν, έχεις ήδη φθάσει σε αυτό το ύψος, μην σταματήσεις να ανέρχεσαι, με τον λογισμό ότι διά τούτων έχεις ήδη φθάσει στην τελειότητα· διότι αυτός ο λίβανος, του οποίου μετέσχες διά της αναστάσεως, γίνεται για εσένα αρχή πίστεως και αρχή της πορείας προς τα υψηλότερα αγαθά. Από αυτήν την αρχή, λοιπόν, που είναι η πίστη, θα έλθεις και θα διέλθεις· δηλαδή, και τώρα θα φθάσεις και, διερχόμενη διαρκώς μέσα από τέτοιες αναβάσεις, δεν θα σταματήσεις ποτέ.

Το χωρίο έχει ως εξής: «Θα έλθεις και θα διέλθεις από την αρχή της πίστεως, από την κορυφή του Σανίρ και του Ερμών». Διαμέσου αυτών υποδηλώνει το μυστήριο της άνωθεν γεννήσεως· διότι από εκεί λένε ότι αναβλύζουν οι πηγές του Ιορδάνου, πάνω από τις οποίες υψώνεται αυτό το όρος που χωρίζεται σε δύο κορυφές, στις οποίες αποδίδονται αυτά τα ονόματα, Σανίρ και Ερμών. Επειδή, λοιπόν, το ρεύμα από αυτές τις πηγές έγινε για εμάς η αρχή της μεταμορφώσεως προς το θείο, για τον λόγο αυτόν ακούει εκείνον που την καλεί προς τον εαυτό του και λέει: «Έλα από τον Λίβανο και από την αρχή της πίστεως και από την κορυφή αυτών των ορέων, από όπου προήλθαν για εσένα οι πηγές του μυστηρίου». Πολύ σωστά δε προσθέτει την αναφορά στους λέοντες και τις παρδάλεις, ώστε μέσω της παραθέσεως των λυπηρών καταστάσεων να καταστήσει γλυκύτερη την απόλαυση των ευφρόσυνων· διότι, επειδή ο άνθρωπος απέβαλε κάποτε τη θεία μορφή, αποθηριώθηκε προς την ομοιότητα της άλογης φύσης, και έγινε πάρδαλη και λέοντας εξαιτίας των πονηρών επιτηδευμάτων του (διότι εκείνος που παρασύρθηκε από τον λέοντα που ενεδρεύει στη μάνδρα, όπως λέει ο προφήτης, και ταπεινώθηκε μέσα στην παγίδα του, μεταμορφώνεται προς τη φύση εκείνου, επειδή το θηρίο κυριάρχησε επί της ανθρώπινης φύσεως. Διότι λέει: «Όμοιοι με αυτά ας γίνουν αυτοί που τα κατασκευάζουν και όλοι όσοι στηρίζουν τις ελπίδες τους σε αυτά»).

Ίσως όμως μέσω αυτών ετοιμάζεται από θεία πρόνοια και κάποιο άλλο αγαθό για τη νύμφη. Διότι, επειδή ο Λόγος θέλει εμείς, που είμαστε κατά φύση τρεπτοί, να μην εκτρεπόμαστε προς το κακό μέσω της τρεπτότητάς μας, αλλά, μέσω της διαρκούς αυξήσεώς μας προς το καλύτερο, να έχουμε τη μεταβολή ως συνεργό για την άνοδο στα υψηλότερα, ώστε μέσω του τρεπτού της φύσεώς μας να επιτευχθεί το αναλλοίωτο προς το κακό, για τον λόγο αυτόν ο Λόγος προέβαλε, σαν ένα είδος παιδαγωγού και φύλακα για την αποξένωσή μας από τα κακά, τη μνήμη των θηρίων που κάποτε μας είχαν κυριεύσει, ώστε με την αποστροφή προς τα χειρότερα να κατορθώσουμε να παραμένουμε ακλινείς και απαράτρεπτοι στα αγαθά, χωρίς ούτε να σταματούμε την πορεία μας προς το καλύτερο, ούτε να αλλοιωνόμαστε προς το κακό. Για τους λόγους αυτούς, προστάζει τη νύμφη να έλθει από τον Λίβανο και της υπενθυμίζει τις μάνδρες των λεόντων όπου διέμενε, και αναφέρει τα όρη των λεοπαρδάλεων, στα οποία διέτριβε όταν συζούσε με τα θηρία.

Από το Άσμα Ασμάτων: έλα από τον Λίβανο, νύμφη, έλα από τον Λίβανο, από τις φωλιές των λεόντων, από τα όρη των παρδάλεων. Ο Θεός Λόγος λέγει προς την ψυχή που νυμφεύεται μαζί Του διά των αγαθών έργων ή και προς ολόκληρη τη φύση της ανθρωπότητας, να εξέλθει από την ειδωλολατρία —διότι αυτό σημαίνει ο Λίβανος— και από την κακοεξία —πράγμα που σημαίνουν οι φωλιές των λεόντων· διότι ο λέοντας πάντοτε επιτίθεται στους ώμους, δηλαδή στην πρακτική— και από τα όρη των παρδάλεων, δηλαδή από την άγνοια· διότι το ζώο αυτό εκ φύσεως ορμά εναντίον των οφθαλμών, και οι οφθαλμοί προφανώς εκλαμβάνονται ως η γνώση.

Οι δύο μαστοί σου είναι σαν δύο δίδυμα νεογνά ζαρκαδιού, που βόσκουν ανάμεσα στα κρίνα. Είσαι όλη ωραία, αγαπημένη μου, και δεν υπάρχει κανένα ψεγάδι σε εσένα. Έλα από τον Λίβανο, νύφη, έλα από τον Λίβανο. Θα έρθεις και θα περάσεις από την αρχή της πίστεως, από την κορυφή του Σανήρ και του Αερμών, από τις φωλιές των λεόντων, από τα όρη των λεοπαρδάλεων.

Έπειτα και ο ίδιος ο νυμφίος, ως άριστος εραστής προς την αγαπημένη του, φανερώνοντας προς αυτήν τον ίδιο άγιο πόθο του, είπε: «Αιχμαλώτισες την καρδιά μας, αδελφή μας νύμφη, αιχμαλώτισες την καρδιά μας». «Ολόκληρη είσαι ωραία, αγαπημένη μου, καλή μου, περιστερά μου. Έλα από τον Λίβανο, νύμφη», δηλαδή από το βάπτισμα. «Έλα από τον Λίβανο, από τις φωλιές των λεόντων, από τα όρη των λεοπαρδάλεων». Διότι, ακόμη και αν έγινες θηριώδης εξαιτίας της απιστίας και περιπλανήθηκες σε βουνά της ερήμου, μαζί με λέοντες και λεοπαρδάλεις, εγώ σε δέχομαι. Αρκεί να έλθεις από τον Λίβανο, σφραγισμένη με τη δική μου σφραγίδα. «Θέσε με ως σφραγίδα στην καρδιά σου», χωρίς να την ανοίγεις σε κανέναν άλλον. Διότι «κραταιά σαν τον θάνατο είναι η αγάπη», «σκληρός σαν τον άδη ο ζήλος», καθώς δεν αποδέχεται κανέναν άλλον ζήλο παρά μόνο τον ζήλο του Θεού. Τέτοιος ήταν παλαιότερα και ο ζηλωτής Ηλίας, ο θεσπέσιος Παύλος και οι υπόλοιποι ζηλωτές του Θεού. Τα «φτερά» της, δηλαδή της αγάπης προς τον Θεό, «τα φτερά της είναι φλόγες». Ύδωρ γεμάτο κινδύνους και θλίψεις «δεν θα μπορέσει να σβήσει την αγάπη, ούτε και οι ποταμοί».

«Σαν κόκκινη κλωστή είναι τα χείλη σου, και η ομιλία σου ωραία», καθώς φιλάς και λες τα αγαπημένα και ποθητά λόγια του Νυμφίου σου. «Σαν φλούδα από ρόδι είναι τα μάγουλά σου», ως τροφή του μαρτυρίου. «Σαν τον πύργο του Δαβίδ είναι ο τράχηλός σου», ο οποίος στέκεται ακλόνητος στον καιρό των βασανιστηρίων, χωρίς καθόλου να υποκλίνεται για να προσκυνήσει τα είδωλα. Είσαι όλη «ωραία, η αγαπημένη μου», με την αμώμητη πίστη, «και ψεγάδι δεν υπάρχει σε σένα». «Η πλεξούδα του κεφαλιού σου είναι σαν την πορφύρα» του βασιλιά, στέφανο μαρτυρίου «δεμένη σαν μέσα σε στοές». «Έλα από τον Λίβανο, νύμφη, έλα από τον Λίβανο». Διότι, αφού το σώμα σου βάφτηκε κόκκινο με το μαρτυρικό αίμα, και η ψυχή σου έγινε λευκή σαν το χιόνι εκείνου του Λιβάνου, «έλα, από τον Λίβανο». «Πόσο ωραία έγινες και πόσο γλυκιά», ω καλλιπάρθενη κόρη, πανσεβάσμια μάρτυρα του Χριστού;

Σαν τον πύργο του Δαβίδ είναι ο τράχηλός σου, ο οποίος έχει οικοδομηθεί στο Θαλφθιώθ. Οι δύο μαστοί σου είναι σαν δύο δίδυμα μικρά του ζαρκαδιού». «Έλα από τον Λίβανο, νύμφη, έλα από τον Λίβανο, από τις φωλιές των λεόντων, από τα όρη των λεοπαρδάλεων». «Πόσο ωραιότεροι έγιναν οι μαστοί σου από το κρασί; Και η ευωδία των ενδυμάτων σου είναι ανώτερη από όλα τα αρώματα.

Εμπρός λοιπόν, παιδιά του Χριστού και γιοι της αγίας Εκκλησίας του Θεού, εσείς που συνήλθατε σε τούτη την πραγματεία των ογδόντα αιρέσεων, ή σε κάποιο μέρος αυτών, και μαζί με εμένα διαπλεύσατε αυτόν τον μεγάλο όγκο των προαναφερθεισών διεφθαρμένων διδασκαλιών και διασχίσατε πεζή τόση έρημο. ÷ Επί των οποίων, μετά από μερικά, αναφέρει: ÷ Ας απευθυνθούμε γρήγορα σε αρμονία με τον νυμφίο, ως δούλοι, λέγοντας και εμείς προς τη νύμφη: «Έλα από τον Λίβανο, νύμφη· έλα από τον Λίβανο, διότι είσαι ωραία και δεν υπάρχει ψεγάδι επάνω σου·» εσύ, ο παράδεισος του μεγάλου τεχνίτη, η πόλη του βασιλιά, η νύμφη του άσπιλου Χριστού· η αγνή παρθένος, που έχει μνηστευθεί με πίστη σε έναν μόνο άνδρα, «αυτή που προβάλλει ολόλαμπρη σαν την αυγή, ωραία σαν τη σελήνη, εκλεκτή σαν τον ήλιο, εκθαμβωτική σαν παραταγμένο στράτευμα,» που μακαρίζεται από τους βασιλείς, και εξυμνείται από τις παλλακίδες, που επαινείται από τις θυγατέρες, «και η οποία ανεβαίνει από την έρημο ολόλευκη, και στηρίζεται στον αγαπημένο της, αυτή που αναδίδει άρωμα μύρων, και ανεβαίνει από την έρημο» θυμιατισμένη σαν στήλες καπνού, με σμύρνα και λιβάνι από τις σκόνες του αρωματοποιού, εκείνου που πρόσφερε τη δική του ευωδία.

Χαίρε, κιννάμωμο, το άρωμα που εξέρχεται από τον νοητό παράδεισο της αχραντίας, του οποίου η οσμή είναι γλυκιά σε αυτόν που λέει στο Άσμα Ασμάτων: «Οι βλαστοί σου είναι παράδεισος ροδιών με καρπούς ακροδρύων· κάλαμος και κιννάμωμο με όλα τα δέντρα του Λιβάνου». Χαίρε, θυγατέρα, η ιέρεια νεάνιδα, της οποίας η αχραντία είναι αξιαγάπητη και ο στολισμός παράδοξος σε αυτόν που είπε στο Άσμα Ασμάτων: «Πόσο ωραία έγιναν τα βήματά σου με τα υποδήματα, θυγατέρα του Αμιναδάβ; Η κοιλιά σου είναι θημωνιά σίτου περιφραγμένη με κρίνα». Χαίρε, αδελφή, εσύ που φέρεις το όνομα του καλού αδελφού και είσαι πανέραστη, του οποίου η φωνή λέει τα εξής στο Άσμα Ασμάτων: «Μας έκλεψες την καρδιά, αδελφή μου νύμφη, μας έκλεψες την καρδιά». Χαίρε, νύμφη, της οποίας νυμφοστόλος είναι το Άγιο Πνεύμα και νυμφίος ο Χριστός, ο οποίος λέει στο Άσμα Ασμάτων: «Είσαι ολόκαλη η αγαπημένη μου, και ψεγάδι δεν υπάρχει σε εσένα· έλα από τον Λίβανο, νύμφη». Χαίρε, μύρο, το μυριότιμο σύνολο των αρετών, εσύ που ευωδιάζεις με τα μύρα της παναγνείας, από την οποία ομώνυμα με εσένα προήλθε ο Κύριος. Διότι λέει: «Μύρο που εκκενώθηκε είναι το όνομά σου»· από το οποίο έχει χριστεί το βασίλειο ιεράτευμα. Χαίρε, θυμίαμα, η προσευχή που κατευθύνεται ενώπιον του Κυρίου υπέρ όλου του κόσμου, εσύ που είσαι γεμάτη από την ευωδία του Πνεύματος, για την οποία κάπου αναφωνήθηκε με θαυμασμό: «Ποια είναι αυτή που αναβαίνει από την έρημο, σαν στήλες καπνού θυμιάματος;»

Έλα λοιπόν από τον Λίβανο, ω μακάριε, καλούμενος από τα λόγια των Ασμάτων, έλα από τον Λίβανο —εννοώ βέβαια από το ύψος της ομολογιακής σου περιωπής— θα έλθεις και θα διασχίσεις τον υδάτινο δρόμο, ώστε να αγιαστεί και η θάλασσα από την αρχή της πίστεως, από την κορυφή του Σενναάρ και του Αερμών, όπως λέει η Γραφή. Εμπρός λοιπόν, μίλησέ μας, χρησιμοποιώντας το στόμα του υιού σου που αποκτήθηκε μέσω της αναδοχής του μοναχικού σχήματος —διότι ταιριάζει στο παιδί να αναγγέλλει τα έργα του πατέρα και να προσθέτει δόξα στη δόξα—, ποιο είναι το στολίδι του βίου σου και, για να αναδυθεί καλύτερα ευωδία σαν από άνθος —επειδή και το θεώρημα είναι αλληλένδετο—, πόσο μεγάλος είναι ο άθλος της ομολογίας σου. Διότι με αυτόν τον τρόπο θα ενίσχυες τα μέγιστα τους αγώνες των εναρέτων, οι οποίοι παρακινούνται από ζήλο για την πραγμάτωση των ανώτερων έργων, και θα έστρεφες τη σύναξη προς τη δοξολογία του Θεού, όταν ακούσει αυτά που είναι άξια επαίνου.