Καὶ γὰρ κἀκεῖ οὐκ ἦν περιτομή· ἄρτι δὲ τὰ τοῦ Ἀδὰμ ἀνακαινίζεται. Ὁ Λόγος ὁρῶν τὴν πίστιν τῶν ἐθνῶν, καὶ ἀποδεχόμενος λέγει· «Καλὴ, ἡ πλησίον μου, ὡς εὐδοκία, ὡραία ὡς Ἱερουσαλὴμ, θάμβος ὡς τεταγμέναι.» Οὐ γὰρ ἄλλως, ἢ ὡς τὴν Ἱερουσαλὴμ δεῖ εἶναι τοὺς ἀπὸ τῶν ἐθνῶν, ἵνα εἷς λαὸς γένηται. Τοῦτο δὲ γίνεται, ὅταν μετὰ τοῦ τιμᾷν τὸν νόμον πιστεύωμεν τὸν Χριστόν. Εἷς γὰρ ὁ Θεὸς τοῦ νόμου καὶ τῶν Εὐαγγελίων. Καὶ ὁ μὴ ὡς Ἱερουσαλὴμ γενόμενος οὐ γίνεται πλησίον τοῦ Λόγου. Ἡ Ἱερουσαλὴμ, ὁρῶσα τῶν τέκνων τὴν πίστιν, καὶ τὴν τοῦ Λόγου φιλανθρωπίαν, λέγει· «Εἰς κῆπον καρύας κατέβην ἰδεῖν ἐν γεννήματι τοῦ χειμάῤῥου, εἰ ἤνθησαν αἱ ῥοιαί· ἐκεῖ δώσω τοὺς μαστούς μου. Οὐκ ἔγνω ἡ ψυχή μου, ἔθετό με ἅρματα Ἀμιναδάβ.» Εἰς γὰρ τὸν κῆπον τῆς καρύας, τοῦτ᾽ ἔστιν εἰς τὰς Γραφὰς, ἐγενόμην, αἵτινες ὡς καρύαι εἰσὶν, ἔξωθεν μὲν σκληραὶ, ἔσωθεν δὲ πνευματικαί. Εἶδον, ὅτι ζευχθῆναί με δεῖ ὡς ἐν ἅρματι τῇ ἐξ ἐθνῶν κλήσει. Ζευχθέντων τοίνυν ἀμφοτέρων τῶν λαῶν, λοιπὸν πανταχοῦ τὸ κήρυγμα ἀπεστάλη, καὶ τούτου γίνονται διάκονοι οἱ ἄγγελοι, λέγοντες· «Ἐξέλθετε καὶ ἴδετε ἐν τῷ Σαλομὼν ἐν τῷ στεφάνῳ, ᾧ ἐστεφάνωσεν αὐτὸν ἡ μήτηρ αὐτοῦ ἐν ἡμέρᾳ νυμφεύσεως αὐτοῦ, καὶ ἐν ἡμέρᾳ εὐφροσύνης καρδίας αὐτοῦ.» Ὁ γὰρ ἐξερχόμενος ἀπὸ τῆς κακίας ὄψεται καὶ τὴν τοῦ Λόγου πρὸς τὸ σῶμα ἄτρεπτον ἕνωσιν.
Μετάφραση
Διότι και εκεί δεν υπήρχε περιτομή· και τώρα ανακαινίζονται τα του Αδάμ. Ο Λόγος, βλέποντας την πίστη των εθνών και αποδεχόμενός την, λέγει: «Όμορφη είσαι, η πλησίον μου, ως ευδοκία, ωραία ως η Ιερουσαλήμ, εκθαμβωτική ως παρατεταγμένες στρατιές». Διότι δεν πρέπει να είναι διαφορετικοί, παρά όπως η Ιερουσαλήμ, αυτοί που προέρχονται από τα έθνη, για να γίνουν ένας λαός. Αυτό δε συμβαίνει, όταν μαζί με τον σεβασμό προς τον νόμο, πιστεύουμε στον Χριστό. Διότι ένας είναι ο Θεός του νόμου και των Ευαγγελίων. Και όποιος δεν γίνεται όπως η Ιερουσαλήμ, δεν γίνεται πλησίον του Λόγου. Η Ιερουσαλήμ, βλέποντας την πίστη των τέκνων της και τη φιλανθρωπία του Λόγου, λέγει: «Κατέβηκα στον κήπο της καρυδιάς, για να δω τα βλαστάρια του χειμάρρου, εάν άνθισαν οι ροδιές· εκεί θα δώσω τους μαστούς μου. Δεν το γνώρισε η ψυχή μου, με έθεσε ως άρματα του Αμιναδάβ». Διότι βρέθηκα στον κήπο της καρυδιάς, δηλαδή στις Γραφές, οι οποίες είναι σαν τα καρύδια, απ' έξω μεν σκληρές, από μέσα όμως πνευματικές. Είδα ότι πρέπει να συζευχθώ, σαν σε άρμα, με την κλήση από τα έθνη. Αφού λοιπόν συζεύχθηκαν και οι δύο λαοί, στάλθηκε πλέον παντού το κήρυγμα, και αυτού γίνονται διάκονοι οι άγγελοι, λέγοντας: «Εξέλθετε και δείτε τον Σολομώντα με το στεφάνι, με το οποίο τον στεφάνωσε η μητέρα του την ημέρα της νυμφεύσεώς του, και την ημέρα της ευφροσύνης της καρδιάς του». Διότι εκείνος που εξέρχεται από την κακία, θα δει και την άτρεπτη ένωση του Λόγου με το σώμα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες