Πατερικές αναφορές στο ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ 6:2

Διότι δεν συνέδεσε τον ουρανό και τον παράδεισο σε μία σύντομη διατύπωση, αλλά λέει «γνωρίζω άνθρωπο που αρπάχθηκε έως τον τρίτο ουρανό» και πάλι «που αρπάχθηκε στον παράδεισο». Η δε χρήση του άρθρου υποδηλώνει διάκριση άλλου προσώπου και μετάβαση σε άλλον τόπο. Όπως εάν κάποιος είχε ένα όρος και μία πεδιάδα, και η πεδιάδα περιέβαλλε το όρος, και θα ήθελε να βρεθεί στην ίδια πεδιάδα αλλά στην άλλη πλευρά του όρους· εάν θελήσει να οδοιπορήσει διαμέσου της πεδιάδας προς τον τόπο όπου θα επιθυμούσε να μεταβεί 〈πέρα〉 από το όρος, αυτό θα του είναι δυνατό. Εάν πάλι θελήσει πρώτα να ανέβει στο όρος και από το όρος να βρεθεί πάλι στον τόπο της πεδιάδας που βρίσκεται πέρα από το όρος, και αυτό του είναι δυνατό. Έτσι να κατανοείς και τα λεγόμενα του αποστόλου: ότι δηλαδή πρώτα ανέβηκε στον ουρανό 〈και έπειτα κατέβηκε στον παράδεισο〉, σύμφωνα με το ρητό «κατέβηκε ο αγαπημένος μου στον κήπο του». * Και ο Σωτήρας λέει «σήμερα θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο».

Λόγος ΙΕ΄ Πού πήγε ο αδελφιδός σου, η ωραιοτάτη μεταξύ των γυναικών; Πού κατευθύνθηκε ο αδελφιδός σου; Και θα τον αναζητήσουμε μαζί σου. Ο αδελφιδός μου κατέβηκε στον κήπο του, στις πρασιές των αρωμάτων, για να ποιμάνει στους κήπους και να συλλέξει κρίνα.

Ώστε, αφού μάθουν οπωσδήποτε πού βρίσκεται, να προσκυνήσουν στον τόπο όπου στάθηκαν τα πόδια του, και αφού διδαχθούν πού στρέφει το βλέμμα του, να προετοιμάσουν έτσι τον εαυτό τους, ώστε να φανερωθεί και στις ίδιες η δόξα του, του οποίου η επιφάνεια γίνεται σωτηρία για εκείνους που τον αντικρίζουν, όπως λέει ο προφήτης: «Φανέρωσε το πρόσωπό σου και θα σωθούμε». Και η διδάσκαλος, κατά το παράδειγμα του Φιλίππου που είπε: «Έλα και δες», καθοδηγεί τις παρθένους προς την κατάληψη του αναζητουμένου, υποδεικνύοντας —αντί να πει απλώς «Δες»— τον τόπο στον οποίο βρίσκεται ο αναζητούμενος και προς τα πού βλέπει· διότι λέει: «Ο αγαπημένος μου κατέβηκε στον κήπο του, στις φιάλες του αρώματος». Έως αυτό το σημείο υποδηλώνεται από τον λόγο το πού βρίσκεται, ενώ το τι ορά από εδώ και πέρα και πού στρέφει το βλέμμα του, το δείχνει η διδάσκαλος λέγοντας: «Ποιμαίνει στους κήπους και συλλέγει κρίνα». Αυτή μεν, λοιπόν, είναι η σωματική καθοδήγηση του λόγου προς τις νεάνιδες, μέσω της οποίας μαθαίνουν και πού βρίσκεται και πού κοιτάζει.

Πρέπει δε οπωσδήποτε να γνωρίσουμε και την ωφέλεια αυτής της θεόπνευστης Γραφής μέσω της πνευματικής θεωρίας. Επομένως, όταν ακούμε ότι «Ο αδελφιδός μου κατέβηκε στον κήπο του», μαθαίνουμε μέσα από αυτά τα λόγια το ευαγγελικό μυστήριο, καθώς το καθένα από αυτά τα ονόματα μας διασαφηνίζει το μυστικό του νόημα: Ο Θεός, που φανερώθηκε εν σαρκί, επειδή από τη μία ανέτειλε από τη φυλή του Ιούδα και από την άλλη έλαμψε στα έθνη που κάθονταν στο σκοτάδι και στη σκιά του θανάτου, πολύ ορθά και ταιριαστά ονομάζεται με το όνομα του αδελφιδού από εκείνην που μνηστεύθηκε μαζί Του για αιώνια συζυγία, εφόσον αυτή είναι αδελφή του λαού που προέρχεται από τον Ιούδα. Η δε λέξη «Κατέβηκε» δηλώνει ότι, εξαιτίας του ανθρώπου που κατέβαινε από την Ιερουσαλήμ στην Ιεριχώ και έπεσε στους ληστές, κατέρχεται και ο Ίδιος συμμετέχοντας στην κάθοδο αυτού που έπεσε στους εχθρούς, με τα οποία λόγια υποδηλώνει τη συγκατάβαση που έγινε από την άρρητη μεγαλειότητά Του προς την ταπεινότητα της φύσης μας. Μέσα δε από τον συμβολισμό του κήπου μαθαίνουμε τούτο: ότι ο αληθινός γεωργός αναφυτεύει το δικό του γεώργιο, δηλαδή εμάς τους ανθρώπους (διότι εμείς είμαστε το δικό Του γεώργιο, σύμφωνα με τη φωνή του Παύλου).

Αυτός είναι ο αγαπημένος μου και αυτός είναι ο φίλος μου, θυγατέρες της Ιερουσαλήμ. Ερώτηση <των θυγατέρων της Ιερουσαλήμ>: Πού πήγε ο αγαπημένος σου, για να τον αναζητήσουμε μαζί σου; Απόκριση <της νύμφης>: Ο αγαπημένος μου κατέβηκε στον κήπο του, στις φιάλες του αρώματος, για να ποιμάνει στους κήπους και να συλλέξει κρίνα.