Πατερικές αναφορές στο ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ 6:5

Εγώ ανήκω στον αγαπημένο μου, και ο αγαπημένος μου σε εμένα, αυτός που ποιμαίνει ανάμεσα στα κρίνα. Είσαι όμορφη, αγαπημένη μου, σαν την ευδοκία, ωραία σαν την Ιερουσαλήμ, προκαλείς το θάμβος σαν παρατεταγμένα στρατεύματα. Στρέψε τα μάτια σου μακριά από εμένα, διότι αυτά με συνάρπασαν. Τα μαλλιά σου είναι σαν κοπάδια κατσικιών που φάνηκαν από το όρος Γαλαάδ. Τα δόντια σου είναι σαν κοπάδια κουρεμένων προβάτων που ανέβηκαν από το λουτρό, τα οποία γεννούν όλα δίδυμα και δεν υπάρχει κανένα άτεκνο ανάμεσά τους. Σαν κόκκινο νήμα είναι τα χείλη σου και η λαλιά σου είναι ωραία, σαν τη φλούδα του ροδιού είναι τα μάγουλά σου πίσω από τη σιωπή σου.

Η φράση όμως που ακολουθεί αμέσως μετά καθιστά ασαφή τα πρόσωπα, δηλαδή από ποιον ειπώθηκε και προς ποιον απηύθυνε το: «Απόστρεψε τους οφθαλμούς σου από ενώπιόν μου, διότι αυτοί με ανεπτέρωσαν»· διότι σε κάποιους μεν φαίνεται ότι τα λόγια αυτά ειπώθηκαν από τον Δεσπότη προς την καθαρή ψυχή, εγώ όμως φρονώ ότι το ρητό αρμόζει καλύτερα να εφαρμόζεται στη νύμφη. Διότι σε αυτήν βρίσκω ότι ταιριάζει η έννοια όσων υποδηλώνονται από τον λόγο. Τις σκέψεις μου δε αυτές θα τις εκθέσω εν συντομία: Έχω ακούσει σε πολλά σημεία τη θεόπνευστη Γραφή να αναφέρει ότι ο Θεός έχει πτέρυγες, πότε μεν με την προφητεία που λέει ότι «Υπό τη σκέπη των πτερύγων σου θα με σκεπάσεις» και ότι «Υπό τις πτέρυγές του θα ελπίσεις», πάλι δε με τον Μωυσή στη μεγάλη ωδή να περιγράφει το ίδιο, λέγοντας ότι «Άπλωσε τις πτέρυγές του και τους δέχθηκε». Αλλά και αυτό που ειπώθηκε από τον Κύριο προς την Ιερουσαλήμ, ότι «Πόσες φορές θέλησα να συγκεντρώσω τα τέκνα σου, όπως ακριβώς η όρνιθα συγκεντρώνει τα μικρά της κάτω από τις πτέρυγές της», θα έλεγε κανείς, βλέποντας τα συμφραζόμενα, ότι δεν βρίσκεται έξω από το προκείμενο νόημα. Εάν, λοιπόν, με κάποιον απόρρητο τρόπο, ο θεόπνευστος λόγος ορίζει ότι υπάρχουν πτέρυγες στη θεία φύση, και η αρχική δημιουργία του ανθρώπου μαρτυρεί ότι η φύση μας πλάστηκε κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν του Θεού, συμπεραίνεται αναμφίβολα ότι αυτός που δημιουργήθηκε κατ' εικόνα διέθετε σε όλα την ομοιότητα προς το αρχέτυπο.

Εγώ ανήκω στον αγαπημένο μου, και ο αγαπημένος μου σε εμένα. Ο Νυμφίος. Το κείμενο: Είσαι όμορφη, αγαπημένη μου, ως ευδοκία, ωραία όπως η Ιερουσαλήμ, προκαλείς θάμβος σαν παρατεταγμένος στρατός. Απόστρεψε τα μάτια σου από απέναντί μου, διότι αυτά με αναπτέρωσαν.