Πατερικές αναφορές στο ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ 7:13

Διότι μία φορά ο Λόγος έγινε σάρκα και ολοκλήρωσε το έργο. Και είναι ολόκληρο αυτό το βιβλίο γεμάτο από διαλόγους: του παλαιού λαού προς τον Λόγο, και γενικά του ανθρώπινου γένους προς τον Λόγο, και της προερχόμενης από τα έθνη Εκκλησίας προς αυτόν, και πάλι του Λόγου προς αυτήν και προς το ανθρώπινο γένος· έπειτα, των εθνών προς την Ιερουσαλήμ, καθώς και διάλογος της Ιερουσαλήμ σχετικά με την εξ εθνών Εκκλησία και σχετικά με τον εαυτό της· έπειτα, (περιέχεται) και το κήρυγμα των διακονούντων αγγέλων προς τους ανθρώπους που κλήθηκαν. Καθώς λοιπόν ο παλαιός λαός τον παρακαλούσε να κατέλθει και να ενωθεί με τη σάρκα, έλεγε τα εξής: «Ας με φιλήσει με τα φιλιά του στόματός του· διότι οι μαστοί σου είναι καλύτεροι από το κρασί». Και πάλι με τα ακόλουθα λόγια τον προτρέπει: «Νέα μαζί με παλαιά φύλαξα για σένα, αδελφιδέ μου». Υπάρχει δε και η κοινή φωνή όλων προς τον Λόγο, προκειμένου να αναλάβει το δικό μας σώμα: «Ποιος θα μου σε έδινε, αδελφιδέ μου, να θηλάζεις τους μαστούς της μητέρας μου; Βρίσκοντάς σε έξω θα σε φιλήσω, και δεν θα με περιφρονήσουν. Θα σε παραλάβω, θα σε εισαγάγω στον οίκο της μητέρας μου και στο ταμείο εκείνης που με συνέλαβε». Διότι αξίωναν να αναλάβει το σώμα όχι από έξω, αλλά από τη μήτρα από την οποία γεννηθήκαμε, έστω κι αν όχι όπως εμείς, από άνδρα και γυναίκα.

Αυτά λοιπόν είναι τα λόγια του παλαιού λαού, ο οποίος τον παρακαλούσε να κατέλθει και να ενωθεί με τη σάρκα: «Ας με φιλήσει με τα φιλιά του στόματός του, διότι οι μαστοί σου είναι ανώτεροι από τον οίνο». Και πάλι, με αυτά τα λόγια τον προτρέπει: «Νέα μαζί με τα παλαιά, αδελφιδέ μου, τα διαφύλαξα για σένα». Και είναι κοινή η φωνή όλων προς τον Λόγο, ώστε να αναλάβει το δικό μας σώμα: «Ποιος θα μου σε έδινε, αδελφιδέ μου, να θηλάζεις τους μαστούς της μητέρας μου; Βρίσκοντάς σε έξω, θα σε φιλήσω, και βεβαίως δεν θα με περιφρονήσεις. Θα σε παραλάβω, θα σε εισαγάγω στον οίκο της μητέρας μου και στο ιδιαίτερο δωμάτιο εκείνης που με συνέλαβε». Διότι παρακαλούσε να αναλάβει αυτός σώμα όχι από έξω, αλλά από τη μήτρα από την οποία γεννήθηκε, έστω κι αν δεν (το έλαβε) όπως εμείς από άνδρα και γυναίκα· διότι ως Πλάστης έλαβε σώμα για τον εαυτό του μόνο από την Παρθένο, πλην όμως από άνθρωπο· διότι η Θεοτόκος Μαρία ήταν άνθρωπος.

Και εκείνος μεν που έχει την αλήθεια, ολοκληρώνεται ακόμη περισσότερο δεχόμενος την εικόνα· εκείνος δε που έχει την εικόνα, ευεργετείται τα μέγιστα λαμβάνοντας την αλήθεια, για χάρη της οποίας κατέχει και την εικόνα· γι' αυτό λέει: «Ψαλτήριον τερπνόν μετά κιθάρας», δηλαδή τα νέα μαζί με τα παλαιά· όπως ακριβώς λέει και ο Σολομών στο Άσμα Ασμάτων: «Νέα και παλαιά, όσα μου έδωσε η μητέρα μου, αδελφέ μου, τα φύλαξα για σένα». Γιατί όμως τα παρομοίασε αυτά με ψαλτήρι και κιθάρα;

Εγώ ανήκω στην αγαπημένη μου και αυτή σε εμένα, και προς εμένα είναι η επιθυμία της. Η νύμφη. Το κείμενο. Έξελθε, αγαπημένε μου· ας βγούμε στον αγρό, ας διανυκτερεύσουμε στα χωριά, ας σηκωθούμε πρωί για τους αμπελώνες. Ας δούμε αν άνθισε η άμπελος, αν άνθισε ο κυπρισμός, αν άνθισαν οι ροδιές.

Εκεί θα σου δώσω τους μαστούς μου. Οι μανδραγόρες έδωσαν άρωμα και στις θύρες μας υπάρχουν όλα τα ακρόδρυα, νέα και παλαιά, αδελφιδέ μου, που φύλαξα για σένα. Ποιος θα σου έδινε, αδελφιδέ μου, να θηλάζεις τους μαστούς της μητέρας σου;