Πατερικές αναφορές στο ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ 7:2

Εγώ σε αυτόν την πίστη, και αυτός σε εμένα τη βασιλεία. Ποιμαίνει δε μέσα στην καθαρότητα των Γραφών και των αγίων δογμάτων. Απόστρεψε τα μάτια σου από εκείνους που σε απειθούν και στρέψε τα σε εμένα· διότι αυτοί, λέγει, εξήγειραν την αγάπη μου. <Έργο τεχνίτη> Ως τεχνίτη δε, ονομάζει τον δημιουργό Χριστό· διότι, όπως ακριβώς εκείνος έγινε υπάκουος, έτσι και η Εκκλησία. Αναφέρει επίσης τη σωφροσύνη και την υποταγή της· καθώς αυτή η ψυχή είναι υποταγμένη στην πίστη, και το σώμα στη σωφροσύνη.

Φανερώνει δε και το ιερατείο της λέγοντας: «Να μη στερείται το κράμα», δηλαδή το αίμα του Χριστού· διότι αυτό βρίσκεται στα χέρια των ιερέων. Ως τράχηλό της δε αναφέρει τους διακόνους του Χριστού, επειδή βαστάζουν τον Χριστό, την κεφαλή της Εκκλησίας. Διότι βαστάζουν το άγιο σώμα Του με καθαρή συνείδηση, ομολογώντας τα μυστήριά Του.

Πόσο ωραία έγιναν τα βήματά σου με τα υποδήματα, θυγατέρα του Αμιναδάβ! Οι ρυθμικές καμπύλες των μηρών σου μοιάζουν με περιδέραια, έργο των χεριών ενός τεχνίτη· ο οφθαλμός σου είναι λαξευτός κρατήρας, που δεν του λείπει το αναμειγμένο κρασί· η κοιλιά σου είναι σαν θημωνιά σιταριού, περιφραγμένη με κρίνους· οι δύο μαστοί σου είναι σαν δύο δίδυμα ελαφάκια ζαρκαδιού· ο τράχηλός σου είναι σαν ελεφάντινος πύργος· οι οφθαλμοί σου σαν τις λίμνες των ευσεβών, στις πύλες πολλών θυγατέρων· η μύτη σου σαν τον πύργο του Λιβάνου, που ατενίζει προς το πρόσωπο της Δαμασκού· το κεφάλι σου επάνω σου είναι σαν το όρος Κάρμηλος και οι πλόκαμοι της κεφαλής σου σαν βασιλική πορφύρα, δεμένη σε πτυχώσεις.

«Κερήθρα που στάζει είναι τα χείλη σου, νύμφη, μέλι και γάλα βρίσκονται κάτω από τη γλώσσα σου, η ευωδία των ενδυμάτων σου είναι σαν την ευωδία του Λιβάνου. Κήπος κλειστός είσαι, αδελφή μου νύμφη, κήπος κλειστός, πηγή σφραγισμένη». «Πηγή των κήπων, πηγάδι με ζωντανό νερό που ρέει ορμητικά από τον Λίβανο. Σήκω, βοριά, και έλα, νοτιά, φύσηξε τον κήπο μου, και ας αναβλύσουν τα αρώματά μου. Κατέβηκα στον κήπο μου, αδελφή μου νύμφη, τρύγησα τη σμύρνα μου μαζί με τα αρώματά μου, έφαγα τον άρτο μου μαζί με το μέλι μου, ήπια το κρασί μου μαζί με το γάλα μου· φάτε, φίλοι μου, και πιείτε και μεθύστε, αδελφοί μου». «Όμορφη είσαι, αγαπημένη μου, σαν ευδοκία, ωραία σαν την Ιερουσαλήμ». «Πόσο ομόρφυναν τα βήματά σου με τα υποδήματα, θυγατέρα του Αμιναδάβ· οι ρυθμοί των μηρών σου είναι σαν περιδέραια, έργο χεριών τεχνίτη· ο οφθαλμός σου είναι κρατήρας λαξευτός· η κοιλιά σου θημωνιά σιταριού περιφραγμένη με κρίνα»· «ο τράχηλός σου σαν πύργος ελεφάντινος· η μύτη σου σαν τον πύργο του Λιβάνου που ατενίζει προς το πρόσωπο της Δαμασκού». «Το ανάστημά σου παρομοιάστηκε με φοίνικα και οι μαστοί σου με τσαμπιά σταφυλιού». «Μας σαγήνευσες την καρδιά, αδελφή μας νύμφη, μας σαγήνευσες την καρδιά». «Σήκω και έλα, αγαπημένη μου, καλή μου, περιστερά μου, διότι ιδού ο χειμώνας πέρασε, η βροχή απήλθε, έφυγε οριστικά, τα άνθη φάνηκαν στη γη μας, ο καιρός του κλαδέματος έφτασε, η φωνή του τρυγονιού ακούστηκε στη γη μας». «Και έλα εσύ, περιστερά μου, στη σκέπη του βράχου, δίπλα στο προτείχισμα». «

Χαίρε, κιννάμωμο, το άρωμα που εξέρχεται από τον νοητό παράδεισο της αχραντίας, του οποίου η οσμή είναι γλυκιά σε αυτόν που λέει στο Άσμα Ασμάτων: «Οι βλαστοί σου είναι παράδεισος ροδιών με καρπούς ακροδρύων· κάλαμος και κιννάμωμο με όλα τα δέντρα του Λιβάνου». Χαίρε, θυγατέρα, η ιέρεια νεάνιδα, της οποίας η αχραντία είναι αξιαγάπητη και ο στολισμός παράδοξος σε αυτόν που είπε στο Άσμα Ασμάτων: «Πόσο ωραία έγιναν τα βήματά σου με τα υποδήματα, θυγατέρα του Αμιναδάβ; Η κοιλιά σου είναι θημωνιά σίτου περιφραγμένη με κρίνα». Χαίρε, αδελφή, εσύ που φέρεις το όνομα του καλού αδελφού και είσαι πανέραστη, του οποίου η φωνή λέει τα εξής στο Άσμα Ασμάτων: «Μας έκλεψες την καρδιά, αδελφή μου νύμφη, μας έκλεψες την καρδιά». Χαίρε, νύμφη, της οποίας νυμφοστόλος είναι το Άγιο Πνεύμα και νυμφίος ο Χριστός, ο οποίος λέει στο Άσμα Ασμάτων: «Είσαι ολόκαλη η αγαπημένη μου, και ψεγάδι δεν υπάρχει σε εσένα· έλα από τον Λίβανο, νύμφη». Χαίρε, μύρο, το μυριότιμο σύνολο των αρετών, εσύ που ευωδιάζεις με τα μύρα της παναγνείας, από την οποία ομώνυμα με εσένα προήλθε ο Κύριος. Διότι λέει: «Μύρο που εκκενώθηκε είναι το όνομά σου»· από το οποίο έχει χριστεί το βασίλειο ιεράτευμα. Χαίρε, θυμίαμα, η προσευχή που κατευθύνεται ενώπιον του Κυρίου υπέρ όλου του κόσμου, εσύ που είσαι γεμάτη από την ευωδία του Πνεύματος, για την οποία κάπου αναφωνήθηκε με θαυμασμό: «Ποια είναι αυτή που αναβαίνει από την έρημο, σαν στήλες καπνού θυμιάματος;»