Πατερικές αναφορές στο ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ 7:5

Φανερώνει δε και το ιερατείο της λέγοντας: «Να μη στερείται το κράμα», δηλαδή το αίμα του Χριστού· διότι αυτό βρίσκεται στα χέρια των ιερέων. Ως τράχηλό της δε αναφέρει τους διακόνους του Χριστού, επειδή βαστάζουν τον Χριστό, την κεφαλή της Εκκλησίας. Διότι βαστάζουν το άγιο σώμα Του με καθαρή συνείδηση, ομολογώντας τα μυστήριά Του.

Γι' αυτό τον ονόμασε ελεφάντινο, όπως ακριβώς λέει ο Παύλος ότι οι διάκονοι πρέπει να είναι σεμνοί, να μην παραδίδονται σε πολύ κρασί. <Βασιλιάς δεμένος στις παραδρομές.> Ή και διαφορετικά, λέει ότι ο σύνδεσμος της αγάπης των λαών οδηγείται σε βασίλειο ιεράτευμα.

Έτσι, λοιπόν, κατανοήσαμε τον τράχηλο που είναι ριζωμένος πάνω στους ώμους. Ως ώμους δε, πάνω στους οποίους αυτός αναπτύσσεται, εννοούμε τις πρακτικές και δραστήριες μέριμνες, μέσω των οποίων οι βραχίονές μας κατεργάζονται τη σωτηρία τους. Την δε προς το μείζον επαύξηση της ψυχής που υψώνεται κατά Θεόν, την αντιλαμβάνεται βεβαίως εκείνος που παρακολουθεί επισταμένως τα λεγόμενα· διότι προηγουμένως, βέβαια, ήταν αγαπητό για τη νύμφη να παρομοιαστεί με την ίππο που κατατρόπωσε τον Αιγύπτιο τύραννο, και η ευπρέπεια του τραχήλου της να μοιάζει με περιδέραια. Τώρα, όμως, πόσο μεγάλη τελειότητα ως προς το αγαθό τής μαρτυρεί, εφόσον δεν παρομοιάζει την ομορφιά του τραχήλου της με κάποια περιδέραια, αλλά λέγεται ότι είναι πύργος εξαιτίας του μεγέθους, τον οποίο καθιστά περίβλεπτο και ορατό ακόμη και σε όσους βρίσκονται μακριά όχι μόνο η μεγαλοπρέπεια της κατασκευής που τον υψώνει στο μέγιστο δυνατό, αλλά και η θέση του τόπου που εκ φύσεως υπερέχει των γειτονικών; Όταν, λοιπόν, ο πύργος είναι έργο βασιλιά και τυγχάνει να είναι θεμελιωμένος πάνω στην υψηλή πολιτεία, τότε αποδεικνύεται αληθινό αυτό που ειπώθηκε από τον Κύριο, ότι «δεν μπορεί να κρυφτεί πόλη που βρίσκεται πάνω σε όρος». Εννόησέ μου δε τον πύργο στη θέση της πόλης.

Διότι δεν υπάρχει πλέον ανάμεσά τους ούτε ιερέας, ούτε προφήτης, αλλά ούτε βρίσκεται κάποιος άλλος καρπός της παλαιάς πολιτείας. «Μετέτρεψε την έρημο σε λίμνες υδάτων.» Αφού ανέφερε όσα επρόκειτο να συμβούν στους άπιστους Έλληνες, καθώς και στους Ιουδαίους (επειδή τα έβλεπε αυτά με τα μάτια του πνεύματος), ιδού τώρα εκθέτει τα σχετικά με την Εκκλησία σε συμφωνία με τον Ησαΐα. Διότι λέει και εκείνος: «Θα μετατρέψω την έρημο σε έλη, και τη διψασμένη γη σε υδραγωγούς». Αυτός δε, ως λίμνη υδάτων εννόησε τις κολυμβήθρες του βαπτίσματος, όπως ακριβώς και ο Σολομών στο Άσμα Ασμάτων, όταν παρουσίασε τον Χριστό να λέει προς τη δική του νύμφη, την Εκκλησία: «Τα μάτια σου είναι ως λίμνες στην Εσεβών, στις πύλες της θυγατέρας των πολλών», έχοντας εννοήσει ως θυγατέρα πολλών την Εκκλησία. Διότι δεν έγινε θυγατέρα μόνο των αποστόλων, αλλά και των προφητών.

Πόσο ωραία έγιναν τα βήματά σου με τα υποδήματα, θυγατέρα του Αμιναδάβ! Οι ρυθμικές καμπύλες των μηρών σου μοιάζουν με περιδέραια, έργο των χεριών ενός τεχνίτη· ο οφθαλμός σου είναι λαξευτός κρατήρας, που δεν του λείπει το αναμειγμένο κρασί· η κοιλιά σου είναι σαν θημωνιά σιταριού, περιφραγμένη με κρίνους· οι δύο μαστοί σου είναι σαν δύο δίδυμα ελαφάκια ζαρκαδιού· ο τράχηλός σου είναι σαν ελεφάντινος πύργος· οι οφθαλμοί σου σαν τις λίμνες των ευσεβών, στις πύλες πολλών θυγατέρων· η μύτη σου σαν τον πύργο του Λιβάνου, που ατενίζει προς το πρόσωπο της Δαμασκού· το κεφάλι σου επάνω σου είναι σαν το όρος Κάρμηλος και οι πλόκαμοι της κεφαλής σου σαν βασιλική πορφύρα, δεμένη σε πτυχώσεις.

«Σαν κόκκινη κλωστή είναι τα χείλη σου, και η ομιλία σου ωραία», καθώς φιλάς και λες τα αγαπημένα και ποθητά λόγια του Νυμφίου σου. «Σαν φλούδα από ρόδι είναι τα μάγουλά σου», ως τροφή του μαρτυρίου. «Σαν τον πύργο του Δαβίδ είναι ο τράχηλός σου», ο οποίος στέκεται ακλόνητος στον καιρό των βασανιστηρίων, χωρίς καθόλου να υποκλίνεται για να προσκυνήσει τα είδωλα. Είσαι όλη «ωραία, η αγαπημένη μου», με την αμώμητη πίστη, «και ψεγάδι δεν υπάρχει σε σένα». «Η πλεξούδα του κεφαλιού σου είναι σαν την πορφύρα» του βασιλιά, στέφανο μαρτυρίου «δεμένη σαν μέσα σε στοές». «Έλα από τον Λίβανο, νύμφη, έλα από τον Λίβανο». Διότι, αφού το σώμα σου βάφτηκε κόκκινο με το μαρτυρικό αίμα, και η ψυχή σου έγινε λευκή σαν το χιόνι εκείνου του Λιβάνου, «έλα, από τον Λίβανο». «Πόσο ωραία έγινες και πόσο γλυκιά», ω καλλιπάρθενη κόρη, πανσεβάσμια μάρτυρα του Χριστού;

«Κερήθρα που στάζει είναι τα χείλη σου, νύμφη, μέλι και γάλα βρίσκονται κάτω από τη γλώσσα σου, η ευωδία των ενδυμάτων σου είναι σαν την ευωδία του Λιβάνου. Κήπος κλειστός είσαι, αδελφή μου νύμφη, κήπος κλειστός, πηγή σφραγισμένη». «Πηγή των κήπων, πηγάδι με ζωντανό νερό που ρέει ορμητικά από τον Λίβανο. Σήκω, βοριά, και έλα, νοτιά, φύσηξε τον κήπο μου, και ας αναβλύσουν τα αρώματά μου. Κατέβηκα στον κήπο μου, αδελφή μου νύμφη, τρύγησα τη σμύρνα μου μαζί με τα αρώματά μου, έφαγα τον άρτο μου μαζί με το μέλι μου, ήπια το κρασί μου μαζί με το γάλα μου· φάτε, φίλοι μου, και πιείτε και μεθύστε, αδελφοί μου». «Όμορφη είσαι, αγαπημένη μου, σαν ευδοκία, ωραία σαν την Ιερουσαλήμ». «Πόσο ομόρφυναν τα βήματά σου με τα υποδήματα, θυγατέρα του Αμιναδάβ· οι ρυθμοί των μηρών σου είναι σαν περιδέραια, έργο χεριών τεχνίτη· ο οφθαλμός σου είναι κρατήρας λαξευτός· η κοιλιά σου θημωνιά σιταριού περιφραγμένη με κρίνα»· «ο τράχηλός σου σαν πύργος ελεφάντινος· η μύτη σου σαν τον πύργο του Λιβάνου που ατενίζει προς το πρόσωπο της Δαμασκού». «Το ανάστημά σου παρομοιάστηκε με φοίνικα και οι μαστοί σου με τσαμπιά σταφυλιού». «Μας σαγήνευσες την καρδιά, αδελφή μας νύμφη, μας σαγήνευσες την καρδιά». «Σήκω και έλα, αγαπημένη μου, καλή μου, περιστερά μου, διότι ιδού ο χειμώνας πέρασε, η βροχή απήλθε, έφυγε οριστικά, τα άνθη φάνηκαν στη γη μας, ο καιρός του κλαδέματος έφτασε, η φωνή του τρυγονιού ακούστηκε στη γη μας». «Και έλα εσύ, περιστερά μου, στη σκέπη του βράχου, δίπλα στο προτείχισμα». «