Πατερικές αναφορές στο ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ 7:6

Πόσο ωραία έγιναν τα βήματά σου με τα υποδήματα, θυγατέρα του Αμιναδάβ! Οι ρυθμικές καμπύλες των μηρών σου μοιάζουν με περιδέραια, έργο των χεριών ενός τεχνίτη· ο οφθαλμός σου είναι λαξευτός κρατήρας, που δεν του λείπει το αναμειγμένο κρασί· η κοιλιά σου είναι σαν θημωνιά σιταριού, περιφραγμένη με κρίνους· οι δύο μαστοί σου είναι σαν δύο δίδυμα ελαφάκια ζαρκαδιού· ο τράχηλός σου είναι σαν ελεφάντινος πύργος· οι οφθαλμοί σου σαν τις λίμνες των ευσεβών, στις πύλες πολλών θυγατέρων· η μύτη σου σαν τον πύργο του Λιβάνου, που ατενίζει προς το πρόσωπο της Δαμασκού· το κεφάλι σου επάνω σου είναι σαν το όρος Κάρμηλος και οι πλόκαμοι της κεφαλής σου σαν βασιλική πορφύρα, δεμένη σε πτυχώσεις.

Πόσο ωραία έγινες και πόσο ευχάριστη, αγάπη, μέσα στις απολαύσεις σου! Το ανάστημά σου ομοιάζει με φοίνικα και οι μαστοί σου με τσαμπιά σταφυλιών. Είπα: θα ανεβώ στον φοίνικα, θα κρατηθώ από τα ψηλά του κλαδιά, και οι μαστοί σου θα γίνουν σαν τσαμπιά της αμπέλου, και η ευωδία της αναπνοής σου σαν μήλα, και ο λάρυγγάς σου σαν εκλεκτός οίνος, ο οποίος ρέει ευθέως προς τον αγαπημένο σου και γλιστρά απαλά ανάμεσα στα χείλη και στα δόντια.

«Σαν κόκκινη κλωστή είναι τα χείλη σου, και η ομιλία σου ωραία», καθώς φιλάς και λες τα αγαπημένα και ποθητά λόγια του Νυμφίου σου. «Σαν φλούδα από ρόδι είναι τα μάγουλά σου», ως τροφή του μαρτυρίου. «Σαν τον πύργο του Δαβίδ είναι ο τράχηλός σου», ο οποίος στέκεται ακλόνητος στον καιρό των βασανιστηρίων, χωρίς καθόλου να υποκλίνεται για να προσκυνήσει τα είδωλα. Είσαι όλη «ωραία, η αγαπημένη μου», με την αμώμητη πίστη, «και ψεγάδι δεν υπάρχει σε σένα». «Η πλεξούδα του κεφαλιού σου είναι σαν την πορφύρα» του βασιλιά, στέφανο μαρτυρίου «δεμένη σαν μέσα σε στοές». «Έλα από τον Λίβανο, νύμφη, έλα από τον Λίβανο». Διότι, αφού το σώμα σου βάφτηκε κόκκινο με το μαρτυρικό αίμα, και η ψυχή σου έγινε λευκή σαν το χιόνι εκείνου του Λιβάνου, «έλα, από τον Λίβανο». «Πόσο ωραία έγινες και πόσο γλυκιά», ω καλλιπάρθενη κόρη, πανσεβάσμια μάρτυρα του Χριστού;

Το πιο θαυμαστό και αξιέπαινο από όλα είναι αυτό: ότι, μολονότι είχε συνδεθεί με νόμιμο γάμο με γυναίκα, παρέμενε αγνός αν και έγγαμος, και η γυναίκα ομοίως, αν και ύπανδρη, παρέμενε παρθένος. Φαίνονταν μεν σύζυγοι κατά το όνομα, αλλά στην πραγματικότητα παρέμεναν αδέλφια, με αποτέλεσμα να ταιριάζει απόλυτα να αναφωνούν τα άκρως παρθενικά λόγια της νύμφης στο Άσμα: «Εγώ», λέει, «ανήκω στον αδελφιδό μου και ο αδελφιδός μου σε εμένα»· και ο νυμφίος: «Πόσο ωραία έγινες», λέει, «και πόσο γλυκιά», «αδελφή μου νύμφη»;

Χαίρε, ξύλο άσηπτο, που δεν δέχθηκες το σκουλήκι της αμαρτωλής φθοράς, από την οποία προήλθε το νοητό θυσιαστήριο, το οποίο δεν κατασκευάστηκε από άσηπτα ξύλα, αλλά οικοδομήθηκε για τον Θεό από τα άχραντα σπλάχνα. Χαίρε, πορφύρα βασιλική, που από τα παρθενικά σου αίματα ύφανες την αλουργίδα για Εκείνον που λέει στο Άσμα: Η κόμη της κεφαλής σου είναι σαν πορφύρα, ο βασιλιάς είναι δεμένος στους πλοκάμους της. Πόσο ομόρφυνες, ή πόσο γλυκιά έγινες; Χαίρε, βύσσο κλωσμένη, που έκλωσες στη διάνοιά σου το βάθος των θείων νοημάτων, και παρέμεινες ακλόνητη στις αντίθετες θέλξεις· διότι λέει: Πώς θα μου συμβεί αυτό, αφού δεν γνωρίζω άνδρα; Μέσω εσένα έγινε η πορφυροχρυσοποίκιλτη επωμίδα για Εκείνον που ιερουργεί ως ιεράρχης των άνω Δυνάμεων.