Πατερικές αναφορές στο ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ 7:8

Ή και στην τρυφή σου, στην αγάπη σου, με το να θεωρείται κάποιος ως ένας από τους ίδιους τους δικαίους. Και με τα τσαμπιά των σταφυλιών παρομοιάζονται οι μαστοί, για εκείνους που έχουν την πνευματική ευφροσύνη. Ή ότι εγώ προσφέρω την ομολογία, και σε εμένα γίνεται η επιστροφή του· είτε κατά τη Δευτέρα Παρουσία, είτε και από τον λαό των Ιουδαίων.

Διότι είπε κάπου πάλι η νοητή νύμφη, δηλαδή η Εκκλησία, για τον άνωθεν και εξ ουρανού νυμφίο, εννοώ δηλαδή τον Χριστό: «Είπα· θα ανεβώ στον φοίνικα, θα κρατήσω τα υψηλά κλαδιά του.» Διότι το φυτό αυτό είναι πάντοτε θαλερό, γλυκό και εύριζο, και έχει λευκασμένη την καρδιά του. Τέτοιου είδους περίπου είναι νοητώς ο Χριστός, δια του οποίου και με τον οποίο ανήκει στον Θεό και Πατέρα η δόξα, μαζί με το Άγιο Πνεύμα στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Δεν αναζητούσαν για τον Κύριο άρμα λιθοκόλλητο, πορφυρόστρωτο και πλαισιωμένο από βασιλικά όπλα· διότι γνώριζαν τα Χερουβίμ και τα Σεραφίμ, τις εξαπτέρυγες λαμπάδες, τα οποία συνθέτουν το άρμα Του, έχοντας πειστεί σε εκείνον που έχει πει: «Εσύ που κάθεσαι επί των Χερουβίμ, εμφανίσου». Επομένως, εκείνο το πιστό πλήθος των Ιεροσολύμων, αφού έλαβε την αποκάλυψη από τον Θεό, δεν σκανδαλίστηκε από τον ταπεινό πώλο, αλλά ενδυναμώθηκε από τη Δεσποτική παρουσία. Γι' αυτό, μόλις είδαν τον Κύριο να επιβαίνει στον πώλο, αμέσως, παρακινούμενοι από τις προφητικές ρήσεις, πήραν τα βαΐα των φοινίκων και έλεγαν τα πλήθη μεταξύ τους: Τι περιμένουμε και δεν βγαίνουμε σε προϋπάντηση του νοητού φοίνικα, κρατώντας τα βαΐα των φοινίκων; Ο καρπός Του είναι γεμάτος από γλυκύτητα και αθανασία· τα φύλλα Του αποτελούν ιάματα για την οικουμένη· το στέλεχός Του, δηλαδή το ξύλο του σταυρού, είναι η σωτηρία όλου του κόσμου και το τρόπαιο της νίκης κατά του διαβόλου. Ακούσαμε την Εκκλησία, που προέρχεται από εμάς, να βοά στο Άσμα Ασμάτων: «Θα ανεβώ στον φοίνικα, θα κρατήσω τα κλαδιά του».

Πόσο ωραία έγινες και πόσο ευχάριστη, αγάπη, μέσα στις απολαύσεις σου! Το ανάστημά σου ομοιάζει με φοίνικα και οι μαστοί σου με τσαμπιά σταφυλιών. Είπα: θα ανεβώ στον φοίνικα, θα κρατηθώ από τα ψηλά του κλαδιά, και οι μαστοί σου θα γίνουν σαν τσαμπιά της αμπέλου, και η ευωδία της αναπνοής σου σαν μήλα, και ο λάρυγγάς σου σαν εκλεκτός οίνος, ο οποίος ρέει ευθέως προς τον αγαπημένο σου και γλιστρά απαλά ανάμεσα στα χείλη και στα δόντια.

Έπειτα, παρουσιάζοντας τον καθαρό τρόπο ζωής της Εκκλησίας σαν νυμφικά μέλη και απαριθμώντας τα με εγκώμια, επαινεί το τρίχωμα, δηλαδή την κόμη της, και τα χείλη και το μάγουλο και τον τράχηλο και τους μαστούς και την ευωδία των ιματίων της, και αφού την ονόμασε «κήπο κλεισμένο και πηγή σφραγισμένη», κάνει λόγο για «κοιλιά» και «μηρούς». Και αφού εγκωμίασε το ανάστημά της και την παρομοίασε με φοίνικα, διακηρύσσει και αυτή, ως φιλόνυμφη νύμφη, τη δόξα του νυμφίου και το ακάνθινο στεφάνι του εκούσιου πάθους.

Και αυτά μεν είναι αρκετά ως προς αυτά. Επειδή δε έφτασε η έκτη εβδομάδα των νηστειών και ο οικοδεσπότης καλεί εργάτες περί την έκτη ώρα στον αμπελώνα του, ας μην προβάλλουμε αντίσταση, ας μην οκνήσουμε στην εργασία, ας μην ασπαστούμε την αργία, ας μη φανούμε άπραγοι στο καλό αμπέλι, ας μη στερηθούμε το δηνάριο του δεσπότη και οικοδεσπότη, αλλά ας προστρέξουμε με προθυμία. Διότι πλησιάζει ο καιρός της απονομής αυτού του δηναρίου· πλησιάζει ο αληθινός φοίνικας· πλησιάζει ο κλάδος της ζωής· πλησιάζει το ωσαννά· πλησιάζει ο ύμνος των παίδων και η ημέρα των Βαΐων· πλησιάζει ο υψηλός φοίνικας. Ελάτε να εργαστούμε στο άγιο αμπέλι· ελάτε να ανεβούμε ψάλλοντας στον φοίνικα· ελάτε να κρατηθούμε από τα ύψη του· ελάτε να τρυγήσουμε· ελάτε να απολαύσουμε τον γλυκύτατο και ζωοπάροχο και παναγιώτατο καρπό του, ώστε, όταν ο αρχιπάτορας πει θλιβόμενος «ωραίος ήταν στην όψη και καλός στη βρώση ο καρπός που με θανάτωσε», εμείς να αποκριθούμε γεμάτοι αγαλλίαση: «Ναι. Αλλά ο καρπός που με κατέστησε άφθαρτο και με ζωοποίησε και με έσωσε, ήταν ωραίος και 'ωραίος στο κάλλος' και καλός στη βρώση για τη σωτηρία της ψυχής».

«Κερήθρα που στάζει είναι τα χείλη σου, νύμφη, μέλι και γάλα βρίσκονται κάτω από τη γλώσσα σου, η ευωδία των ενδυμάτων σου είναι σαν την ευωδία του Λιβάνου. Κήπος κλειστός είσαι, αδελφή μου νύμφη, κήπος κλειστός, πηγή σφραγισμένη». «Πηγή των κήπων, πηγάδι με ζωντανό νερό που ρέει ορμητικά από τον Λίβανο. Σήκω, βοριά, και έλα, νοτιά, φύσηξε τον κήπο μου, και ας αναβλύσουν τα αρώματά μου. Κατέβηκα στον κήπο μου, αδελφή μου νύμφη, τρύγησα τη σμύρνα μου μαζί με τα αρώματά μου, έφαγα τον άρτο μου μαζί με το μέλι μου, ήπια το κρασί μου μαζί με το γάλα μου· φάτε, φίλοι μου, και πιείτε και μεθύστε, αδελφοί μου». «Όμορφη είσαι, αγαπημένη μου, σαν ευδοκία, ωραία σαν την Ιερουσαλήμ». «Πόσο ομόρφυναν τα βήματά σου με τα υποδήματα, θυγατέρα του Αμιναδάβ· οι ρυθμοί των μηρών σου είναι σαν περιδέραια, έργο χεριών τεχνίτη· ο οφθαλμός σου είναι κρατήρας λαξευτός· η κοιλιά σου θημωνιά σιταριού περιφραγμένη με κρίνα»· «ο τράχηλός σου σαν πύργος ελεφάντινος· η μύτη σου σαν τον πύργο του Λιβάνου που ατενίζει προς το πρόσωπο της Δαμασκού». «Το ανάστημά σου παρομοιάστηκε με φοίνικα και οι μαστοί σου με τσαμπιά σταφυλιού». «Μας σαγήνευσες την καρδιά, αδελφή μας νύμφη, μας σαγήνευσες την καρδιά». «Σήκω και έλα, αγαπημένη μου, καλή μου, περιστερά μου, διότι ιδού ο χειμώνας πέρασε, η βροχή απήλθε, έφυγε οριστικά, τα άνθη φάνηκαν στη γη μας, ο καιρός του κλαδέματος έφτασε, η φωνή του τρυγονιού ακούστηκε στη γη μας». «Και έλα εσύ, περιστερά μου, στη σκέπη του βράχου, δίπλα στο προτείχισμα». «