Πατερικές αναφορές στο ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ 8:2

Διότι μία φορά ο Λόγος έγινε σάρκα και ολοκλήρωσε το έργο. Και είναι ολόκληρο αυτό το βιβλίο γεμάτο από διαλόγους: του παλαιού λαού προς τον Λόγο, και γενικά του ανθρώπινου γένους προς τον Λόγο, και της προερχόμενης από τα έθνη Εκκλησίας προς αυτόν, και πάλι του Λόγου προς αυτήν και προς το ανθρώπινο γένος· έπειτα, των εθνών προς την Ιερουσαλήμ, καθώς και διάλογος της Ιερουσαλήμ σχετικά με την εξ εθνών Εκκλησία και σχετικά με τον εαυτό της· έπειτα, (περιέχεται) και το κήρυγμα των διακονούντων αγγέλων προς τους ανθρώπους που κλήθηκαν. Καθώς λοιπόν ο παλαιός λαός τον παρακαλούσε να κατέλθει και να ενωθεί με τη σάρκα, έλεγε τα εξής: «Ας με φιλήσει με τα φιλιά του στόματός του· διότι οι μαστοί σου είναι καλύτεροι από το κρασί». Και πάλι με τα ακόλουθα λόγια τον προτρέπει: «Νέα μαζί με παλαιά φύλαξα για σένα, αδελφιδέ μου». Υπάρχει δε και η κοινή φωνή όλων προς τον Λόγο, προκειμένου να αναλάβει το δικό μας σώμα: «Ποιος θα μου σε έδινε, αδελφιδέ μου, να θηλάζεις τους μαστούς της μητέρας μου; Βρίσκοντάς σε έξω θα σε φιλήσω, και δεν θα με περιφρονήσουν. Θα σε παραλάβω, θα σε εισαγάγω στον οίκο της μητέρας μου και στο ταμείο εκείνης που με συνέλαβε». Διότι αξίωναν να αναλάβει το σώμα όχι από έξω, αλλά από τη μήτρα από την οποία γεννηθήκαμε, έστω κι αν όχι όπως εμείς, από άνδρα και γυναίκα.

Μελέτα, λοιπόν, τα θεία άσματα, που είναι γεμάτα από σωφροσύνη και προαναγγέλλουν το πάθος του Χριστού. Διότι, διηγούμενα τα περί του πάθους του Σωτήρος, αναφέρουν και τον τόπο: «εισήλθε σε κήπο», για Εκείνον που ετάφη εκεί. Και μνημόνευσαν τα αρώματα: «έλαβε το μύρο μου πλήρες»· διότι εκπληρώθηκε η Θεία Οικονομία. Και για μετά την Ανάσταση έλεγαν: «έφαγα τον άρτο μου μαζί με το μέλι μου». Διότι του έδωσαν κηρήθρα μελιού. Και για τον εσμυρνισμένο οίνο έλεγαν πάλι τα άσματα: «θα σε ποτίσω από τον οίνο τον αρωματισμένο». Και για το μύρο που χύθηκε στο κεφάλι του, έλεγαν αλλού: «όσο ο βασιλιάς ήταν ανακεκλιμένος στο δείπνο, ο νάρδος μου εξέπεμψε την ευωδία του». Διότι, ενώ ήταν ανακεκλιμένος στην οικία του Σίμωνος του λεπρού, εισήλθε μια γυναίκα, συνέτριψε ένα αλάβαστρο με πολύτιμο και γνήσιο μύρο νάρδου και το έχυσε στο κεφάλι του.

Και πάλι λέει: Θα σε ποτίσω από το μυρεψικό κρασί. 〈νδ〉 Ότι θα τον ντύσουν με κόκκινο ιμάτιο — ο Ησαΐας λέει: Ποιος είναι αυτός που έρχεται από την Εδώμ, με ερυθρά τα ιμάτιά του από τη Βοσόρ, αυτός που είναι ωραίος στη στολή του με δύναμη; Γιατί είναι ερυθρά τα ιμάτιά σου και τα ενδύματά σου σαν εκείνου που πατάει στο πατητήρι; 〈νε〉 Ότι θα σιωπήσει όταν θα κρίνεται — ο Δαβίδ στον 〈λζ〉 ψαλμό λέει: Έγινα σαν άνθρωπος που δεν ακούει και δεν έχει στο στόμα του αντιλογίες.

Αυτά λοιπόν είναι τα λόγια του παλαιού λαού, ο οποίος τον παρακαλούσε να κατέλθει και να ενωθεί με τη σάρκα: «Ας με φιλήσει με τα φιλιά του στόματός του, διότι οι μαστοί σου είναι ανώτεροι από τον οίνο». Και πάλι, με αυτά τα λόγια τον προτρέπει: «Νέα μαζί με τα παλαιά, αδελφιδέ μου, τα διαφύλαξα για σένα». Και είναι κοινή η φωνή όλων προς τον Λόγο, ώστε να αναλάβει το δικό μας σώμα: «Ποιος θα μου σε έδινε, αδελφιδέ μου, να θηλάζεις τους μαστούς της μητέρας μου; Βρίσκοντάς σε έξω, θα σε φιλήσω, και βεβαίως δεν θα με περιφρονήσεις. Θα σε παραλάβω, θα σε εισαγάγω στον οίκο της μητέρας μου και στο ιδιαίτερο δωμάτιο εκείνης που με συνέλαβε». Διότι παρακαλούσε να αναλάβει αυτός σώμα όχι από έξω, αλλά από τη μήτρα από την οποία γεννήθηκε, έστω κι αν δεν (το έλαβε) όπως εμείς από άνδρα και γυναίκα· διότι ως Πλάστης έλαβε σώμα για τον εαυτό του μόνο από την Παρθένο, πλην όμως από άνθρωπο· διότι η Θεοτόκος Μαρία ήταν άνθρωπος.

Όταν σε βρω έξω θα σε φιλήσω, και βέβαια δεν θα με περιφρονήσεις. Θα σε παραλάβω, θα σε εισαγάγω στον οίκο της μητέρας μου και στο εσωτερικό δωμάτιο εκείνης που με συνέλαβε. Θα σε ποτίσω με οίνο αρωματικό, από τον χυμό των ροδιών μου. Το αριστερό του χέρι βρίσκεται κάτω από το κεφάλι μου, και το δεξί του θα με αγκαλιάσει.