Πατερικές αναφορές στο ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ 8:5

Έχε θάρρος Ιερουσαλήμ, ο Κύριος θα εξαλείψει όλα τα αδικήματά σου· θα ξεπλύνει ο Κύριος τον ρύπο των υιών και των θυγατέρων του με πνεύμα κρίσεως και με πνεύμα καύσεως, θα σας ραντίσει με καθαρό νερό και θα καθαριστείτε από κάθε αμαρτία σας· θα χορέψουν γύρω σας άγγελοι και θα πουν: Ποια είναι αυτή που ανεβαίνει ολόλευκη, στηριζόμενη στον αγαπημένο της; Διότι η ψυχή που πρωτύτερα ήταν δούλη, τώρα αναγνώρισε τον ίδιο τον Δεσπότη ως αγαπημένο της· και εκείνος, αποδεχόμενος την ανυπόκριτη προαίρεση, θα αναφωνήσει: Ιδού, είσαι ωραία, αγαπημένη μου, ιδού, είσαι ωραία· τα δόντια σου είναι σαν κοπάδια προβάτων που μόλις κουρεύτηκαν· εξαιτίας της ευσυνείδητης ομολογίας· και καθεξής· όλα γεννούν δίδυμα· εξαιτίας της διπλής χάριτος, εννοώ αυτήν που τελείται μέσω του ύδατος και του Πνεύματος, ή εξαιτίας αυτής που εξαγγέλλεται από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη.

Γι' αυτό, ας την επικαλεστούμε και εμείς πιο γρήγορα, όχι όπως εκείνος καλούσε τη νύμφη, όντας νυμφίος της και κύριος και δεσπότης και βασιλιάς και Θεός και υπερασπιστής, αλλά ως δούλοι του ας την επικαλεστούμε, λέγοντας και εμείς σε συμφωνία με αυτόν: «έλα από τον Λίβανο, νύμφη, διότι είσαι όλη ωραία και δεν υπάρχει κανένα ψεγάδι σε εσένα»· ο παράδεισος του μεγάλου τεχνίτη, η πόλη του άγιου βασιλιά, η νύμφη του αμόλυντου Χριστού, η αγνή παρθένος, που έχει μνηστευθεί με πίστη σε έναν μόνο άνδρα, η διαφανής και «που προβάλλει σαν την αυγή, ωραία σαν τη σελήνη, λαμπρή σαν τον ήλιο, θαυμαστή σαν παραταγμένα στρατεύματα», αυτή που μακαρίζεται από τις «βασίλισσες» και εξυμνείται από τις «παλλακίδες», που επαινείται από τις θυγατέρες, και «που αναβαίνει από την έρημο», «λευκασμένη και στηριζόμενη στον αγαπημένο της», που αναδίδει μύρο, «η οποία αναβαίνει από την έρημο σαν στήλες καπνού, θυμιατισμένη με σμύρνα και λίβανο από κάθε σκόνη μυρεψού», Εκείνου που προσέφερε τη δική Του ευωδία, για τον οποίο προνοώντας έλεγε: «μύρο που ξεχύθηκε είναι το όνομά σου· γι' αυτό σε αγάπησαν οι νεάνιδες», αυτή «που στέκεται εκ δεξιών του βασιλιά, ντυμένη με κροσσωτά ενδύματα και στολισμένη με χρυσάφι», που δεν έχει τίποτα σκοτεινό πάνω της, άλλοτε μεν «μαυρισμένη», τώρα δε «ωραία» και «λευκασμένη», ώστε, όταν βρεθούμε μέσα σε σένα, να ανακουφιστούμε από τα απεχθή δεινά των αιρέσεων που μας βρήκαν προηγουμένως, και να ησυχάσουμε από τον σάλο της τρικυμίας τους, και να βρούμε αναψυχή σε σένα, αγία μητέρα μας Εκκλησία, και στην αγία διδασκαλία που υπάρχει σε σένα και στην αγία και μοναδική αληθινή πίστη του Θεού.

Διότι, αποδημώντας από τα του σώματος, ενδημείς στα ανώτερα. Σε διαπόρθμευσαν άγγελοι μαζί με αρχαγγέλους. Στην άνοδό σου έφριξαν τα ακάθαρτα και εναέρια πνεύματα. Με τη διάβασή σου ευλογείται μεν ο αέρας, και ο αιθέρας από πάνω αγιάζεται. Την ψυχή σου με χαρά την υποδέχεται ο ουρανός. Εσένα, με ιερούς ύμνους και λαμπρή τελετή, σε προϋπαντούν οι ουράνιες δυνάμεις, λέγοντας σχεδόν: Ποια είναι αυτή που αναβαίνει ολόλευκη, που προβάλλει σαν την αυγή, ωραία σαν τη σελήνη, λαμπρή σαν τον ήλιο; Πόσο ωραία έγινες! Πόσο ευχάριστη! Εσύ είσαι το άνθος του αγρού, σαν το κρίνο ανάμεσα στα αγκάθια. Γι’ αυτό οι νεάνιδες σε αγάπησαν. Στη μυρωδιά των μύρων σου θα τρέξουμε. Σε εισήγαγε ο βασιλιάς στο ιδιαίτερο δώμα του, όπου οι Εξουσίες σε δορυφορούν, οι Αρχές σε ευλογούν, οι Θρόνοι σε ανυμνούν, τα Χερουβίμ εκπλήσσονται από χαρά, και τα Σεραφίμ δοξάζουν εκείνη που κατά φύση και με αληθινή θεία οικονομία χρημάτισε μητέρα του δικού τους Δεσπότη.

Ποια είναι αυτή που ανεβαίνει καταλευκασμένη, όλη ωραία, λάμποντας σαν τον ήλιο; Ας ψάλουν οι κιθάρες του Πνεύματος, οι αποστολικές γλώσσες. Ας ηχήσουν αλαλάζοντας τα κύμβαλα, οι κορυφές των θεολόγων, το σκεύος της εκλογής, ο Ιερόθεος, ο οποίος έχει καθιερωθεί στο θείο Πνεύμα και μέσα από τη θεία ένωση διδάχθηκε και βίωσε τα θεία· ας εκσταθεί ολόκληρος από το σώμα του, ας συνεκδημήσει ολοκληρωτικά με την προαίρεσή του και ας επικροτήσει με εφύμνια. Όλα τα έθνη ας χτυπήσουν τα χέρια τους, όλοι ας υμνήσουν τη Θεοτόκο. Οι άγγελοι ας υπηρετήσουν το θνητό σώμα. Θυγατέρες της Ιερουσαλήμ, ακολουθήστε πίσω από τη βασίλισσα, και ως παρθένοι που βρίσκεστε κοντά της, γεμάτες πνευματικό σφρίγος, ας μεταφερθείτε μαζί της προς τον Νυμφίο, για να παρασταθείτε στα δεξιά του Δεσπότη.

Σας εξόρκισα, θυγατέρες της Ιερουσαλήμ, στις δυνάμεις του αγρού. Γιατί να ξυπνήσετε και γιατί να διεγείρετε την αγάπη, μέχρι να το θελήσει; Ο νυμφίος. Το κείμενο. Ποια είναι αυτή που ανεβαίνει ολόλευκη, στηριζόμενη στον αγαπημένο της;

Κάτω από το μύρο σε εξήγειρα· εκεί σε γέννησε με ωδίνες η μητέρα σου, εκεί σε γέννησε με ωδίνες αυτή που σε έφερε στον κόσμο. Θέσε με ως σφραγίδα στην καρδιά σου, ως σφραγίδα στον βραχίονά σου, διότι η αγάπη είναι κραταιά σαν τον θάνατο, ο ζήλος σκληρός σαν τον άδη· τα φτερά της είναι φτερά φωτιάς, οι φλόγες της.

Εμπρός λοιπόν, παιδιά του Χριστού και γιοι της αγίας Εκκλησίας του Θεού, εσείς που συνήλθατε σε τούτη την πραγματεία των ογδόντα αιρέσεων, ή σε κάποιο μέρος αυτών, και μαζί με εμένα διαπλεύσατε αυτόν τον μεγάλο όγκο των προαναφερθεισών διεφθαρμένων διδασκαλιών και διασχίσατε πεζή τόση έρημο. ÷ Επί των οποίων, μετά από μερικά, αναφέρει: ÷ Ας απευθυνθούμε γρήγορα σε αρμονία με τον νυμφίο, ως δούλοι, λέγοντας και εμείς προς τη νύμφη: «Έλα από τον Λίβανο, νύμφη· έλα από τον Λίβανο, διότι είσαι ωραία και δεν υπάρχει ψεγάδι επάνω σου·» εσύ, ο παράδεισος του μεγάλου τεχνίτη, η πόλη του βασιλιά, η νύμφη του άσπιλου Χριστού· η αγνή παρθένος, που έχει μνηστευθεί με πίστη σε έναν μόνο άνδρα, «αυτή που προβάλλει ολόλαμπρη σαν την αυγή, ωραία σαν τη σελήνη, εκλεκτή σαν τον ήλιο, εκθαμβωτική σαν παραταγμένο στράτευμα,» που μακαρίζεται από τους βασιλείς, και εξυμνείται από τις παλλακίδες, που επαινείται από τις θυγατέρες, «και η οποία ανεβαίνει από την έρημο ολόλευκη, και στηρίζεται στον αγαπημένο της, αυτή που αναδίδει άρωμα μύρων, και ανεβαίνει από την έρημο» θυμιατισμένη σαν στήλες καπνού, με σμύρνα και λιβάνι από τις σκόνες του αρωματοποιού, εκείνου που πρόσφερε τη δική του ευωδία.

Εφόσον λοιπόν ο Επιφάνιος αποκαλεί την Εκκλησία του Χριστού άγια Ιερουσαλήμ, και παρθένο, και νύμφη του Χριστού, ωραία και άμωμη, που έχει ως νυμφίο τον Χριστό και είναι αρραβωνιασμένη με έναν μόνο άνδρα, και όρος Κυρίου, και οίκο του Θεού, και παιδιά του Χριστού όσους ανεβαίνουν σε αυτόν, και παράδεισο και πόλη του Θεού, ωραία ως η σελήνη και εκλεκτή ως ο ήλιος, που υμνείται από βασιλείς, και μάλιστα λευκασμένη και στηριζόμενη στον αγαπημένο της, ενδεδυμένη με κροσσωτά ολόχρυσα, και ότι έχουν ειπωθεί ένδοξα πράγματα γι' αυτήν από τους προφήτες, και ότι συγκληρονομεί μαζί με τον νυμφίο τη βασιλεία των ουρανών· και όσα παρόμοια περιλαμβάνονται σε αυτά, τα οποία είναι εντελώς αντίθετα με εκείνα. Διότι, πού υπάρχει εδώ στον Επιφάνιο, μέσα στην Εκκλησία του Χριστού, μνεία για δεύτερη ειδωλολατρία;