Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ (Σωσάννα) 1:18

3 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

καὶ ἐποίησαν καθὼς εἶπε καὶ ἀπέκλεισαν τὰς θύρας τοῦ παραδείσου καὶ ἐξῆλθαν κατὰ τὰς πλαγίας θύρας ἐνέγκαι τὰ προστεταγμένα αὐταῖς καὶ οὐκ εἴδοσαν τοὺς πρεσβυτέρους, ὅτι ἦσαν κεκρυμμένοι.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–3 από 3

Ἐφραίμ ὁ Σύρος Λόγοι παρααινετικοὶ πρὸς τοὺς ἐν Αἰγύπτῳ μοναχούς
Οἱ πρεσβύτεροι δὲ καὶ οἱ κριταὶ τοῦ λαοῦ, οἳ ἐδόκουν κυβερνᾶν τὸν λαόν, τῷ πάθει τούτῳ ἡττηθέντες, λιθοβοληθέντες ἀπέθανον, ἅμα δὲ καὶ κατέλιπον ἑαυτοῖς ὄνομα οὐκ ἀγαθὸν εἰς τὰς μετὰ ταῦτα γενεάς. Οὐκ οἶδας, Διάβολε, ὅτι ἐὰν ἐθίσῃ θηρίον σαρκοφαγεῖν, πυκνότερον ἀποκαθίσταται πρὸς τὸ πάθος; Καὶ σὺ ὑποβάλλεις μοι, λέγων, ὅτι ἐὰν ποιήσῃς σου ἅπαξ τὴν ἐπιθυμίαν, οὐκέτι ἐνοχληθήσῃ. Κύριος ὁ δοὺς ἀνθρώποις τὸ Πνεῦμα αὑτοῦ τὸ Ἅγιον, ἐπιτιμήσει σοι, ὅτι ἐνεδρεύεις, ὥσπερ λέων, καταπιεῖν τὴν ψυχήν μου βουλόμενος, διὰ τῆς ἁμαρτίας. Ἀλλ᾽ ὁ Σωτὴρ ἡμῶν Χριστὸς οὐ μὴ δώσει σοι τόπον, ὅτι φιλάνθρωπος καὶ δυνάστης καὶ ἐλεήμων ὑπάρχων. Ὁ Πονηρὸς ὑποβάλλει· τὸ πρᾶγμά ἐστιν ὅλως οὐδέν· καὶ τί θλίβῃ ἄρτι; Ὁ ἀδελφὸς λέγει· θλίβομαι ὅτι ἀπατᾷς τοὺς ἀνθρώπους· τὸ γὰρ γλυκύ σου πικρόν ἐστι· καὶ τὸ δόγμα σου βόθυνός ἐστι κακῶν· καὶ τὰ χαρίσματά σου θανάτου καὶ ἀπωλείας πεπλήρωνται· ὅτι ὑποβάλλεις μοι ἀθετῆσαι τὴν χάριν τοῦ Κυρίου καὶ λυπῆσαι τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ἐν ᾧ ἐσφραγίσθην εἰς ἡμέραν ἀπολυτρώσεως· καὶ λέγεις μοι, οὐδέν ἐστι τὸ πρᾶγμα· καὶ ὑποβάλλεις μοι, ὅπως τὰ μέλη τοῦ Χριστοῦ ποιήσω πόρνης μέλη· καὶ ὑποβάλλεις μοι, ἵνα ἐν μιᾷ ῥοπῇ ἀπολέσω πλοῦτον ἀθάνατον· καὶ λέγεις μοι τὸν ἁγιασμὸν ἀθετῆσαι, οὗ χωρὶς οὐδεὶς ὄψεται τὸν Κύριον.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Οι πρεσβύτεροι δε και οι κριτές του λαού, οι οποίοι θεωρούνταν ότι κυβερνούν τον λαό, αφού νικήθηκαν από αυτό το πάθος, πέθαναν λιθοβολημένοι, και ταυτόχρονα άφησαν για τον εαυτό τους κακό όνομα στις μεταγενέστερες γενιές. Δεν γνωρίζεις, Διάβολε, ότι εάν ένα θηρίο συνηθίσει να τρώει σάρκες, επιστρέφει συχνότερα στο πάθος αυτό; Και εσύ μου υποβάλλεις τον λογισμό, λέγοντας, ότι εάν εκπληρώσεις την επιθυμία σου έστω μια φορά, δεν θα ενοχληθείς πλέον. Ο Κύριος που έδωσε στους ανθρώπους το Άγιο Πνεύμα Του, θα σε επιτιμήσει, διότι στήνεις ενέδρα, σαν λιοντάρι, θέλοντας να καταπιείς την ψυχή μου μέσω της αμαρτίας. Αλλά ο Σωτήρας μας Χριστός δεν θα σου δώσει τόπο, διότι είναι φιλάνθρωπος και παντοδύναμος και ελεήμων. Ο Πονηρός υποβάλλει: Το πράγμα δεν είναι απολύτως τίποτα· και γιατί θλίβεσαι τώρα; Ο αδελφός λέει: Θλίβομαι διότι εξαπατάς τους ανθρώπους· διότι το γλυκό σου είναι πικρό· και η διδασκαλία σου είναι λάκκος κακών· και τα δώρα σου είναι γεμάτα θάνατο και απώλεια· διότι μου υποβάλλεις να αθετήσω τη χάρη του Κυρίου και να λυπήσω το Άγιο Πνεύμα, με το οποίο σφραγίστηκα για την ημέρα της απολυτρώσεως· και μου λέγεις ότι δεν είναι τίποτα η πράξη αυτή· και μου υποβάλλεις να κάνω τα μέλη του Χριστού μέλη πόρνης· και μου υποβάλλεις να χάσω μέσα σε μια στιγμή αθάνατο πλούτο· και μου λέγεις να αθετήσω τον αγιασμό, χωρίς τον οποίο κανείς δεν θα δει τον Κύριο.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἱππόλυτος Ῥώμης Εἰς τὸν Δανιήλ
ἄρ<δει> δὲ καὶ ποτίζει πάντας τοὺς <πι>στεύοντας εἰς αὐτόν, ὡ<ς ὁ> προφήτης λέγει· „ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ῥεύσουσιν“. ἐν μὲν οὖν τῷ παραδείσῳ ξύλον ἐδείκνυτο γνώσεως καὶ „ξύλον ζωῆς“, ὡς νῦν ἐν ἐκκλησίᾳ νόμος καὶ λόγος ὡς δύο ξύλα πεφυτευμένα δείκνυνται. „διὰ γὰρ νόμου ἐπίγνωσις“ γίνεται „τῆς ἁμαρτίας“, διὰ δὲ τοῦ λόγου ζωὴ καὶ ἄφεσις δίδοται „τῶν παραπτωμάτων“. καὶ γὰρ τότε ὁ Ἀδὰμ παρακούσας θεοῦ καὶ γευσάμενος ἐκ τοῦ ξύλου τῆς γνώσεως ἔκβλητος ἐγένετο τοῦ παραδείσου, ἐκ γῆς ληφθεὶς καὶ εἰς γῆν πάλιν ἀναλυθείς. ὁμοίως <πάλιν ὁ πε>πιστευ<κὼς> καὶ τὰς ἐντολὰς μὴ <φυλά>ξας γυμνοῦται τοῦ ἁγίου πνεύματος, ἔκβλητος γενόμενος τῆς ἐκκλησίας, μηκέτι λαβών, ἀλλὰ γενόμενος <γῆ εἰς> „τὸν παλαιὸν“ αὐτοῦ „ἄνθρωπον“ ἀν<ε>λθεῖν ὀφεί<λ>ει. <Ὅτε> γὰρ οὖν λέγει ἡ γραφὴ „εἰσ<επο>ρεύετο <Σουσάν>να καὶ περιεπάτει ἐν τῷ παραδείσῳ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς“ σημαίνει ὅτι πάντες <οἱ βασι>λεῖς καὶ οἱ ἐν ὑπεροχῇ ὄντες φυτεύουσιν ἑαυτοῖς παραδείσους πρὸς <τ>ὴν <τρυ>φὴ<ν ἐν πόλε>σιν καὶ χώραις ὡς καὶ Ἰωακεὶμ ἐν Βαβυλῶνι ἐποίησεν. „ἦν“ γὰρ „παράδεισος γειτνιῶν [ἐν] τῷ οἴκῳ αὐτοῦ“, ἐν ᾧ εἰσπορευομένη „περιεπάτει“ ἡ Σουσάννα, τῇ μὲν εὐχῇ προσκαρτεροῦσα καὶ ὕμνους καὶ ᾠδὰς πρὸς τὸν θεὸν ψάλλουσα· ἥτις ἐξαπέστειλεν τὰς δύο παιδίσκας „ἐνέγκαι τὰ προστεταγμένα“, ὅπως λούσηται.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αρδεύει δε και ποτίζει όλους όσους πιστεύουν σε αυτόν, όπως λέει ο προφήτης: «ποταμοί θα ρεύσουν από την κοιλία του». Επομένως, στον μεν παράδεισο παρουσιαζόταν το δέντρο της γνώσεως και το «δέντρο της ζωής», όπως τώρα στην Εκκλησία ο νόμος και ο λόγος παρουσιάζονται ως δύο φυτεμένα δέντρα. Διότι «μέσω του νόμου γίνεται η επίγνωση της αμαρτίας», ενώ μέσω του λόγου δίδεται ζωή και άφεση «των παραπτωμάτων». Διότι και τότε ο Αδάμ, επειδή παράκουσε τον Θεό και γεύτηκε από το δέντρο της γνώσεως, εκδιώχθηκε από τον παράδεισο, έχοντας ληφθεί από τη γη και έχοντας αναλυθεί πάλι στη γη. Ομοίως πάλι, εκείνος που έχει πιστέψει αλλά δεν έχει φυλάξει τις εντολές απογυμνώνεται από το Άγιο Πνεύμα, γίνεται εξόριστος από την Εκκλησία και, μην έχοντας πλέον λάβει τη χάρη, αλλά γενόμενος γη επιστρέφει στον «παλαιό» του «άνθρωπο». Όταν, λοιπόν, λέει η Γραφή «εισερχόταν η Σωσάννα και περιπατούσε στον παράδεισο του συζύγου της», σημαίνει ότι όλοι οι βασιλείς και οι κατέχοντες αξιώματα φυτεύουν για τους εαυτούς τους παραδείσους για τρυφή στις πόλεις και στις χώρες, όπως έπραξε και ο Ιωακείμ στη Βαβυλώνα. Διότι «υπήρχε παράδεισος που γειτόνευε με τον οίκο του», στον οποίο εισερχόμενη η Σωσάννα «περιπατούσε», καρτερώντας στην προσευχή και ψάλλοντας ύμνους και ωδές προς τον Θεό. Η οποία απέστειλε τις δύο υπηρέτριες «να φέρουν τα προσταγμένα», προκειμένου να λουστεί.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἱππόλυτος Ῥώμης Εἰς τὸν Δανιήλ
αἱ δὲ „τὰς μὲν τοῦ παραδείσου θύρας ἔκλεισαν, ἐξῆλθον δὲ κατὰ τὰς πλαγίας“, ἐν τούτῳ τὸ ἐσόμενον προμηνύουσαι ὅτι ὁ βουλόμενος τοῦ ἐν τῷ παραδείσῳ ὕδατος μεταλαβεῖν ἀποτάξασθαι μὲν ὀφείλει <ταῖς> πλατείαις θύραις, διὰ δὲ τῆς „στενῆς καὶ τεθλιμμένης“ εἰσελθεῖν. „καὶ οὐκ εἴδοσαν τοὺς πρεσβυτέρους, ὅτι ἦσαν κεκρυμμένοι“. ὥσπερ γὰρ τότε ἐν τῷ παραδείσῳ ἐνεκρύβη ὁ διάβολος ἐν τῷ ὄφει, οὕτω καὶ νῦν ἐν τοῖς πρεσβυτέροις ἐγκρυβεὶς τὴν ἑαυτοῦ ἐνεκίσσησεν ἐπιθυμίαν, ἵνα πάλιν ἐκ δευτέρου διαφθείρῃ τὴν Εὔαν. „Καὶ ἐγένετο ὡς ἐξῆλθον τὰ κοράσια, καὶ ἀνέστησαν οἱ δύο πρεσβύτεροι καὶ ἐπέδραμον αὐτῇ καὶ εἶπαν· ἰδοὺ αἱ θύραι τοῦ παραδείσου κέκλεινται καὶ οὐδεὶς θεωρεῖ ἡμᾶς καὶ ἐν ἐπιθυμίᾳ σού ἐσμεν· διὸ συγκατάθου ἡμῖν καὶ γενοῦ μεθ’ ἡμῶν· εἰ δὲ μή, καταμαρτυρήσομέν σου ὅτι ἦν μετὰ σοῦ νεανίσκος καὶ διὰ τοῦτο ἐξαπέστειλας τὰ κοράσια ἀπὸ σοῦ“. ὦ παρανόμων ἀρχόντων καὶ <ἡγουμένων> διαβολικῆς ἐνεργείας μεμεστωμένων. ταῦτα ὑμῖν παρέδωκεν Μωϋσῆς; οὕτως δὲ τὸν νόμον ἀναγινώσκοντες ἑτέρους διδάσκετε; „ὁ λέγων μὴ μοιχεύειν“ <αὐτὸς> „μοιχεύεις;“ ὁ κηρύττων μὴ φονεύειν αὐτὸς φονεύεις; ὁ λέγων μὴ ἐπιθυμεῖν αὐτὸς „τὴν γυναῖκα τοῦ πλησίον“ διαφθεῖραι θέλεις; οὕτως <λέγετέ μοι οἱ ἄρχο>ντες Ἰσραήλ, ταῦτα θεός, ὁ τὰ πάντα ποιήσας, <οὐ βλ>έπει; ἡ ἡμέρα <καὶ ὁ> ἥλιος τὸ ἔργον ὑμῶν οὐ βλέπουσιν;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και αυτές «έκλεισαν μεν τις θύρες του παραδείσου, και βγήκαν από τις πλαϊνές πύλες», προμηνύοντας με αυτό ό,τι επρόκειτο να συμβεί, ότι δηλαδή αυτός που θέλει να μεταλάβει από το ύδωρ του παραδείσου οφείλει να απαρνηθεί τις πλατιές θύρες, και να εισέλθει διά της «στενής και τεθλιμμένης» οδού. «Και δεν είδαν τους πρεσβυτέρους, ότι ήταν κρυμμένοι». Διότι, όπως ακριβώς τότε στον παράδεισο κρύφτηκε ο διάβολος μέσα στο φίδι, έτσι και τώρα, κρυμμένος μέσα στους πρεσβυτέρους, εγκυμόνησε τη δική του επιθυμία, ώστε να διαφθείρει πάλι εκ δευτέρου την Εύα. «Και συνέβη, όταν βγήκαν τα κορίτσια, σηκώθηκαν οι δύο πρεσβύτεροι, όρμησαν επάνω της και είπαν: Ιδού, οι θύρες του παραδείσου είναι κλειστές και κανείς δεν μας βλέπει, και σε επιθυμούμε· γι' αυτό συγκατάνευσε σε εμάς και δόσου σε εμάς· ειδάλλως, θα καταμαρτυρήσουμε εναντίον σου ότι ήταν μαζί σου κάποιος νεαρός και γι' αυτό έστειλες μακριά σου τα κορίτσια». Ώ παράνομοι άρχοντες και ηγέτες, γεμάτοι από διαβολική ενέργεια! Αυτά σας παρέδωσε ο Μωυσής; Έτσι διαβάζετε τον νόμο και διδάσκετε τους άλλους; «Εσύ που λες να μη μοιχεύει κανείς, μοιχεύεις;» Εσύ που κηρύττεις να μη φονεύει κανείς, φονεύεις; Εσύ που λες να μην επιθυμεί κανείς, θέλεις να διαφθείρεις «τη γυναίκα του πλησίον» σου; Πείτε μου λοιπόν, άρχοντες του Ισραήλ, αυτά ο Θεός, που δημιούργησε τα πάντα, δεν τα βλέπει; Η ημέρα και ο ήλιος δεν βλέπουν το έργο σας;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες