Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ (Σωσάννα) 1:2

Διότι λέγει η Γραφή: «Και υπήρχε κάποιος άνδρας που κατοικούσε στη Βαβυλώνα και το όνομά του ήταν Ιωακείμ, και πήρε γυναίκα που ονομαζόταν Σωσάννα, θυγατέρα του Χελκία, η οποία ήταν πάρα πολύ ωραία και φοβόταν τον Κύριο. Και οι γονείς της ήταν δίκαιοι και δίδαξαν τη θυγατέρα τους σύμφωνα με τον νόμο του Μωυσή». Αυτή λοιπόν η ιστορία συνέβη αργότερα, προτάχθηκε όμως στην αρχή του βιβλίου. Διότι ήταν συνήθεια στους γραμματείς να τοποθετούν πολλά στις Γραφές με αντίστροφη σειρά. Επειδή βρίσκουμε και στους προφήτες κάποιες οράσεις που δόθηκαν πρώτες και εκπληρώθηκαν στα έσχατα, και έπειτα πάλι άλλες που ειπώθηκαν στα έσχατα και πραγματοποιήθηκαν πρώτες. Αυτό γινόταν κατά θεία οικονομία του Πνεύματος, για να μην κατανοήσει ο διάβολος όσα λέγονταν από τους προφήτες με παραβολές, και στήνοντας παγίδα θανατώσει πάλι τον άνθρωπο για δεύτερη φορά.

Διότι λέγει η Γραφή: «Και υπήρχε κάποιος άνδρας που κατοικούσε στη Βαβυλώνα, το όνομα του οποίου ήταν Ιωακείμ, και πήρε γυναίκα με το όνομα Σωσάννα, θυγατέρα του Χελκία, η οποία ήταν πολύ ωραία και φοβόταν τον Κύριο». Για τον οποίο μιλήσαμε προηγουμένως, ο οποίος αφού έγινε πάροικος στη Βαβυλώνα, πήρε τη Σωσάννα για γυναίκα του. Αυτή ήταν θυγατέρα του Χελκία του ιερέα, που βρήκε το βιβλίο του νόμου στον οίκο του Κυρίου, όταν ο βασιλιάς Ιωσίας τον διέταξε να καθαρίσει τα Άγια των Αγίων. Αδελφός αυτής είναι ο προφήτης Ιερεμίας, ο οποίος μαζί με τους υπόλοιπους μετά την αιχμαλωσία του λαού που έγινε στη Βαβυλώνα, οδηγήθηκε στην Αίγυπτο και κατοίκησε στις Τάφνες και εκεί, ενώ προφήτευε, λιθοβολήθηκε από αυτούς και θανατώθηκε. Αυτοί λοιπόν, επειδή προέρχονταν από ιερατικό γένος, από τη φυλή του Λευί, αναμείχθηκαν με τη φυλή του Ιούδα, έτσι ώστε διαμέσου των δύο δίκαιων φυλών που ενώθηκαν, να φανερωθεί το δίκαιο κατά σάρκα σπέρμα του Χριστού, και αυτός που γεννήθηκε από αυτούς στη Βηθλεέμ να αποδειχθεί βασιλιάς και ιερέας του Θεού. Διότι και ο Ματθαίος, θέλοντας να φέρει το «κατά σάρκα» γένος του Χριστού καθαρό και αμόλυντο μέχρι τον Ιωσήφ, φτάνοντας στον Ιωσία παρέλειψε τους πέντε γιους αυτού και ονόμασε τον Ιεχονία, ο οποίος γεννήθηκε στη Βαβυλώνα από τη Σωσάννα, μεταβαίνοντας έτσι από δίκαιο σπέρμα σε δίκαιο σπέρμα.

Διότι λέγει: «Ο Ιωσίας εγέννησε τον Ιεχονία και τους αδελφούς του κατά την εποχή της μετοικεσίας στη Βαβυλώνα». Πώς λοιπόν θα αποδειχθεί αυτό; Διότι ο Ιωσίας, αφού βασίλευσε στη γη του Ιούδα τριάντα ένα έτη, πέθανε εκεί. Πώς λοιπόν μπορούσε, εφόσον πέθανε εκεί, να γεννήσει στη Βαβυλώνα τον Ιεχονία; Από αυτό πρέπει να εννοήσουμε ότι ο Ματθαίος γενεαλόγησε αυτόν που γεννήθηκε από τον Ιωακείμ και από τη Σουσάννα, ως υιό του Ελιακείμ (που λεγόταν και Ιωακείμ), υιού του Ιωσία. Διότι ο Ματθαίος δεν μπορούσε να συμπεριλάβει στη γενεαλογία εκείνον τον Ιεχονία, ο οποίος αποκηρύχθηκε από το Άγιο Πνεύμα, όπως νομίζουν μερικοί πλανώμενοι· διότι αυτός, αφού οδηγήθηκε ανάπηρος στη Βαβυλώνα και κλείστηκε εκεί δέσμιος σε μύλο, πέθανε άτεκνος. Επομένως, όχι άσκοπα μας διδάσκει η Γραφή λέγοντας: «Και υπήρχε ένας άνδρας που κατοικούσε στη Βαβυλώνα, και το όνομά του ήταν Ιωακείμ, και έλαβε γυναίκα της οποίας το όνομα ήταν Σουσάννα, θυγατέρα του Χελκία, πολύ ωραία και φοβούμενη τον Κύριο». Γεννιέται λοιπόν από αυτήν ο Ιεχονίας, και ο Ιεχονίας γεννά τον Σαλαθιήλ, και ο Σαλαθιήλ γεννά τον Ζοροβάβελ.

Αυτά τα έλεγε ο θείος Παύλος, όχι βέβαια για να προκαλέσει απόγνωση, αλλά για να φανερώσει το μίασμα των προαναφερθεισών ακαθαρσιών, και για να αποφύγουν οι άνθρωποι το μύσος των εν λόγω κακών και να καταφύγουν οι φιλοσώφρονες στον αγιοστεφή νυμφώνα της σωφροσύνης, από τον οποίο, όπως έχει ειπωθεί, «δεν υπάρχει τίποτα πιο χρήσιμο στη ζωή για τους ανθρώπους». Διότι, εισερχόμενος σε αυτόν τον νυμφώνα της σωφροσύνης, ο σώφρων Ιωσήφ καταπάτησε το θέλημα της ακόλαστης κυρίας του και αναδείχθηκε ερμηνευτής άρρητων μυστηρίων και έγινε άρχοντας της Αιγύπτου και βασιλιάς των παθών. Και η σώφρων Άννα, θυγατέρα του Φανουήλ, που χήρευε για ογδόντα τέσσερα χρόνια, αναγνώρισε τον Κύριο όταν έγινε βρέφος και μιλούσε για αυτόν. Και η Σωσάννα, θυγατέρα του Χελκία και σύζυγος του Ιωακείμ, προτίμησε μάλλον να πεθάνει παρά να διαφθείρει το αγαθό της σωφροσύνης. Για χάρη της οποίας, ο Θεός, που γνωρίζει τα κρυπτά και φρουρεί τους σώφρονες, αφού εξήγειρε το πνεύμα του δωδεκάχρονου παιδιού Δανιήλ, γλιτώνει τη σώφρονα από τον λιθοβολισμό και τον θάνατο και, αντί για αυτήν, πρόσταξε να λιθοβοληθούν και να θανατωθούν εκείνοι οι άδικοι και ακόλαστοι πρεσβύτεροι κριτές, προκειμένου να μάθουμε εντέλει ότι όχι μόνο η παρθενία, αλλά και η χηρεία και η σώφρων συζυγία στεφανώνονται από τον Θεό με το στεφάνι της σωφροσύνης.