Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ (Σωσάννα) 1:20

Οι πρεσβύτεροι δε και οι κριτές του λαού, οι οποίοι θεωρούνταν ότι κυβερνούν τον λαό, αφού νικήθηκαν από αυτό το πάθος, πέθαναν λιθοβολημένοι, και ταυτόχρονα άφησαν για τον εαυτό τους κακό όνομα στις μεταγενέστερες γενιές. Δεν γνωρίζεις, Διάβολε, ότι εάν ένα θηρίο συνηθίσει να τρώει σάρκες, επιστρέφει συχνότερα στο πάθος αυτό; Και εσύ μου υποβάλλεις τον λογισμό, λέγοντας, ότι εάν εκπληρώσεις την επιθυμία σου έστω μια φορά, δεν θα ενοχληθείς πλέον. Ο Κύριος που έδωσε στους ανθρώπους το Άγιο Πνεύμα Του, θα σε επιτιμήσει, διότι στήνεις ενέδρα, σαν λιοντάρι, θέλοντας να καταπιείς την ψυχή μου μέσω της αμαρτίας. Αλλά ο Σωτήρας μας Χριστός δεν θα σου δώσει τόπο, διότι είναι φιλάνθρωπος και παντοδύναμος και ελεήμων. Ο Πονηρός υποβάλλει: Το πράγμα δεν είναι απολύτως τίποτα· και γιατί θλίβεσαι τώρα; Ο αδελφός λέει: Θλίβομαι διότι εξαπατάς τους ανθρώπους· διότι το γλυκό σου είναι πικρό· και η διδασκαλία σου είναι λάκκος κακών· και τα δώρα σου είναι γεμάτα θάνατο και απώλεια· διότι μου υποβάλλεις να αθετήσω τη χάρη του Κυρίου και να λυπήσω το Άγιο Πνεύμα, με το οποίο σφραγίστηκα για την ημέρα της απολυτρώσεως· και μου λέγεις ότι δεν είναι τίποτα η πράξη αυτή· και μου υποβάλλεις να κάνω τα μέλη του Χριστού μέλη πόρνης· και μου υποβάλλεις να χάσω μέσα σε μια στιγμή αθάνατο πλούτο· και μου λέγεις να αθετήσω τον αγιασμό, χωρίς τον οποίο κανείς δεν θα δει τον Κύριο.

Και αυτές «έκλεισαν μεν τις θύρες του παραδείσου, και βγήκαν από τις πλαϊνές πύλες», προμηνύοντας με αυτό ό,τι επρόκειτο να συμβεί, ότι δηλαδή αυτός που θέλει να μεταλάβει από το ύδωρ του παραδείσου οφείλει να απαρνηθεί τις πλατιές θύρες, και να εισέλθει διά της «στενής και τεθλιμμένης» οδού. «Και δεν είδαν τους πρεσβυτέρους, ότι ήταν κρυμμένοι». Διότι, όπως ακριβώς τότε στον παράδεισο κρύφτηκε ο διάβολος μέσα στο φίδι, έτσι και τώρα, κρυμμένος μέσα στους πρεσβυτέρους, εγκυμόνησε τη δική του επιθυμία, ώστε να διαφθείρει πάλι εκ δευτέρου την Εύα. «Και συνέβη, όταν βγήκαν τα κορίτσια, σηκώθηκαν οι δύο πρεσβύτεροι, όρμησαν επάνω της και είπαν: Ιδού, οι θύρες του παραδείσου είναι κλειστές και κανείς δεν μας βλέπει, και σε επιθυμούμε· γι' αυτό συγκατάνευσε σε εμάς και δόσου σε εμάς· ειδάλλως, θα καταμαρτυρήσουμε εναντίον σου ότι ήταν μαζί σου κάποιος νεαρός και γι' αυτό έστειλες μακριά σου τα κορίτσια». Ώ παράνομοι άρχοντες και ηγέτες, γεμάτοι από διαβολική ενέργεια! Αυτά σας παρέδωσε ο Μωυσής; Έτσι διαβάζετε τον νόμο και διδάσκετε τους άλλους; «Εσύ που λες να μη μοιχεύει κανείς, μοιχεύεις;» Εσύ που κηρύττεις να μη φονεύει κανείς, φονεύεις; Εσύ που λες να μην επιθυμεί κανείς, θέλεις να διαφθείρεις «τη γυναίκα του πλησίον» σου; Πείτε μου λοιπόν, άρχοντες του Ισραήλ, αυτά ο Θεός, που δημιούργησε τα πάντα, δεν τα βλέπει; Η ημέρα και ο ήλιος δεν βλέπουν το έργο σας;

Κανείς δεν μας παρακολουθεί εδώ. Έλα μαζί μας, διότι σε επιθυμούμε. Εάν όμως δεν θελήσεις, θα καταθέσουμε εναντίον σου ότι βρισκόταν μαζί σου κάποιος νέος και για τον λόγο αυτόν έδιωξες τις υπηρέτριες από κοντά σου. Και δες πόσα ήταν αυτά που συνέθλιβαν τη Σωσάννα: η συκοφαντία για ακολασία, ο φόβος του θανάτου, η καταδίκη ενώπιον τόσο μεγάλου πλήθους, το μίσος του συζύγου της, το μίσος των συγγενών της, το πένθος των υπηρετών της και, με μία λέξη, η καταστροφή ολόκληρου του οίκου της.

Την βρήκαν δε μόνη, και όρμησαν εναντίον της· αυτή όμως δεν δείλιασε, ούτε την πτόησε η έφοδός τους, αλλά στεκόταν αμετακίνητη στη σωφροσύνη της. Αυτοί δε της είπαν: Σε επιθυμούμε, υποχώρησε σε εμάς· εμείς είμαστε οι πρεσβύτεροι του λαού (εκείνοι που νομίζουν ότι κυβερνούν τον λαό, ενώ οι ίδιοι καταποντίζουν τους εαυτούς τους)· σε εμάς υποτάσσεται ο νόμος (μάλλον όμως εσάς καταδίκασε ο νόμος λέγοντας, Δεν θα επιθυμήσεις τη γυναίκα του πλησίον σου)· εάν, όμως, δεν μας υπακούσεις, θα σε κατηγορήσουμε ότι ήταν μαζί σου κάποιος νεαρός. Αυτή δε, ακούγοντας τα λόγια, αναστέναξε λέγοντας: Στενάχωρα είναι τα πράγματα για μένα από παντού. Προτιμότερος είναι για μένα ο θάνατος υπέρ της σωφροσύνης, παρά μια παράνομη συνεύρεση. Αυτοί δε, αφού έχασαν το θήραμα, την κατηγορούσαν ενώπιον του λαού· αυτή όμως σιωπούσε, βλέποντας το κέρδος της υπομονής. Την καταδίκασαν εξαιτίας της σωφροσύνης της, άπλωσαν πάνω της τα χέρια τους, και εκείνη πορευόταν προς τον θάνατο. Είδε ο λαός την καταδίκη· ο Θεός όμως, που γνωρίζει τα πάντα εκ των προτέρων, εξήγειρε το Άγιο Πνεύμα στον Δανιήλ, και ήλεγξε τις κρυμμένες προθέσεις, των μεν πρεσβυτέρων την ακολασία, της δε Σωσάννας τη σωφροσύνη. Έτσι αυτοί κατροπιάζονταν, και αυτή δοξαζόταν· αυτοί περιέπεσαν σε ατιμία, και αυτή σε δόξα.

ΤΙΤΛΟΣ Εʹ. — Ότι πρέπει να φοβόμαστε περισσότερο τον Θεό παρά τους ανθρώπους. «Φοβήθηκαν οι μαίες τον Θεό, και δεν έκαναν όπως τους διέταξε ο βασιλιάς της Αιγύπτου, αλλά άφηναν ζωντανά τα αρσενικά βρέφη.» «Αποκρίθηκε ο Βαλαάμ και είπε στους άρχοντες του Βαλάκ: Εάν μου δώσει ο Βαλάκ τον οίκο του γεμάτο από ασήμι και χρυσάφι, δεν θα μπορέσω να παραβώ τον λόγο του Κυρίου του Θεού, ώστε να κάνω κάτι μικρό ή μεγάλο κατά τη δική μου βούληση.» «Είπε ο Αμασίας στον άνθρωπο του Θεού: Και τι θα κάνω με τα εκατό τάλαντα που έδωσα στον στρατό του Ισραήλ; Και είπε ο άνθρωπος του Θεού: Ο Κύριος μπορεί να σου δώσει περισσότερα από αυτά. Και ο Αμασίας αποχώρισε τον στρατό που είχε έρθει σε αυτόν από τον Εφραίμ, για να επιστρέψουν στον τόπο τους.» Σχόλιο: Όταν ο βασιλιάς Αμασίας μίσθωσε εκατό χιλιάδες στρατιώτες από τον Ισραήλ και έδωσε εκατό τάλαντα αργυρίου, ο προφήτης του Κυρίου ήλθε και του είπε να μην πάρει τους μισθοφόρους ως συμμάχους στον πόλεμο. Και αφού αψήφησε τα εκατό τάλαντα, υπάκουσε στον Θεό, και η υπακοή του αυτή του χάρισε τη νίκη. «Είπαν οι πρεσβύτεροι στη Σωσάννα: Ιδού οι θύρες του κήπου είναι κλειστές, και κανείς δεν μας βλέπει· και σε επιθυμούμε. Γι' αυτό συγκατάνευσε σε εμάς, και συνευρέσου μαζί μας. Αν όμως δεν το κάνεις, θα καταθέσουμε εναντίον σου, ότι ήταν μαζί σου ένας νεανίσκος, και γι' αυτό τον λόγο έδιωξες από κοντά σου τις υπηρέτριες. Και αναστέναξε η Σωσάννα και είπε: Βρίσκομαι σε αδιέξοδο από παντού.»