Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ (Σωσάννα) 1:30

Οι πρεσβύτεροι δε και οι κριτές του λαού, οι οποίοι θεωρούνταν ότι κυβερνούν τον λαό, αφού νικήθηκαν από αυτό το πάθος, πέθαναν λιθοβολημένοι, και ταυτόχρονα άφησαν για τον εαυτό τους κακό όνομα στις μεταγενέστερες γενιές. Δεν γνωρίζεις, Διάβολε, ότι εάν ένα θηρίο συνηθίσει να τρώει σάρκες, επιστρέφει συχνότερα στο πάθος αυτό; Και εσύ μου υποβάλλεις τον λογισμό, λέγοντας, ότι εάν εκπληρώσεις την επιθυμία σου έστω μια φορά, δεν θα ενοχληθείς πλέον. Ο Κύριος που έδωσε στους ανθρώπους το Άγιο Πνεύμα Του, θα σε επιτιμήσει, διότι στήνεις ενέδρα, σαν λιοντάρι, θέλοντας να καταπιείς την ψυχή μου μέσω της αμαρτίας. Αλλά ο Σωτήρας μας Χριστός δεν θα σου δώσει τόπο, διότι είναι φιλάνθρωπος και παντοδύναμος και ελεήμων. Ο Πονηρός υποβάλλει: Το πράγμα δεν είναι απολύτως τίποτα· και γιατί θλίβεσαι τώρα; Ο αδελφός λέει: Θλίβομαι διότι εξαπατάς τους ανθρώπους· διότι το γλυκό σου είναι πικρό· και η διδασκαλία σου είναι λάκκος κακών· και τα δώρα σου είναι γεμάτα θάνατο και απώλεια· διότι μου υποβάλλεις να αθετήσω τη χάρη του Κυρίου και να λυπήσω το Άγιο Πνεύμα, με το οποίο σφραγίστηκα για την ημέρα της απολυτρώσεως· και μου λέγεις ότι δεν είναι τίποτα η πράξη αυτή· και μου υποβάλλεις να κάνω τα μέλη του Χριστού μέλη πόρνης· και μου υποβάλλεις να χάσω μέσα σε μια στιγμή αθάνατο πλούτο· και μου λέγεις να αθετήσω τον αγιασμό, χωρίς τον οποίο κανείς δεν θα δει τον Κύριο.

Και οι δούλοι, ακούγοντας τη φωνή της Σωσάννας, μπήκαν μέσα. Αυτοί όμως (οι πρεσβύτεροι) έκαναν το αντίθετο, ανοίγοντας τις κεντρικές θύρες, μηχανευόμενοι κάποια αφορμή θανάτου εναντίον της. «Και όταν οι πρεσβύτεροι είπαν τα λόγια τους, οι δούλοι ντράπηκαν πάρα πολύ, διότι ποτέ δεν είχε ακουστεί κακός λόγος για τη Σωσάννα». Πόσο το να ζει κανείς σώφρονα από την παιδική του ηλικία, αγαπητοί, παρέχει έπαινο στους ανθρώπους μέχρι τον θάνατο· το ίδιο συνέβη και με τη Σωσάννα, η οποία έχοντας μελετήσει με ακρίβεια τον νόμο του Μωυσή από τη νηπιακή της ηλικία και έχοντας ζήσει με σεμνότητα και σωφροσύνη, έκανε τα λόγια που ειπώθηκαν εναντίον της από τους πρεσβυτέρους να φαίνονται απίστευτα. Έτσι και κάθε πιστός ή πιστή, αν τηρήσει την πίστη που παρέλαβε, φοβούμενος τον Θεό, δεν θα αμαρτήσει. Εάν όμως ονομάζεται μεν πιστός, αλλά κάνει έργα απίστου, αυτός θα λάβει από τον Θεό διπλή την καταδίκη, έστω κι αν τώρα σε αυτόν τον κόσμο φαίνεται να ξεφεύγει της προσοχής. «Και έγινε την επόμενη ημέρα, όταν συγκεντρώθηκε ο λαός προς τον άνδρα της Ιωακείμ, ήλθαν και οι δύο πρεσβύτεροι, γεμάτοι από την άνομη σκέψη εναντίον της Σωσάννας για να τη θανατώσουν και είπαν μπροστά στον λαό: Στείλτε να φέρουν τη Σωσάννα, τη θυγατέρα του Χελκία, η οποία είναι γυναίκα του Ιωακείμ. Και εκείνοι έστειλαν και ήλθε αυτή και οι γονείς της και τα παιδιά της και όλοι οι συγγενείς της».

Όταν δε οι πρεσβύτεροι είπαν αυτά τα λόγια εναντίον της Σωσάννας, οι δούλοι ντράπηκαν πάρα πολύ, διότι ποτέ δεν είχε ειπωθεί τέτοιος λόγος για τη Σωσάννα. Την επόμενη ημέρα συγκροτήθηκε μέγιστο συνέδριο· διότι συνεχιζόταν η κρίσιμη πάλη, η νίκη για τον στέφανο. Συγκεντρώθηκε όλος ο λαός, αποτελούμενος από άνδρες, γυναίκες και νήπια· πάλι συναθροίστηκε το πλήθος για το θέαμα· οι άνθρωποι κάτω στη γη δεν γνώριζαν τι έβλεπαν· οι άγγελοι όμως στον ουρανό αντιλαμβάνονταν τι συνέβαινε. Ήλθαν οι πρεσβύτεροι γεμάτοι ανομία· καλούν τη Σωσάννα, όπως μεν εκείνοι νόμιζαν, για αισχύνη και θάνατο· όπως όμως είχε προοριστεί από τον δίκαιο Κριτή, για ζωή και αιώνια δόξα. Και λένε προς τον λαό: «Στείλτε να φέρουν τη Σωσάννα, τη θυγατέρα του Χελκία»· και εκείνοι έστειλαν. Ήλθε αυτή, και οι γονείς της, και ο άνδρας της, και τα τέκνα της. Και προσήλθε η Σωσάννα, έτοιμη να πεθάνει εξαιτίας της σωφροσύνης της, στενάζοντας με πολλή ευσέβεια και θλιμμένη, όχι επειδή επρόκειτο να πεθάνει, αλλά επειδή άφηνε κακό όνομα στους γονείς της, επειδή επρόκειτο να αφήσει όνειδος στο γένος της· διότι δεν είχε κανέναν μάρτυρα για το γεγονός που συνέβη μέσα στον κήπο. Πολλοί ήταν εκείνοι που έκλαιγαν για αυτήν, οι φίλοι, οι συγγενείς, οι γονείς, οι γείτονες· ο άνδρας της πενθούσε, ο οίκος της θρηνούσε· και η ίδια, γεμάτη οδύνη, σκυθρωπή, δακρυσμένη και θλιμμένη, στέκεται στο μέσο με πολλή ταπείνωση καρδιάς. Πάνδημο ήταν το θέαμα, ενώπιον του Θεού, των αγγέλων και των ανθρώπων.