Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ (Σωσάννα) 1:53

Ας κατανοήσουμε λοιπόν συνετά ποια ήταν η αρχή των λόγων του τρισμακάριου παιδιού: «Εσύ που έχεις γεράσει μέσα σε κακές ημέρες· τώρα σε βρήκαν οι αμαρτίες που έκανες πρωτύτερα, καταδικάζοντας μεν τους αθώους, αθωώνοντας δε τους ενόχους». Ω, τι θαύμα και τι μεγάλη ελευθερία του πνεύματος! Διότι όπου υπάρχει το Πνεύμα του Κυρίου, εκεί υπάρχει ελευθερία. Διότι βλέπετε ότι δεν διστάζει καθόλου ούτε καν στα προοίμια· αλλά, έχοντας ατενίσει στο βάθος της συνείδησης και βλέποντας τις ψυχές των γερόντων ως αποθήκες αμαρτιών, δεν αναζητά μάρτυρες και αποδείξεις· αλλά τους προσκαλεί απευθύνοντας βαρύτατους ονειδισμούς, επειδή ο προφήτης έχει γραμμένη την απόφαση πάνω στο στήθος του. Και όσον αφορά τον εαυτό του, δεν θα έλεγε καν τίποτα, αλλά θα τους παρέπεμπε αμέσως στην τιμωρία· για να πείσει όμως έναν άφρονα λαό και κριτές επιπόλαιους που δίκασαν με βάση τα λευκά μαλλιά των κατηγόρων και όχι με βάση την αλήθεια, εφαρμόζει τη δοκιμασία της ανάκρισης στον καθένα ξεχωριστά και ελέγχει το ψέμα από τη διαφωνία των απαντήσεών τους· και αφού εξέδωσε την κρίση, δεν παραδίδει τους ενόχους σε δημίους, αλλά καλεί τιμωρούς αγγέλους εναντίον τους. Διότι σε τέτοιο βαθμό αυξήθηκε το αξίωμα των αγίων, ώστε να έχουν αόρατες δυνάμεις να τους υπηρετούν.

Οι πρεσβύτεροι δε και οι κριτές του λαού, οι οποίοι θεωρούνταν ότι κυβερνούν τον λαό, αφού νικήθηκαν από αυτό το πάθος, πέθαναν λιθοβολημένοι, και ταυτόχρονα άφησαν για τον εαυτό τους κακό όνομα στις μεταγενέστερες γενιές. Δεν γνωρίζεις, Διάβολε, ότι εάν ένα θηρίο συνηθίσει να τρώει σάρκες, επιστρέφει συχνότερα στο πάθος αυτό; Και εσύ μου υποβάλλεις τον λογισμό, λέγοντας, ότι εάν εκπληρώσεις την επιθυμία σου έστω μια φορά, δεν θα ενοχληθείς πλέον. Ο Κύριος που έδωσε στους ανθρώπους το Άγιο Πνεύμα Του, θα σε επιτιμήσει, διότι στήνεις ενέδρα, σαν λιοντάρι, θέλοντας να καταπιείς την ψυχή μου μέσω της αμαρτίας. Αλλά ο Σωτήρας μας Χριστός δεν θα σου δώσει τόπο, διότι είναι φιλάνθρωπος και παντοδύναμος και ελεήμων. Ο Πονηρός υποβάλλει: Το πράγμα δεν είναι απολύτως τίποτα· και γιατί θλίβεσαι τώρα; Ο αδελφός λέει: Θλίβομαι διότι εξαπατάς τους ανθρώπους· διότι το γλυκό σου είναι πικρό· και η διδασκαλία σου είναι λάκκος κακών· και τα δώρα σου είναι γεμάτα θάνατο και απώλεια· διότι μου υποβάλλεις να αθετήσω τη χάρη του Κυρίου και να λυπήσω το Άγιο Πνεύμα, με το οποίο σφραγίστηκα για την ημέρα της απολυτρώσεως· και μου λέγεις ότι δεν είναι τίποτα η πράξη αυτή· και μου υποβάλλεις να κάνω τα μέλη του Χριστού μέλη πόρνης· και μου υποβάλλεις να χάσω μέσα σε μια στιγμή αθάνατο πλούτο· και μου λέγεις να αθετήσω τον αγιασμό, χωρίς τον οποίο κανείς δεν θα δει τον Κύριο.

Αλλά ίσως πει κάποιος ότι αυτό ειπώθηκε άγραφα και δεν μπορεί να γίνει γνωστό αν ο Δανιήλ, βλέποντας τον άγγελο, φώναξε: «Είμαι καθαρός από το αίμα αυτής». Αν περιμένεις λίγο, άνθρωπε, ο ίδιος ο Δανιήλ θα σε διδάξει. Διότι, όταν ο λαός άκουσε τη φωνή και θαύμασε, τους αποκρίθηκε: «Τόσο μωροί είστε, υιοί του Ισραήλ; Χωρίς να ανακρίνετε και χωρίς να διαπιστώσετε την αλήθεια, καταδικάσατε μια θυγατέρα του Ισραήλ; Και τώρα επιστρέψτε στο δικαστήριο· διότι αυτοί κατέθεσαν ψευδώς εναντίον της». Και επέστρεψε ο λαός με βιασύνη. Οι παράνομοι όμως, χλευάζοντας τον Δανιήλ και περιφρονώντας τον ως νεότερο παιδάριο, μην αναγνωρίζοντας τη δύναμη του λόγου που υπήρχε μέσα του, είπαν: «Έλα κάθισε ανάμεσά μας και μίλησέ μας, διότι ο Θεός σου έδωσε το χάρισμα των πρεσβυτέρων». Εκείνος δε είπε: «Χωρίστε τους μακριά τον έναν από τον άλλον και θα τους ανακρίνω». Και όταν χωρίστηκαν ο ένας από τον άλλον, αφού κάλεσε τον έναν του είπε: «Εσύ που έχεις γεράσει μέσα στην κακία, τώρα έφτασαν οι αμαρτίες σου τις οποίες έκανες παλαιότερα, εκδίδοντας άδικες κρίσεις και καταδικάζοντας τους αθώους, ενώ άφηνες ελεύθερους τους ενόχους, παρότι ο Κύριος λέει: «Αθώο και δίκαιο δεν θα θανατώσεις». Τώρα λοιπόν, αν πράγματι την είδες, πες μου κάτω από ποιο δέντρο τους είδες να συνομιλούν μεταξύ τους;» Εκείνος δε είπε: «Κάτω από έναν σχίνο».

Αλλά επειδή προηγουμένως στο προοίμιο διηγηθήκαμε ότι οι δύο πρεσβύτεροι αναφέρονται ως τύπος στους δύο λαούς, δηλαδή σε αυτόν που προέρχεται από την περιτομή και σε αυτόν που προέρχεται από τα έθνη, οι οποίοι και γίνονται πάντοτε επίβουλοι της Εκκλησίας, ας δούμε τα λόγια του ίδιου του Δανιήλ και ας μάθουμε ότι σε τίποτα δεν μας διαψεύδει η Γραφή. Διότι, λέγοντας στον πρώτο: «Εσύ που έχεις γεράσει σε ημέρες κακίας, τώρα έφτασαν οι αμαρτίες σου που έκανες προηγουμένως, όταν έκρινες με άδικες κρίσεις και καταδίκάζες μεν τους αθώους, ενώ αθώωνες τους ενόχους, παρόλο που ο Κύριος λέει "αθώο και δίκαιο δεν θα θανατώσεις"», του μιλούσε ως σε γνώστη του νόμου και σε κάποιον που αγαπά τον νόμο. Στον άλλο, όμως, δεν μίλησε έτσι, αλλά του είπε: «Σπέρμα του Χαναάν και όχι του Ιούδα». Αποκαλώντας τον Χαναναίο, τον παρουσίασε σαν να ήταν εθνικός, μιλώντας του ως σε απερίτμητο: «Έτσι η επιθυμία σε εξαπάτησε και η ομορφιά διέστρεψε την καρδιά σου; Έτσι πράττατε στις θυγατέρες του Ισραήλ, και εκείνες, επειδή φοβούνταν, συνευρίσκονταν μαζί σας, αλλά μια θυγατέρα του Ιούδα δεν ανέχθηκε την αισχρότητά σας». «Τώρα λοιπόν, εάν πράγματι την είδες, πες μου: κάτω από ποιο δέντρο τους είδες να συνευρίσκονται ο ένας με τον άλλον;» «Και εκείνος είπε: Κάτω από έναν πρίνο. Και ο Δανιήλ είπε: Ορθά είπες ψέματα και εσύ εναντίον του ίδιου σου του κεφαλιού· διότι ο άγγελος του Θεού πρόκειται να σε πριονίσει στη μέση, για να σας εξολοθρεύσει».

Άραγε, αν και δεν είχε ακόμη τη νόμιμη ηλικία για να ομιλεί και να εκφράζεται με παρρησία, όταν οι πρεσβύτεροι παρανομούσαν ως προς την καταδίκη της θείας Σωσάννας, δεν επαινέθηκε όχι μόνο επειδή τους υπέδειξε το σφάλμα, αλλά και επειδή τους κατέκρινε, ναι ή όχι; Έπειτα, δεν αποδέχεσαι τον Ιωάβ κατά την απογραφή του λαού, πράξη που προκαλούσε την οργή του Θεού, όταν ικέτευε, εκλιπαρούσε και προσπαθούσε να πείσει τον θείο Δαβίδ να μην το πράξει; Διότι γνωρίζεις την ιστορία. Εμένα μάλιστα με εντυπωσιάζει και ο Ιοθόρ, ο οποίος συμβούλευε τον μέγα Μωυσή και του συνιστούσε να μην καθοδηγεί έτσι τον λαό, διδάσκοντάς τον τρόπον τινά και προσαρμόζοντάς τον στη δική του σκέψη. Και ποιος ήταν αυτός; Ένας αλλογενής, έστω κι αν ήταν πεθερός του. Και σε ποιον μιλούσε; Σε εκείνον που έπραττε τα πάντα κατόπιν θείας αποκαλύψεως.