Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ 1:10

Έχει δε και δικαστές η Εκκλησία, οι οποίοι μπορούν να συμβιβάσουν αδελφό με αδελφό, από τους οποίους κρίνεται και ο κόσμος, και οι οποίοι θα κρίνουν ακόμη και Αγγέλους. Εάν, λοιπόν, κάποτε πληθύνουν οι ματαιολόγοι και οι φρεναπάτες, που διδάσκουν όσα δεν πρέπει και ανατρέπουν ολόκληρους οίκους για χάρη αισχρού κέρδους, και δεν υπάρχει στην Εκκλησία εκείνος που θα τους αποστομώσει, ούτε αυτός που θα καθαιρέσει τα υψώματα που εγείρονται κατά της γνώσεως του Θεού, πρέπει να γνωρίζουμε ότι, εξαιτίας του πολλαπλασιασμού της παρακοής της, έχει εγκαταλειφθεί. Και εάν δεν υπάρχει κανένας σοφός, ικανός να κρίνει μεταξύ των αδελφών, αλλά προσφεύγουν στους απίστους για να κριθούν λόγω ελλείψεως Αγίων, είναι και αυτό σημείο εγκαταλείψεως· διότι ο Κύριος αφαίρεσε και τον δικαστή.

Αδελφοί, φυλάξτε τη μνήμη των λόγων μου στις καρδιές σας, επειδή αυτοί μου δόθηκαν από τον Θεό, και ας είναι αυτή η πνευματική καλλιέργεια έργο αφιερωμένο στον Θεό: να αγρυπνείτε αδιάκοπα, να ψάλλετε, να νηστεύετε, να πιστεύετε δείχνοντας αγάπη, να ελπίζετε και να προσδοκάτε τον Δεσπότη των πάντων και Σωτήρα μας Χριστό, και επιπλέον αυτών να προσφέρετε παράλληλα και με επιμέλεια τη φιλοξενία στους ξένους, διότι όποιος υποδέχεται έναν ξένο, υποδέχεται ολοκληρωτικά τον Θεό. Και κανείς ας μην αποκαλεί έναν τέτοιον άνθρωπο ξένο, αλλά μάλλον ο καθένας ας τον θεωρεί οικείο μέλος του. Και να είστε ιδιαίτερα σταθεροί στην πίστη, προφυλασσόμενοι από τους εναντίους, εννοώ δηλαδή τους εργάτες της αμαρτίας, καθώς και τους ματαιολόγους και τους φρεναπάτες.

Ας ακούσουμε δε και εκείνον που λέει: νεότεροι, υποταχθείτε στους πρεσβυτέρους· όλοι, στις μεταξύ σας σχέσεις, περιβληθείτε την ταπεινοφροσύνη· διότι ο Θεός αντιτάσσεται στους υπερήφανους, ενώ στους ταπεινούς δίνει χάρη. Επειδή υπάρχουν κάποιοι που νομίζουν ότι είναι σοφοί, και δεν καταδέχονται να υποταχθούν σε εκείνους που είναι όντως σοφοί και έχουν γνώση του Θεού. Αυτούς ο Απόστολος τους αποκαλεί ματαιολόγους και φρεναπάτες, λέγοντας: διότι υπάρχουν πολλοί ματαιολόγοι, ανυπότακτοι και φρεναπάτες.

Και να ελέγχει αυτούς που αντιλέγουν. Διότι, αν δεν υπάρχει αυτό, τα πάντα χάνονται. Επειδή εκείνος που δεν γνωρίζει να πολεμά τους εχθρούς, και να αιχμαλωτίζει κάθε νόημα στην υπακοή του Χριστού, και να καθαιρεί λογισμούς· εκείνος που δεν γνωρίζει τι πρέπει να διδάσκει σχετικά με την ορθή διδασκαλία, ας μένει μακριά από τον διδασκαλικό θρόνο. Διότι τα υπόλοιπα θα μπορούσε να τα βρει κανείς και στους αρχομένους, όπως το ακατηγόρητο, το να έχει τα παιδιά του σε υποταγή, το να είναι φιλόξενος, δίκαιος και όσιος· εκείνο όμως που κυρίως χαρακτηρίζει τον διδάσκαλο είναι τούτο: το να έχει τη δυνατότητα να κατηχεί τον λόγο, για το οποίο δεν υπάρχει καμία πρόνοια σήμερα. Διότι υπάρχουν πολλοί που είναι ανυπότακτοι, ματαιολόγοι και φρεναπάτες, προπάντων εκείνοι που προέρχονται από την περιτομή, τους οποίους πρέπει κανείς να αποστομώνει. Βλέπεις πώς υποδεικνύει την αιτία από την οποία προέρχονται τέτοιοι άνθρωποι; Προέρχεται από το ότι δεν θέλουν να εξουσιάζονται, αλλά να εξουσιάζουν· διότι αυτό υπονόησε. Όταν, λοιπόν, δεν μπορέσεις να τους πείσεις, μην τους δίνεις διαταγές, αλλά να τους αποστομώνεις για την ωφέλεια των άλλων. Ποιο είναι, λοιπόν, το κέρδος, όταν δεν πείθονται ή και αν είναι ανυπότακτοι;

ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΙΤΟ. ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ. «Ο Παύλος, δούλος του Θεού και απόστολος του Ιησού Χριστού σύμφωνα με την πίστη των εκλεκτών του Θεού, και την επίγνωση της αλήθειας που οδηγεί στην ευσέβεια, με την ελπίδα της αιώνιας ζωής, την οποία υποσχέθηκε ο αψευδής Θεός πριν από τους αιώνιους χρόνους, και φανέρωσε στους ορισμένους καιρούς τον λόγο Του μέσω του κηρύγματος το οποίο εμπιστεύθηκα εγώ σύμφωνα με την επιταγή του σωτήρα μας Θεού, προς τον Τίτο, το γνήσιο τέκνο σύμφωνα με την κοινή μας πίστη: χάρη, έλεος και ειρήνη από τον Θεό Πατέρα και τον Κύριο Ιησού Χριστό, τον σωτήρα μας. Για τον λόγο αυτόν σε άφησα στην Κρήτη, για να επιδιορθώσεις τα ελλείποντα και να εγκαταστήσεις πρεσβυτέρους σε κάθε πόλη, όπως εγώ σε διέταξα. Αν κάποιος είναι ακατηγόρητος, άνδρας μίας γυναίκας, που έχει τέκνα πιστά, τα οποία δεν κατηγορούνται για ασωτία ή δεν είναι ανυπότακτα.» Επισκόπους. «Διότι πρέπει ο επίσκοπος να είναι ακατηγόρητος ως οικονόμος του Θεού, όχι αυθάδης, όχι οξύθυμος, όχι μέθυσος, όχι βίαιος, όχι αισχροκερδής, αλλά φιλόξενος, φιλάγαθος, σώφρων, δίκαιος, όσιος, εγκρατής, προσηλωμένος στον αξιόπιστο λόγο που είναι σύμφωνος με τη διδασκαλία, ώστε να είναι ικανός και να νουθετεί με την υγιή διδασκαλία, και να ελέγχει εκείνους που αντιλέγουν. Διότι υπάρχουν πολλοί ανυπότακτοι, ματαιολόγοι και φρεναπάτες, κυρίως εκείνοι που προέρχονται από την περιτομή, τους οποίους πρέπει κανείς να αποστομώνει· οι οποίοι ανατρέπουν ολόκληρα σπίτια, διδάσκοντας αυτά που δεν πρέπει, χάριν αισχρού κέρδους.