Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ 3:12

«Τις έριδες με τους αιρετικούς», λέει, «να τις αποφεύγεις», για να μην κοπιάζουμε μάταια, όταν δεν υπάρχει κανένα κέρδος· διότι η κατάληξή τους δεν οδηγεί πουθενά. Όταν κάποιος είναι διεστραμμένος και, ό,τι κι αν συμβεί, δεν έχει την προαίρεση να αλλάξει γνώμη, για ποιον λόγο κοπιάζεις μάταια σπέρνοντας πάνω σε πέτρες, ενώ θα έπρεπε να καταβάλλεις αυτόν τον καλό κόπο για τους δικούς σου ανθρώπους, συζητώντας μαζί τους για την ελεημοσύνη και την άλλη αρετή; Πώς λοιπόν αλλού λέει: «μήπως τυχόν τους δώσει ο Θεός μετάνοια», ενώ εδώ: «Αιρετικό άνθρωπο, μετά από μία και δεύτερη νουθεσία, να τον αποφεύγεις, γνωρίζοντας ότι ένας τέτοιος έχει διαστραφεί και αμαρτάνει, όντας αυτοκατάκριτος»; Εκεί μεν μιλάει για τη διόρθωση εκείνων για τους οποίους υπάρχει ελπίδα, και για όσους απλώς έχουν αντίθετη γνώμη. Όταν όμως είναι σε όλους ξεκάθαρος και φανερός, για ποιον λόγο πυγμαχείς μάταια; Γιατί χτυπάς τον αέρα; Τι σημαίνει «όντας αυτοκατάκριτος»; Διότι δεν έχει το δικαίωμα να πει ότι κανείς δεν του μίλησε, κανείς δεν τον νουθέτησε. Όταν, λοιπόν, μετά τη νουθεσία εκείνος επιμένει στα ίδια, γίνεται αυτοκατάκριτος. «Όταν στείλω τον Αρτεμά σε σένα ή τον Τυχικό, φρόντισε να έρθεις προς εμένα στη Νικόπολη».

Τι λες; Αφού τον εγκατέστησες στην Κρήτη, τον καλείς πάλι κοντά σου; Δεν τον απομακρύνει από τη διακονία εκείνη, αλλά τον καθοδηγεί περισσότερο. Διότι, για να βεβαιωθείς ότι δεν τον καλεί κοντά του με σκοπό να τον περιφέρει και να τον έχει παντού ακόλουθό του, άκου τι λέει: «Επειδή εκεί έχω αποφασίσει να παραχειμάσω». Η δε Νικόπολη βρίσκεται στη Θράκη. «Τον Ζηνά τον νομικό και τον Απολλώ προέπεμψέ τους με κάθε φροντίδα, ώστε να μην τους λείπει τίποτα». Αυτοί όμως δεν ανήκαν ακόμη σε εκείνους στους οποίους είχε ανατεθεί εκκλησιαστικό έργο, αλλά σε αυτούς που βρίσκονταν μαζί του. Πιο φλογερός μάλιστα ήταν ο Απολλώς, καθώς ήταν δυνατός στις Γραφές και άνδρας λόγιος. Εάν λοιπόν εκείνος ήταν νομικός, δεν έπρεπε, λέει, να συντηρείται από άλλους.

Ας μην σε περιφρονεί κανείς.» ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γʹ. «Να τους υπενθυμίζεις να υποτάσσονται στις αρχές και στις εξουσίες, να πειθαρχούν, να είναι έτοιμοι για κάθε καλό έργο, να μην κακολογούν κανέναν, να είναι φιλειρηνικοί, επιεικείς, δείχνοντας κάθε πραότητα προς όλους τους ανθρώπους. Διότι κάποτε ήμασταν και εμείς ανόητοι, απειθείς, πλανεμένοι, όντας δούλοι σε ποικίλες επιθυμίες και ηδονές, ζώντας μέσα στην κακία και τον φθόνο, απεχθείς, μισώντας ο ένας τον άλλον. Όταν όμως φανερώθηκε η αγαθότητα και η φιλανθρωπία του Σωτήρα μας Θεού, μας έσωσε, όχι εξαιτίας των έργων δικαιοσύνης που πράξαμε εμείς, αλλά σύμφωνα με το δικό Του έλεος, διά του λουτρού της παλιγγενεσίας και της ανακαίνισης του Αγίου Πνεύματος, το οποίο εξέχυσε πλούσια επάνω μας διά του Ιησού Χριστού του Σωτήρα μας, ώστε, αφού δικαιωθούμε με τη δική Του χάρη, να γίνουμε κληρονόμοι σύμφωνα με την ελπίδα της αιώνιας ζωής. Αληθινός είναι αυτός ο λόγος· και θέλω να τα επιβεβαιώνεις με σιγουριά αυτά, ώστε εκείνοι που έχουν πιστέψει στον Θεό να φροντίζουν να πρωτοστατούν σε καλά έργα. Αυτά είναι τα καλά και ωφέλιμα για τους ανθρώπους. Τις ανόητες όμως συζητήσεις, τις γενεαλογίες, τις έριδες και τις νομικές διαμάχες να τις αποφεύγεις. Διότι είναι ανωφελείς και μάταιες. Τον αιρετικό άνθρωπο, μετά από μία και δεύτερη νουθεσία, να τον αποφεύγεις, γνωρίζοντας ότι ο τέτοιος έχει διαστραφεί και αμαρτάνει, όντας αυτοκατάκριτος. Όταν στείλω τον Αρτεμά σε σένα ή τον Τυχικό, φρόντισε να έλθεις σε μένα στη Νικόπολη. Διότι εκεί έχω αποφασίσει να περάσω τον χειμώνα.