Πατερικές αναφορές στο ΤΩΒΙΤ 12:7

Αυτά μεν αφορούν τον Αρσένιο· σχετικά όμως με το μυστικό ποτήριο, ποιο είναι αυτό ή πού συντρίφτηκε από τον Μακάριο; Διότι αυτό το διαθρυλούν περιφερόμενοι παντού. Καίτοι τον μεν Αθανάσιο ούτε οι ίδιοι οι κατήγοροι δεν τόλμησαν να τον κατηγορήσουν, παρά μόνο όσοι υποκινήθηκαν από αυτούς, εντούτοις οι ίδιοι στρέφουν την κατάληξη της κατηγορίας εναντίον του, πράγμα που δεν έπρεπε να προσάπτουν ούτε στον Μακάριο, εφόσον δεν έχει αποδειχθεί. Και δεν ντρέπονται να τα διακηρύσσουν αυτά μπροστά σε κατηχουμένους, και το χειρότερο απ' όλα, μπροστά σε Έλληνες, διαπομπεύοντας τα μυστήρια, ενώ οφείλουν, όπως είναι γεγραμμένο: «Το μυστήριο του βασιλιά είναι καλό να κρύπτεται», και όπως παρήγγειλε ο Κύριος: «Μην δώσετε τα άγια στους σκύλους και μην ρίξετε τα μαργαριτάρια σας μπροστά στους χοίρους». Διότι δεν πρέπει να εκθέτουν ως θέαμα τα μυστήρια στους αμύητους, ώστε οι μεν Έλληνες, επειδή τα αγνοούν, να μην τα χλευάζουν, οι δε κατηχούμενοι, παρακινούμενοι από περιέργεια, να μη σκανδαλίζονται. Αλλά, παρ' όλα αυτά, ποιο ή πού ή ενώπιον τίνων συντρίφτηκε το ποτήριο; Διότι οι κατήγοροι είναι Μελιτιανοί, οι οποίοι δεν πρέπει να γίνονται διόλου πιστευτοί. Αφού έχουν καταστεί σχισματικοί και εχθροί της Εκκλησίας όχι τώρα, αλλά ήδη από την εποχή του μακαρίου Πέτρου, ο οποίος υπήρξε επίσκοπος και μάρτυρας, οι οποίοι και τον ίδιο τον Πέτρο επιβουλεύτηκαν, και τον Αχιλλά τον διάδοχό του διέβαλαν, και τον Αλέξανδρο κατηγόρησαν φτάνοντας μέχρι και στον ίδιο τον βασιλιά. Έχοντας εξασκηθεί λοιπόν με αυτόν τον τρόπο, προχώρησαν και εναντίον του Αθανασίου, μην κάνοντας τίποτα το ξένο προς την πονηρία τους, διότι, όπως ακριβώς συκοφάντησαν τους προκατόχους του, έτσι συκοφάντησαν και αυτόν.

Εγκώμιο στον Μέγα Βασίλειο. Ακούστε με προσεκτικά, αγαπητοί αδελφοί· θα σας διηγηθώ μια ωραιότατη διήγηση. Διότι είναι καλό μεν να κρύβει κανείς τις βουλές των βασιλέων, είναι όμως αγαθό να αποκαλύπτει τα μυστήρια του Θεού, ο οποίος, μέσω των πιστών Του δούλων, στηρίζει τους αδυνάτους, των οποίων πρώτος είμαι εγώ. Έχω, λοιπόν, τον πόθο να καταπιαστώ με γεγονότα που συνέβησαν για τη θεραπεία της άθλιας μου ψυχής. Επιθυμώ να στήσω σήμερα ιστό από τα καλά έρια του λογικού προβάτου. Ποθώ διακαώς να υφάνω έναν ποικιλόχρωμο χιτώνα από το μαλλί της νοητής και προσευχητικής γλώσσας. Διότι είδα κάποτε ένα κριάρι, το οποίο είχε ωραία προβιά και λογικά κέρατα που ομιλούσαν εκ Θεού· και, αφού το πλησίασα με πολλή αγωνία, απέσπασα αθόρυβα από αυτό λίγο νήμα. Και έπεσε πάνω μου ένας αφόρητος φόβος, διότι, χωρίς να είμαι συνετός, τόλμησα τέτοια πράγματα.

Αναφορικά δε με τον διωγμό της εποχής του, που ξέσπασε σφοδρότατος, και τα όσα ο ίδιος υπέστη μαζί με άλλους εξαιτίας της ευσέβειάς του προς τον Θεό των όλων, θα τα φανερώσουν τα δικά του λόγια, τα οποία, απευθυνόμενος προς τον Γερμανό, έναν από τους επισκόπους της εποχής του που επιχειρούσε να τον κακολογήσει, παραθέτει με τον εξής τρόπο: «Κινδυνεύω να περιπέσω σε πολλή αφροσύνη και πραγματική αναισθησία, εξαναγκαζόμενος να διηγηθώ τη θαυμαστή οικονομία του Θεού για εμάς· αλλά, επειδή, όπως λέει η Γραφή, “είναι καλό να κρύβει κανείς το μυστήριο του βασιλιά, αλλά είναι ένδοξο να αποκαλύπτει τα έργα του Θεού”, θα αντιμετωπίσω κατά πρόσωπο την πίεση του Γερμανού. Παρουσιάστηκα στον Αιμιλιανό, όχι μόνος, αλλά με ακολούθησαν ο συμπρεσβύτερός μου Μάξιμος και οι διάκονοι Φαύστος, Ευσέβιος και Χαιρήμων, και εισήλθε μαζί μας και κάποιος από τους αδελφούς από τη Ρώμη που παρευρίσκονταν εκεί».

Είναι καλό να κρύβει κανείς το μυστικό του βασιλιά, ενώ είναι ένδοξο να ανακηρύσσει τα έργα του Θεού. Διότι έτσι είπε ο άγγελος στον Τωβίτ, μετά την παράδοξη ανάβλεψη των οφθαλμών του από την τύφλωση, και μετά από εκείνους τους κινδύνους που διήλθε, και από τους οποίους σώθηκε, εξαιτίας της ευσέβειας που είχε. Διότι το να μη φυλάσσει κανείς το μυστικό του βασιλιά είναι επικίνδυνο και ολέθριο. Αλλά και το να αποσιωπά τα παράδοξα έργα του Θεού επιφέρει κίνδυνο για την ψυχή.