Χριστὸς οὖν ἄρα τὸ ἐν πᾶσι τελείως ἀγαθὸν, ἓν δὲ τῶν πάντων καὶ ἡ σοφία καὶ ἡ σύνεσις, ἐφ᾽ ᾗ τὸ λαμπρὸν οὐ διδακτῶς, ἀλλ᾽ ἔμφυτον ἔχων νοεῖται. καὶ γοῦν ὁ προφήτης που περὶ αὐτοῦ φησιν Ἡσαΐας “Ὅτι πρὶν ἢ ”γνῶναι τὸ παιδίον καλὸν ἢ κακὸν, ἀπειθεῖ πονηρίᾳ τοῦ “ἐκλέξασθαι τὸ ἀγαθόν.” καὶ οὐ δήπου νομιοῦμεν ἀφραίνοντες, ὡς ἐν διακρίσει λογισμῶν, ἤτοι κατὰ τὴν τοῦ βελτίονος αἵρεσιν τὸ μὲν φαῦλον ἀποτρέπεσθαι τὸ δὴ θεῖόν τε καὶ οὐράνιον γέννημα, προσίεσθαι δὲ μᾶλλον τὸ ἀγαθόν· ἀλλ᾽ ὥσπερ ἂν εἴ τις λέγοι περὶ τοῦ πυρὸς, ὅτι ἀπειθεῖ τῷ ψυχρῷ, τὸ εἶναι ψυχρῶν οὐ καταδεχόμενον, οὐχ αἵρεσιν ἐν αὐτῷ τὴν ἐκ θελημάτων σημαίνει, φύσεως δὲ μᾶλλον ἑδραιοτάτην εἰς τὸ ἴδιον στάσιν· οὕτω καὶ ἐπὶ Χριστοῦ. φυσικὰ γὰρ ἐν Θεῷ πάντα τὰ ἀγαθὰ, καὶ οὐκ ἔξωθεν ἐπεισκρίνεται· οὕτω δὲ ἦν ἐν αὐτῷ καὶ ἡ σοφία, μᾶλλον δὲ αὐτὸς ἦν ἡ πηγὴ κυρίως τε καὶ ἰδικῶς σοφία, δι᾽ ἧς τὰ ἐν μεθέξει σοφὰ κατὰ μέρος, οὐράνιά τε καὶ ἐπίγεια λογικὰ κτίσματα. <Ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτοῖς Ἡ ἐμὴ διδαχὴ οὐκ ἔστιν ἐμὴ, ἀλλὰ τοῦ πέμψαντός με.> Ἀληθὲς ὄντως ὑπάρχον τὸ ὑπό του τῶν σοφῶν ἀναγεγραμμένον εὑρήσομεν “Ὅτι πνεῦμα Κυρίου πεπλήρωκε τὴν ”οἰκουμένην, καὶ οὖς ἀκροάσεως ἐπακροᾶται τὰ πάντα.”
Μετάφραση
Ο Χριστός, λοιπόν, είναι το απολύτως αγαθό σε όλα, και ένα από όλα είναι και η σοφία και η σύνεση, στην οποία νοείται ότι κατέχει τη λαμπρότητα όχι επειδή τη διδάχθηκε, αλλά ως έμφυτη. Και γι' αυτό ο προφήτης Ησαΐας λέει κάπου για αυτόν: «Διότι πριν το παιδί γνωρίσει το καλό ή το κακό, αρνείται την πονηρία για να επιλέξει το αγαθό». Και βέβαια, δεν θα θεωρήσουμε ανόητα ότι, με τη διάκριση των λογισμών, δηλαδή με την επιλογή του καλύτερου, το θεϊκό και ουράνιο γέννημα αποστρέφεται το φαύλο και προτιμά μάλλον το αγαθό. Αλλά, όπως ακριβώς αν κάποιος έλεγε για τη φωτιά ότι αρνείται το ψυχρό, μη ανεχόμενη να είναι ψυχρή, δεν υποδηλώνει σε αυτήν κάποια επιλογή που προκύπτει από θελήματα, αλλά μάλλον την πιο σταθερή παραμονή της φύσης στο ίδιόν της στοιχείο· έτσι συμβαίνει και στην περίπτωση του Χριστού. Διότι όλα τα αγαθά υπάρχουν εκ φύσεως στον Θεό, και δεν εισέρχονται από έξω. Έτσι υπήρχε σε αυτόν και η σοφία, ή μάλλον ο ίδιος ήταν η πηγή, κυρίως και ειδικώς η ίδια η σοφία, μέσω της οποίας γίνονται σοφά κατά μέθεξη όσα ουράνια και επίγεια λογικά κτίσματα μετέχουν εν μέρει. <Αποκρίθηκε ο Ιησούς και τους είπε: Η διδαχή μου δεν είναι δική μου, αλλά εκείνου που με έστειλε.> Πραγματικά αληθινό θα διαπιστώσουμε ότι είναι αυτό που έχει γραφεί από κάποιον από τους σοφούς: «Ότι το Πνεύμα του Κυρίου έχει γεμίσει την οικουμένη, και το αυτί της ακοής αφουγκράζεται τα πάντα».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες