Πατερικές αναφορές στο ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ 10:7

Βλέπετε, αγαπητοί, σε πόσα κατορθώματα έγινε εμπόδιο η πολυκτημοσύνη, και δεν τον άφησε να γίνει ακόλουθος του Κυρίου, αλλά και αυτά που φαινόταν να κατορθώνει, η πολλή περιουσία τα αχρήστευσε. Γι' αυτό πάλι ο Κύριος έλεγε: Ευκολότερο είναι να περάσει καμήλα μέσα από την τρύπα της βελόνας, παρά πλούσιος να εισέλθει στη βασιλεία των ουρανών. Γιατί λοιπόν δεν αφαιρούμε από τον εαυτό μας αυτό το εμπόδιο, και να λάβουμε τον σταυρό μας, και να ακολουθήσουμε τον Σωτήρα, χωρίς να βλέπουμε προς τα πίσω, όπως η γυναίκα του Λωτ, η οποία στέκεται ως υπόδειγμα απιστίας, ως στήλη άλατος μέχρι σήμερα; Και ο Κύριος λέει: Κανείς που έβαλε το χέρι του στο άροτρο και βλέπει προς τα πίσω δεν είναι κατάλληλος για τη βασιλεία των ουρανών. Το να βλέπει κανείς προς τα πίσω δεν είναι τίποτε άλλο παρά το να στραφεί στα πράγματα του κόσμου, και αυτά που νομίσαμε ότι γκρεμίσαμε, χάριν της πρόσκαιρης ανάπαυσης τα οικοδομούμε, αποδεικνύοντας από παντού τους εαυτούς μας παραβάτες, όπως λέει ο απόστολος Παύλος: Διότι, εάν αυτά που γκρέμισα τα οικοδομώ πάλι, αποδεικνύω τον εαυτό μου παραβάτη. Τι νομίζουμε λοιπόν, ότι παραβαίνοντας τις εντολές του θα αξιωθούμε τη βασιλεία, και δεν θα καταδικαστούμε μάλλον στη γέεννα του πυρός;

Όσο για το «με έκτισε», μην υποθέσεις ότι υπονοεί κτίσμα, όπως προείπαμε, αλλά τα λόγια αναφέρονται στην οικονομία και στην τιμή της αιτίας και της αρχής, όπως ακριβώς των ακτίνων αιτία και αρχή είναι ο ήλιος και του φωτός το πυρ, και δεν είναι επείσακτα. «Αυτή» λοιπόν η σοφία, στην οποία και το πνεύμα επαναπαύεται, διαφύλαξε τον πρωτόπλαστο πατέρα του κόσμου που πλάστηκε μόνος του «και τον λύτρωσε», λέει, «από το δικό του παράπτωμα», δηλαδή από την παράβαση, τον ελευθέρωσε η σοφία του Θεού από τα δεσμωτήρια του άδη κατεβαίνοντας εκεί μέσω της σαρκώσεως, «και του έδωσε δύναμη να εξουσιάζει τα πάντα», δηλαδή να βασιλεύει σε όλα τα κτίσματα του Θεού. «Αποστατώντας δε από αυτήν ένας άδικος με την οργή του, δηλαδή ο Κάιν, καταστράφηκε μαζί με τους αδελφοκτόνους θυμούς του, εξαιτίας των οποίων», δηλαδή εξαιτίας του Κάιν και των απογόνων του, «καθώς κατακλυζόταν η γη, πάλι την έσωσε η σοφία κυβερνώντας τον δίκαιο μέσω ενός ευτελούς ξύλου, και όταν οι εχθροί συγχύστηκαν σε μια ομοφωνία πονηρίας, αυτή αναγνώρισε τον δίκαιο και τον διατήρησε άμεμπτο ενώπιον του Θεού», δηλαδή στα Σόδομα τον Λωτ, «και τον φύλαξε ισχυρό απέναντι στη στοργή για τα παιδιά του, καθώς απέφευγε τη φωτιά που κατέβαινε στην Πεντάπολη, της οποίας ως μαρτύριο της πονηρίας της παραμένει μια χέρσα γη που καπνίζει».

Η γη που τότε, λέει, έγινε μια για πάντα στάχτη, μέχρι και σήμερα δεν άλλαξε από την κατάσταση της στάχτης, αλλά σαν να βγάζει καπνούς, δηλαδή σαν να φλέγεται, έτσι και μέχρι σήμερα παραμένει άγονη, μαρτυρώντας, λέει, την πονηρία και τα βδελυρά έργα εκείνων που κατοικούσαν προηγουμένως εκεί, και τα φυτά βγάζουν καρπό που δεν φτάνει στην ωρίμανση, δηλαδή ο καρπός των φυτών που βρίσκονται τώρα εκεί είναι άκαιρος, άχρηστος για τροφή και ατελής, και ως μνημείο ψυχής που δεν πίστεψε στέκεται μια «στήλη άλατος»· διότι η γυναίκα του Λωτ, επειδή δεν πίστεψε τα λόγια του αγγέλου ότι θα κινδυνεύσει όποιος στραφεί και κοιτάξει πίσω, «έγινε στήλη άλατος» επειδή στράφηκε και κοίταξε πίσω, και στέκεται σαν όρθιος τάφος, μια «στήλη άλατος».