Θυμὸν δὲ οὐρανοῦ νοεῖν χρὴ τὰ ἀπ᾽ αὐτοῦ φοβερὰ ἐπιπίπτοντα τοῖς κολαζομένοις, ὅταν σκότωσις μὲν γένηται τῶν ἀστέρων, ἀφεγγὴς δὲ ὁ ἥλιος καὶ ἡ σελήνη οὐκέτι πεφωτισμένη· ὅταν σκηπτοὶ διατρέχοντες καὶ βρονταὶ φοβερῶς καταῤῥηγνύμεναι· ὅταν ὁ ὑπὲρ κεφαλῆς ἀὴρ ἐσκοτισμένος ὑπάρχῃ, ὡς πανταχόθεν ἀπαραμύθητον εἶναι τοῖς τῇ ὀργῇ παραδεδομένοις τὴν βάσανον. Ἡ γὰρ κτίσις, τῷ Ποιήσαντι ὑπηρετοῦσα, ἐπιτείνεται μὲν εἰς κόλασιν κατὰ τῶν ἀδίκων, ἀνίεται δὲ εἰς εὐεργεσίαν ὑπὲρ τῶν ἐπ᾽ αὐτῷ πεποιθότων.
Μετάφραση
Ως θυμό του ουρανού πρέπει να νοούμε τα φοβερά δεινά που καταπίπτουν από αυτόν στους κολαζομένους, όταν επέλθει σκοτασμός των αστέρων, και ο ήλιος καταστεί αφεγγής και η σελήνη δεν είναι πλέον φωτισμένη· όταν κεραυνοί διατρέχουν και βροντές ξεσπούν φοβερά· όταν ο αέρας πάνω από τα κεφάλια σκοτεινιάσει, ώστε να είναι από παντού απαρηγόρητη η βάσανος για όσους έχουν παραδοθεί στην οργή. Διότι η κτίση, υπηρετώντας τον Ποιητή, αφενός εντείνει τη δύναμή της για την τιμωρία των αδίκων, αφετέρου καταπραΰνεται προς ευεργεσία εκείνων που έχουν εναποθέσει την ελπίδα τους σε Αυτόν.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες