Πειθώμεθα τοίνυν, καὶ πανταχοῦ τοῦτο διατηρῶμεν. Καὶ γὰρ τοὺς Ἰουδαίους οὐδὲν οὕτως ἀπώλεσεν, ὡς τὸ ἀχαρίστους εἶναι, καὶ τὰς πολλὰς καὶ ἐπαλλήλους ἐκείνας πληγὰς οὐδὲν ἕτερον ἢ τοῦτο ἐπήγαγε· μᾶλλον δὲ καὶ πρὸ τῶν πληγῶν τὴν ψυχὴν αὐτῶν τοῦτο ἀπώλεσε καὶ διέφθειρεν. Ἀχαρίστου γὰρ ἐλπὶς ὡς πάχνη χειμέριος, φησίν· οὕτω ναρκᾷν καὶ νεκροῦσθαι τὴν ψυχὴν ποιεῖ, ὥσπερ ἐκείνη τὰ σώματα. Τοῦτο δὲ γίνεται ἐξ ἀπονοίας, καὶ τοῦ νομίζειν ἑαυτὸν ἄξιον εἶναί τινος. Ὁ δὲ συντετριμμένος, οὐχ ὑπὲρ ἀγαθῶν μόνον, ἀλλὰ καὶ ὑπὲρ τῶν ἐναντίων δοκούντων εἶναι, εὐχαριστίας εἴσεται τῷ Θεῷ, καὶ ὅσα ἂν πάθῃ, οὐδὲν ἡγήσεται ἀνάξιον πεπονθέναι.
Μετάφραση
Ας πειστούμε, λοιπόν, και ας το τηρούμε αυτό παντού. Διότι και τους Ιουδαίους τίποτε δεν τους κατέστρεψε τόσο, όσο το ότι υπήρξαν αχάριστοι, και εκείνες τις πολλές και αλλεπάλληλες πληγές τίποτε άλλο δεν τις προκάλεσε παρά αυτό· μάλλον δε, και πριν από τις πληγές, αυτό κατέστρεψε και διέφθειρε την ψυχή τους. Διότι, «η ελπίδα του αχάριστου είναι σαν τη χειμωνιάτικη πάχνη», λέει· έτσι κάνει την ψυχή να ναρκώνεται και να νεκρώνεται, όπως ακριβώς εκείνη τα σώματα. Αυτό δε προέρχεται από την αλαζονεία, και από το να θεωρεί κανείς τον εαυτό του άξιο για κάτι. Ο συντετριμμένος όμως, όχι μόνο για τα αγαθά, αλλά και για εκείνα που φαίνονται να είναι αντίθετα, θα αναπέμπει ευχαριστίες στον Θεό, και όσα κι αν υποφέρει, δεν θα θεωρήσει ότι υπέστη κάτι το οποίο δεν του άξιζε.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες