Πατερικές αναφορές στο ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ 2:13

Και ποιος θα διηγηθεί επάξια τον καταιγισμό των θαυμάτων που φανέρωσε ο μακάριος και πιστός Βασίλειος μέσα από τα ίδια του τα έργα; Επειδή, λοιπόν, αδυνατούμε να εξιστορήσουμε τα τόσα κατορθώματα του ανδρός, προσπερνώντας τα όλα και αναφέροντας μόνο ένα, ας δείξουμε πώς ακόμη και τα άψυχα συμμαχούσαν μαζί του. Διότι, καθώς τα γεννήματα των εχιδνών μηχανεύονταν με κάθε τρόπο να εξοντώσουν τον δίκαιο, βαλλόμενοι συνεχώς από τα λόγια του αλλά και από τα θαύματά του σαν από βέλη, προσήλθαν ζητώντας να συλληφθεί και να περιοριστεί· διότι, έλεγαν, μας είναι βαρύς ακόμη και να τον βλέπουμε, καθώς εναντιώνεται σφοδρά στα λόγια μας. Γι' αυτό είναι αδύνατον, ω βασιλιά, να προοδεύσει η δική μας πίστη, όσο αυτός είναι παρών.

Και ο Σολομών λέει: Ας στήσουμε ενέδρα στον δίκαιο, διότι μας είναι ενοχλητικός· μας είναι βαρύς ακόμη και να τον βλέπουμε. 〈μζ〉 Διότι τον δικάζουν— Ο Δαβίδ στον 〈ξη〉 ψαλμό λέει: Σώσε με, Θεέ, διότι εισήλθαν ύδατα μέχρι την ψυχή μου. Βυθίστηκα σε λάσπη βυθού, και δεν υπάρχει στήριγμα.

Και στο βιβλίο της Σοφίας λέγει: «Εάν ο δίκαιος είναι υιός του Θεού, θα τον προστατεύσει». «Διακηρύσσει ότι έχει γνώση του Θεού και ονομάζει τον εαυτό του παιδί του Κυρίου». 〈νζ〉 Ότι αυτός είναι η ζωή που κρέμεται επί του ξύλου — ο Μωυσής λέγει: «Θα είναι η ζωή σου κρεμασμένη επί ξύλου μπροστά στα μάτια σου, και θα φοβάσαι ημέρα και νύχτα και δεν θα πιστέψεις στη ζωή σου».

Και μαρτυρεί για τον λόγο μου σχεδόν όλη η Κρήτη και οι άρχοντές της από τότε. Ή νομίζετε ότι τώρα με ύβρισαν για πρώτη φορά ή με διέβαλαν ή επιβουλεύτηκαν τη ζωή μου; Ω, πόσες συνάξεις, συνάξεις που συγκροτήθηκαν εναντίον μου είδα εγώ! Πόσες θανατηφόρες ενέδρες, πόσα συμβούλια που έγιναν· τα οποία, φροντίζοντας για την ειρήνη των πολλών, τα υπέμενα μόνο με σιωπή, σαν να μη συνέβαινε τίποτα καινούργιο· διότι δεν σταμάτησα εγκαίρως και ακαίρως να τους επιτιμώ, να τους ελέγχω, να τους προτρέπω προς τα καλά. Κοιλοπόνεσαν λοιπόν αδικία εναντίον μου· συνέλαβαν πόνο και γέννησαν ανομία και είπαν, ελάτε, θα μεγαλύνουμε τη γλώσσα μας, τα χείλη μας είναι δικά μας, ποιος είναι κύριός μας. Ας εξαλείψουμε τη μνήμη του από τη γη, διότι μας είναι ενοχλητικός και εναντιώνεται στα έργα μας και μας ονειδίζει για παραβάσεις του νόμου και μας προσάπτει αμαρτήματα του τρόπου ζωής μας. Έγινε για εμάς έλεγχος των σκέψεών μας. Μας είναι βαρύς ακόμα και να τον βλέπουμε.

«Αμπελώνας δημιουργήθηκε για τον ηγαπημένο σε ύψωμα, σε τόπο εύφορο», δηλαδή στην Ιερουσαλήμ, στην οποία δημιουργήθηκε «αμπελώνας του Κυρίου Σαβαώθ που είναι ο οίκος του Ισραήλ», ο οποίος έπρεπε «να παραγάγει σταφύλια, αλλά παρήγαγε αγκάθια». «Ο αμπελώνας», λέει, «του Κυρίου Σαβαώθ είναι ο οίκος του Ισραήλ, και κάθε άνθρωπος του Ιούδα είναι νεόφυτο αγαπημένο· περίμενα να πράξει κρίση, αλλά έπραξε ανομία, και όχι δικαιοσύνη αλλά κραυγή». Κραυγή προφανώς αυτή που όλοι φώναζαν στον Πιλάτο λέγοντας: «Άρε, άρε, σταύρωσέ τον», και «απόλυσέ μας τον Βαραββά», μεταχειριζόμενοι τον ένοχο ως αθώο και ως κάποιον που είναι όμοιός μας στα ήθη των φονιάδων. «Άρε δε, άρε, σταύρωσε» ως ένοχο τον αναμάρτητο, διότι «είναι ανόμοιος με εμάς ο βίος του και παράδοξες οι οδοί του»· «επειδή ισχυρίζεται ότι κατέχει τη γνώση του Θεού και ονομάζει τον εαυτό του παίδα του Κυρίου». «Άρε, άρε, σταύρωσέ τον», και «έπραξε ανομία, και όχι δικαιοσύνη αλλά κραυγή». «Και τώρα θα σας αναγγείλω τι θα κάνω εγώ στον αμπελώνα μου· θα αφαιρέσω τον φράχτη του και θα παραδοθεί σε διαρπαγή, και θα γκρεμίσω τον τοίχο του και θα καταπατηθεί, και θα εγκαταλείψω τον αμπελώνα μου και δεν θα κλαδευτεί ούτε θα σκαφτεί, και θα φυτρώσουν σε αυτόν αγκάθια σαν σε χέρσο τόπο· και θα διατάξω τα σύννεφα να μη ρίξουν βροχή πάνω του». «Θα ψάλω λοιπόν στον ηγαπημένο το άσμα του αγαπητού μου για τον αμπελώνα μου». «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον οποίο ευδόκησα· αυτόν να ακούτε». «

Αλλά δεν είχε γίνει ακόμη καλά-καλά γνωστό αυτό το γεγονός στην πολιτεία, και εκδόθηκε θανατική καταδίκη εναντίον του βασιλιά από εκείνη την πονηρή φατρία, καθώς οι αιμοσταγείς δολοφόνοι επιδοκίμασαν ανοιχτά εκείνο το ρητό του Σολομώντα και αναφώνησαν: «Ας δέσουμε τον δίκαιο, γιατί μας είναι ενοχλητικός και μας είναι δυσβάσταχτο έστω και να τον βλέπουμε». Και αφού όρμησαν εναντίον του μέσα στη νύχτα ο Στέφανος Αγιοχριστοφορίτης, ο Κωνσταντίνος Τρίψυχος και κάποιος Θεόδωρος Δαδιβρηνός, ο οποίος ήταν επικεφαλής των ραβδούχων, στραγγαλίστηκε με χορδή τόξου. Αφού σηκώθηκε ο νεκρός και μεταφέρθηκε στον Ανδρόνικο, χτυπιέται στα πλευρά με το πόδι του τελευταίου, και από τους γονείς του νεκρού, ο μεν πατέρας χλευάζεται ως επίορκος, η δε μητέρα υβρίζεται ως πολυθρύλητη πόρνη. Έπειτα του τρυπούν το αυτί με έναν οβελίσκο, περνούν μια κλωστή και, αφού πλάθουν γύρω της κερί, το σφραγίζουν με το δαχτυλίδι του Ανδρόνικου.

Αλλά βέβαια, το θρασύτατο πλήθος των αιρετικών δεν άντεξε να έχει τον Μεθόδιο ζωντανό αντίπαλο ακόμη και μετά τον θάνατό του. «Ελάτε», είπαν, «ας καταδυναστεύσουμε και ας παγιδεύσουμε τον Γοράσδο· διότι ο βίος του είναι ανόμοιος με τον δικό μας και οι δρόμοι του είναι διαφορετικοί, και μας ονειδίζει για τα αμαρτήματά μας, και αν αυτός αφεθεί να ζήσει, ο Μεθόδιος θα αναβιώσει για εμάς». Και αυτόν τον απομάκρυναν από την επισκοπική εξουσία, ενώ κάποιον Βιχνίκο, που είχε μεθύσει από το άκρατο κρασί της αιρέσεως και μπορούσε να μεθύσει και άλλους, και ο οποίος για τον λόγο αυτόν είχε παραδοθεί από τον Μεθόδιο στον Σατανά του αναθέματος μαζί με τον θίασο εκείνων που μαίνονταν μαζί του, αυτόν —ω πόνοι και αγώνες του Μεθοδίου, και Τριάδα της οποίας συγχέονται τα ιδιώματα— τον ανεβάζουν στον θρόνο, ή μάλλον κατεβάζουν τον θρόνο εξαιτίας του, και όσο ένδοξος ήταν χάρη στον Μεθόδιο και ξεχώριζε από τους πολλούς, τόσο χάρη στον Βιχνίκο κατέβηκε στην κοιλάδα της αδοξίας.