Πατερικές αναφορές στο ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ 2:20

3 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

θανάτῳ ἀσχήμονι καταδικάσωμεν αὐτόν, ἔσται γὰρ αὐτοῦ ἐπισκοπὴ ἐκ λόγων αὐτοῦ.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–3 από 3

Ἐπιφάνιος Σαλαμῖνος Κύπρου Περὶ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ θεοῦ
Καὶ Ησαϊας λέγει· Ὡς πρόβατον ἐπὶ σφραγὴν ἤχθη καὶ ὡς ἀμνὸς ἐναντίον τοῦ κείροντος αὐτὸν ἄφωνος. Καὶ ἡ Σοφία λέγει· Θανάτῳ ἀσχήμονι καταδικάσωμεν αὐτόν. Καὶ πάλιν· Δεῦτε καὶ ἐμβάλωμεν ξύλον εἰς τὸν ἄρτον αὐτοῦ καὶ ἐκτρίψωμεν αὐτὸν ἐκ γῆς ζώντων.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και ο Ησαΐας λέγει: Σαν πρόβατο οδηγήθηκε στη σφαγή και σαν αμνός άφωνος μπροστά σε εκείνον που τον κουρεύει. Και η Σοφία λέγει: Ας τον καταδικάσουμε σε επονείδιστο θάνατο. Και πάλι: Ελάτε να βάλουμε ξύλο στον άρτο του και να τον εξολοθρεύσουμε από τη γη των ζώντων.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἱππόλυτος Ῥώμης Κατὰ Ἰουδαίων (Νόθος)
θανάτωι ἀσχήμονι καταδικάσωμεν αὐτόν· ἔσται γὰρ ἐπισκοπὴ αὐτοῦ ἐκ λόγων αὐτοῦ.〉 καὶ πάλιν ὁ Δαυὶδ ἐν Ψαλμοῖς λέγει περὶ τὸν μέλλοντα αἰῶνα· 〈τότε λαλήσει πρὸς αὐτοὺς〉 ὁ Χριστὸς 〈ἐν ὀργῆι αὐτοῦ καὶ ἐν τῶι θυμῶι αὐτοῦ ταράξει αὐτούς.〉 καὶ πάλιν Σολομὼν περὶ Χριστοῦ καὶ Ἰουδαίων φησὶν ὅτι ὅτε 〈στήσεται ὁ δίκαιος ἐν παρρησίαι πολλῆι κατὰ πρόσωπον τῶν θλιψάντων καὶ τῶν ἀθετούντων τοὺς λόγους αὐτοῦ, ἰδόντες ταραχθήσονται φόβωι δεινῶι καὶ ἐκστήσονται ἐπὶ τῶι παραδόξωι τῆς σωτηρίας αὐτοῦ. καὶ ἐροῦσιν ἐν ἑαυτοῖς μετανοοῦντες καὶ διὰ στενοχωρίαν πνεύματος στενάζοντες· οὗτός ἐστιν ὃν ἔσχαμέν ποτε εἰς γέλωτα καὶ εἰς παραβολὴν ὀνειδισμοῦ, οἱ ἄφρονες. τὸν βίον αὐτοῦ ἐλογισάμεθα μανίαν καὶ τὴν τελευτὴν αὐτοῦ ἄτιμον. πῶς κατελογίσθη ἐν υἱοῖς θεοῦ καὶ ἐν ἁγίοις ὁ κλῆρος αὐτοῦ ἐστιν; ἄρα ἐπλανήθημεν ἀπὸ ὁδοῦ ἀληθείας καὶ τὸ τῆς δικαιοσύνης φῶς οὐ κατέλαμψεν ἡμῖν, ὁ ἥλιος οὐκ ἀνέτειλεν ἡμῖν. ἀνομίας ἐνεπλήσθημεν τρίβους καὶ ἀπωλείας· διωδεύσαμεν ἐρήμους ἀβάτους, τὴν δὲ ὁδὸν κυρίου οὐκ ἐγνώσαμεν. τί ὠφέλησεν ἡμᾶς ἡ ὑπερηφάνεια ἡμῶν; παρῆλθεν ἐκεῖνα πάντα ὡς σκιά.〉
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
ας τον καταδικάσουμε σε επονείδιστο θάνατο· διότι θα υπάρξει επίσκεψη γι' αυτόν από τα ίδια του τα λόγια.» Και πάλι ο Δαβίδ στους Ψαλμούς λέει για τον μέλλοντα αιώνα: «τότε θα τους μιλήσει» ο Χριστός «με την οργή του και με τον θυμό του θα τους ταράξει.» Και πάλι ο Σολομών για τον Χριστό και τους Ιουδαίους λέει ότι, όταν «σταθεί ο δίκαιος με πολλή παρρησία απέναντι σε εκείνους που τον έθλιψαν και σε αυτούς που αθέτησαν τα λόγια του, βλέποντάς τον θα ταραχθούν από φοβερό τρόμο και θα εκπλαγούν για το παράδοξο της σωτηρίας του. Και θα πουν μέσα τους μετανιώνοντας και στενάζοντας από τη στενοχώρια της ψυχής: Αυτός είναι που κάποτε εμείς οι άφρονες τον είχαμε για περίγελο και για παράδειγμα ονειδισμού. Τη ζωή του τη θεωρήσαμε τρέλα και το τέλος του άτιμο. Πώς συγκαταλέχθηκε μεταξύ των υιών του Θεού και πώς ο κλήρος του βρίσκεται ανάμεσα στους αγίους; Άρα πλανηθήκαμε από την οδό της αλήθειας και το φως της δικαιοσύνης δεν μας φώτισε, ο ήλιος δεν ανέτειλε για εμάς. Χορτάσαμε από δρόμους ανομίας και απώλειας· διασχίσαμε αδιάβατες ερήμους, αλλά την οδό του Κυρίου δεν τη γνωρίσαμε. Τι μας ωφέλησε η υπερηφάνειά μας; Όλα εκείνα παρήλθαν σαν σκιά.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος Δέκα ὁμιλίαι
Τότε οὖν οἱ Ἰουδαῖοι γνωρίσαντες τὸν σταυρὸν καὶ τὸν τόπον καὶ τὰ σύμβολα τῆς σταυρώσεως καὶ τοῦ σταυρωθέντος τὰ τραύματα ἄρξονται λέγειν· «Οὗτος ἦν, ὃν ἔσχομέν ποτε εἰς γέλωτα καὶ εἰς παραβολὴν ὀνειδισμοῦ οἱ ἄφρονες· τὸν βίον αὐτοῦ ἐλογισάμεθα μανίαν καὶ τὴν τελευτὴν αὐτοῦ ἄτιμον»· βαρὺς γὰρ ἦν ἡμῖν καὶ βλεπόμενος, διότι ἀνόμοιος τοῖς ἄλλοις ὑπῆρχεν ὁ βίος αὐτοῦ καὶ ἐξηλλαγμέναι αἱ τρίβοι αὐτοῦ· ἀπεῖχε γὰρ τῶν ἀκαθαρσιῶν ἡμῶν καὶ ἐμακάριζεν ἔσχατα δικαίων· διὸ καὶ θανάτῳ ἀσχήμονι κατεδικάσαμεν αὐτόν· ἀπετύφλωσε γὰρ ἡμᾶς ἡ κακία ἡμῶν, καὶ οὐκ ἔγνωμεν μυστήρια Θεοῦ, οὐδὲ ἐκρίναμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ ζωῆς ἔχων καὶ θανάτου τὴν ἐξουσίαν· καὶ ἰδοὺ ἔγνωμεν ἄρτι ὅτι «δυνατωτέρα πάντως ἐστὶν εὐσέβεια», καὶ οὐ μὴ κατισχύσῃ κακία σοφίας, οὐδ’ οὐ μὴ παρελεύσεται πονηροὺς ἐλέγχουσα ἡ δίκη. Ταῦτα γὰρ καὶ τὰ αὐτῶν παραπλήσια ἐροῦσιν οἱ χριστοκτόνοι ἀποδυρόμενοι τότε τὴν αὐτῶν ἀνομίαν, ἀνύσουσι δὲ οὐδέν· κλεισθήσεται γὰρ τότε τῆς μετανοίας ὁ χρόνος, ἀνύουσα μηδέν· εἰ γὰρ ἦν μετάνοια τότε, πάντως καὶ τὰ μὴ εἰδότα τὸν Θεὸν μιαρώτατα ἔθνη ἐσώθησαν ἄν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Τότε, λοιπόν, οι Ιουδαίοι, αναγνωρίζοντας τον σταυρό και τον τόπο και τα σύμβολα της σταύρωσης και τα τραύματα του σταυρωθέντος, θα αρχίσουν να λένε: «Αυτός ήταν, τον οποίο εμείς οι άφρονες είχαμε κάποτε για γέλιο και ως παράδειγμα χλευασμού. Τη ζωή του τη θεωρήσαμε τρέλα και το τέλος του άτιμο». Διότι μας ήταν βαρύς ακόμη και να τον βλέπουμε, επειδή η ζωή του ήταν ανόμοια με των άλλων και οι δρόμοι του αλλιώτικοι. Απείχε από τις δικές μας ακαθαρσίες και μακάριζε το τέλος των δικαίων. Γι' αυτό και τον καταδικάσαμε σε επαίσχυντο θάνατο. Διότι μας τύφλωσε η κακία μας και δεν γνωρίσαμε τα μυστήρια του Θεού, ούτε διακρίναμε ότι αυτός είναι που έχει την εξουσία της ζωής και του θανάτου. Και ιδού, γνωρίσαμε τώρα ότι «η ευσέβεια είναι οπωσδήποτε ισχυρότερη», και ότι η κακία δεν πρόκειται να υπερισχύσει της σοφίας, ούτε η δικαιοσύνη θα προσπεράσει χωρίς να ελέγξει τους πονηρούς. Αυτά και άλλα παρόμοια θα πουν οι χριστοκτόνοι θρηνώντας τότε για την ανομία τους, αλλά δεν θα καταφέρουν τίποτα. Διότι τότε θα έχει κλείσει ο χρόνος της μετάνοιας, χωρίς να φέρνει κανένα αποτέλεσμα. Επειδή, αν υπήρχε μετάνοια τότε, οπωσδήποτε θα είχαν σωθεί και τα πιο μιαρά έθνη που δεν γνώρισαν τον Θεό.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες