Πατερικές αναφορές στο ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ 2:21

Και τώρα εμείς σε επικαλούμαστε, και δεν εισακούεις, και ζητούμε από εσένα, και δεν βρίσκουμε έλεος. Διότι εκείνοι που μίσησαν τη σοφία και δεν επέλεξαν τον λόγο του Κυρίου, ούτε θέλησαν να προσέξουν τις βουλές του Θεού, τέτοιους καρπούς θερίζουμε από τα δικά μας σπέρματα, και χορταίνουμε από τη δική μας ανοησία. Διότι μας τύφλωσε η απάτη του βίου, και δεν γνωρίσαμε τα μυστήρια του Θεού, ούτε ελπίσαμε καθόλου πως υπάρχει μισθός για την οσιότητα· και για τον λόγο αυτόν χορτάσαμε από τα μονοπάτια της ανομίας. Διαβήκαμε δε μονοπάτια αδιάβατα, δηλαδή της θείας επισκοπής· ενώ την οδό του Κυρίου δεν τη γνωρίσαμε. Και ποιος είναι ο πλούτος που συγκεντρώθηκε σε εμάς με αλαζονεία; Παρήλθαν όλα εκείνα σαν σκιά και σαν μήνυμα που προσπερνά, και σαν πλοίο που διασχίζει τα κυματώδη ύδατα, το οποίο, όταν περάσει, δεν μπορεί κανείς να βρει το ίχνος του, ούτε το μονοπάτι της τρόπιδάς του μέσα στα κύματα.

Κεφάλαιο 94. Καθώς λέει ο Απόστολος: Ο αγιασμός σας είναι το να απέχετε από την πορνεία. Υπάρχει δε μεγάλος αγώνας μεταξύ του αγιασμού και του μιασμού. Οι συνεργοί του μιασμού υποβάλλουν τέτοιους λογισμούς και λένε: Ιδού, κανείς δεν σε βλέπει. Και ποιον ευλαβείσαι; Οι συνεργοί όμως του αγιασμού αντιλέγουν σε αυτούς: Ο Θεός βλέπει, και οι Άγγελοί Του είναι παρόντες. Και πώς εσύ λες, ποιος σε βλέπει; Ο πειράζων λέει: Προς το παρόν εδώ δεν βλέπουμε κανέναν. Οι συνεργοί του αγιασμού υποβάλλουν: Καλά το είπες, ότι δεν βλέπουμε κανέναν. Διότι είναι γραμμένο: Η κακία τους τύφλωσε και δεν γνώρισαν τα μυστήρια του Θεού. Ενώ ο Προφήτης βοά και λέει: Κατανοήστε, λοιπόν, εσείς οι άφρονες ανάμεσα στον λαό, και οι μωροί αποκτήστε κάποτε φρόνηση.

Και αυτά μεν εκείνοι σχεδίασαν εναντίον μου, όπως και το τέλος απέδειξε· διότι πράγματι τους τύφλωσε η κακία. Σε τίποτα από όσα με κατηγόρησαν, ο Κύριος γνωρίζει, δεν είμαι ένοχος, αλλά από όλα, όπως γνωρίζω μέσα μου, είμαι καθαρός, και σε τέτοιο βαθμό, ώστε ούτε καν θυμάμαι να συγκατατέθηκε ποτέ ο νους μου σε αυτά, πόσο μάλλον να τολμήσω να πράξω γενικά κάτι το αποτρόπαιο. Και αυτά τα λέω όχι για να εξαιρέσω τον εαυτό μου από τη χορεία των αμαρτωλών, των οποίων είμαι ο πρώτος, αλλά, αν και ομολογώ απόλυτα ότι έχω κυριευθεί από μύρια και μέγιστα κακά όπως κανένας άλλος, ως προς αυτό όμως είμαι εντελώς ανεύθυνος. Εάν δε λέω ψέματα στα λόγια μου ή με άλλον τρόπο παραποιώ την αλήθεια ή αν θέλησα να πράξω κάτι τέτοιο, είθε να εξαλειφθώ από το βιβλίο των σωζομένων και να συγκαταλεχθώ στο εξής με τους απολλυμένους, ω γη και ήλιε και θεία δίκη· διότι τόσο πολύ απέχω ολοφάνερα από όσα με έχουν κατηγορήσει. Διότι, και με την καρδιά και με τα λόγια και με τις πράξεις, ό,τι συντελούσε στο κοινό καλό, ό,τι ήταν συμφέρον και τίμιο και σωτήριο, αυτό επιδίωκα πάντοτε φανερά, και, με εσάς ως μάρτυρες, συμβούλευα τους πάντες, και δημόσια και ιδιωτικά, να υπακούουν στην εξουσία σε κάθε καλό. Και όπως ακριβώς ένας οφειλέτης ή δούλος που έχει ταχθεί γι' αυτόν ακριβώς τον σκοπό που όφειλε, έτσι και εγώ συνέχιζα να λέω και να πράττω αυτά που ήταν αρεστά στον Θεό και στην εξουσία. Και για να είναι όλα τα δικά μου ολοφάνερα στους πάντες, κατοικούσα στο κέντρο ακριβώς της πόλης.

Διότι τότε ο καθένας αποκτά αληθινή επίγνωση των δικών του σφαλμάτων, όταν οι πράξεις φανερωθούν γυμνές από μόνες τους και ελεύθερες από κάθε κάλυμμα απάτης. Δίκαιη είναι η κρίση σου, Θεέ· διότι μας καλούσες, και δεν σε υπακούαμε· μας προσέφερες τα λόγια σου, και δεν δίναμε προσοχή, αλλά ακυρώναμε τις δικές σου βουλές· και στα δικά σου λόγια δεν δίναμε προσοχή. Γι' αυτό, λοιπόν, δίκαια ήλθε πάνω μας απώλεια, και όλεθρος, και καταιγίδα, και θλίψη, και πολιορκία· και τώρα εμείς σε επικαλούμαστε, και δεν εισακούεις· ζητούμε από εσένα, και δεν βρίσκουμε έλεος· διότι ούτε εμείς εισακούσαμε τα δικά σου λόγια· ούτε δείξαμε έλεος στον πλησίον. Διότι εμείς που μισήσαμε τη σοφία, και δεν επιλέξαμε τον φόβο του Κυρίου, ούτε θελήσαμε να προσέξουμε τις βουλές του Θεού, τέτοιους καρπούς δρέπουμε από τους δικούς μας σπόρους, και χορταίνουμε από τη δική μας ανοησία. Διότι μας τύφλωσε η απάτη αυτού του βίου, και δεν γνωρίσαμε τα μυστήρια του Θεού· ούτε ελπίσαμε καθόλου ότι υπάρχει ανταμοιβή για την οσιότητα. Γι' αυτό γεμίσαμε από δρόμους ανομίας και διασχίσαμε αδιάβατες ερήμους, δηλαδή στερημένες από τη θεία επισκοπή, και την οδό του Κυρίου δεν τη γνωρίσαμε. Και τώρα, τι μας ωφέλησε η υπερηφάνεια, και τι μας προσέφερε ο πλούτος μαζί με την αλαζονεία;

Τότε, λοιπόν, οι Ιουδαίοι, αναγνωρίζοντας τον σταυρό και τον τόπο και τα σύμβολα της σταύρωσης και τα τραύματα του σταυρωθέντος, θα αρχίσουν να λένε: «Αυτός ήταν, τον οποίο εμείς οι άφρονες είχαμε κάποτε για γέλιο και ως παράδειγμα χλευασμού. Τη ζωή του τη θεωρήσαμε τρέλα και το τέλος του άτιμο». Διότι μας ήταν βαρύς ακόμη και να τον βλέπουμε, επειδή η ζωή του ήταν ανόμοια με των άλλων και οι δρόμοι του αλλιώτικοι. Απείχε από τις δικές μας ακαθαρσίες και μακάριζε το τέλος των δικαίων. Γι' αυτό και τον καταδικάσαμε σε επαίσχυντο θάνατο. Διότι μας τύφλωσε η κακία μας και δεν γνωρίσαμε τα μυστήρια του Θεού, ούτε διακρίναμε ότι αυτός είναι που έχει την εξουσία της ζωής και του θανάτου. Και ιδού, γνωρίσαμε τώρα ότι «η ευσέβεια είναι οπωσδήποτε ισχυρότερη», και ότι η κακία δεν πρόκειται να υπερισχύσει της σοφίας, ούτε η δικαιοσύνη θα προσπεράσει χωρίς να ελέγξει τους πονηρούς. Αυτά και άλλα παρόμοια θα πουν οι χριστοκτόνοι θρηνώντας τότε για την ανομία τους, αλλά δεν θα καταφέρουν τίποτα. Διότι τότε θα έχει κλείσει ο χρόνος της μετάνοιας, χωρίς να φέρνει κανένα αποτέλεσμα. Επειδή, αν υπήρχε μετάνοια τότε, οπωσδήποτε θα είχαν σωθεί και τα πιο μιαρά έθνη που δεν γνώρισαν τον Θεό.

Επειδή όμως «τους τύφλωσε η κακία τους και δεν γνώρισαν τα μυστήρια του Θεού», λέει στους μαθητές να μην πουν σε κανέναν ότι αυτός είναι ο Χριστός και να μην πουν σε κανέναν για το όραμα, «έως ότου», λέει, «αναστηθεί εκ νεκρών ο Υιός του Θεού». Και το τήρησαν αυτό, έως ότου συνέβη η σωτήρια ανάσταση του Χριστού.