Πατερικές αναφορές στο ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ 4:16

Υπόμεινε λοιπόν τον Κύριο, εκλεκτέ του Θεού, ώστε αυτοί που σε θλίβουν τώρα να εκπλαγούν με την παράδοξη σωτηρία σου. Καθώς είναι γραμμένο: Ο δίκαιος, αν προλάβει να πεθάνει, θα βρει ανάπαυση. Διότι τίμιο γήρας δεν είναι το πολυχρόνιο, ούτε μετριέται με τον αριθμό των ετών. Αλλά τα λευκά μαλλιά για τους ανθρώπους είναι η φρόνηση, και ηλικία γήρατος είναι ο ακηλίδωτος βίος. Επειδή έγινε ευάρεστος στον Θεό αγαπήθηκε, και καθώς ζούσε ανάμεσα σε αμαρτωλούς, μετατέθηκε. Αρπάχθηκε, μήπως η κακία αλλοιώσει τη σύνεσή του ή ο δόλος εξαπατήσει την ψυχή του. Διότι η γοητεία της φαυλότητας επισκοτίζει τα καλά και η ζάλη της επιθυμίας διαστρέφει τον άκακο νου. Αν και έφτασε στην τελειότητα σε λίγο χρόνο, εκπλήρωσε έργο μακρών ετών. Διότι η ψυχή του ήταν αρεστή στον Κύριο· γι' αυτό έσπευσε να τον πάρει μέσα από την πονηρία. Οι δε άνθρωποι, αν και τα είδαν, δεν τα κατανόησαν, ούτε έβαλαν στο μυαλό τους κάτι τέτοιο, ότι δηλαδή υπάρχει χάρη και έλεος στους εκλεκτούς του, και προστασία στους οσίους του. Θα κατακρίνει λοιπόν ο δίκαιος που πέθανε τους ασεβείς που ζουν, και η νεότητα που έφτασε σύντομα στην τελειότητα το πολυετές γήρας του αδίκου. Διότι θα δουν το τέλος του σοφού και δεν θα κατανοήσουν τι αποφάσισε γι' αυτόν και για ποιο λόγο τον έθεσε σε ασφάλεια ο Κύριος.

Ομολογούσε δε ότι εξαιτίας της παρανομίας ενάντια στον Ιωάννη παραδόθηκε στη θεόσταλτη οργή και με αυτόν τον αισχρό τρόπο βρήκε το τέλος. Αφού ετάφη, ακόμη και ο τάφος της συγκλονιζόταν μέχρι και την ανακομιδή του λειψάνου του αγίου. Όσο για το πονηρό συνέδριο, ο καθένας τους πέθανε χτυπημένος από θεόσταλτη οργή. Ο δε αρχηγός τους, ο Θεόφιλος, αφού περιέπεσε σε ληθαργική ασθένεια, ξεψύχησε και αυτός με άθλιο τρόπο. Εμείς δε λέμε ότι «δίκαιος είσαι, Κύριε, και ευθείες είναι οι κρίσεις σου» και ότι «ο δίκαιος που πέθανε θα καταδικάσει τους ζωντανούς ασεβείς».

Εύλογα, λοιπόν, έχει γραφτεί στη Σοφία του σοφού Σολομώντα για εμάς: «Οι λαοί», λέει, «αν και είδαν δεν κατανόησαν» ότι «ο δίκαιος που πέθανε θα κατακρίνει τους ζωντανούς ασεβείς, και η νεότητα που έφτασε στην τελειότητα θα κατακρίνει το μακροχρόνιο γήρας του αδίκου», και επειδή αγνόησαν «ποια ήταν η απόφαση του Κυρίου γι' αυτόν και για ποιο σκοπό τον διασφάλισε, θα δουν το τέλος του σοφού μέσα σε συμφορές και θα τον περιφρονήσουν· αυτούς όμως ο Κύριος θα τους περιγελάσει.» Αλλά αρκετά με αυτά. Γιατί, όμως, αντέδρασες, αν και είσαι σοφός, στη φράση «το κακό δεν είναι κακό», για την οποία έχω αναπτύξει φιλοσοφικό στοχασμό στον λόγο μου περί Προνοίας; Διότι, αφού δεν υπάρχει κακό σε όλα τα δημιουργήματα του Θεού, πού βρίσκεται το κακό; Συνεπώς, κανένα κακό δεν υπάρχει σε όλα τα δημιουργήματα του Θεού, ώστε το κακό να θεωρείται ως κακό, αλλά τα πάντα είναι λίαν καλά· και ο μάρτυρας στους ουρανούς είναι αξιόπιστος. Εάν, λοιπόν, τα πάντα είναι από τη φύση τους καλά, αφού δεν υπάρχει κακό ανάμεσα στα όντα, το κακό δεν είναι κακό, αλλά κακό είναι αυτό που κινείται ενάντια στη δική του φύση. Άρα, από τη φύση τους τα πάντα είναι καλά και πουθενά δεν υπάρχει το κακό, ούτε το κακό είναι κακό.