Πατερικές αναφορές στο ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ 5:1

ας τον καταδικάσουμε σε επονείδιστο θάνατο· διότι θα υπάρξει επίσκεψη γι' αυτόν από τα ίδια του τα λόγια.» Και πάλι ο Δαβίδ στους Ψαλμούς λέει για τον μέλλοντα αιώνα: «τότε θα τους μιλήσει» ο Χριστός «με την οργή του και με τον θυμό του θα τους ταράξει.» Και πάλι ο Σολομών για τον Χριστό και τους Ιουδαίους λέει ότι, όταν «σταθεί ο δίκαιος με πολλή παρρησία απέναντι σε εκείνους που τον έθλιψαν και σε αυτούς που αθέτησαν τα λόγια του, βλέποντάς τον θα ταραχθούν από φοβερό τρόμο και θα εκπλαγούν για το παράδοξο της σωτηρίας του. Και θα πουν μέσα τους μετανιώνοντας και στενάζοντας από τη στενοχώρια της ψυχής: Αυτός είναι που κάποτε εμείς οι άφρονες τον είχαμε για περίγελο και για παράδειγμα ονειδισμού. Τη ζωή του τη θεωρήσαμε τρέλα και το τέλος του άτιμο. Πώς συγκαταλέχθηκε μεταξύ των υιών του Θεού και πώς ο κλήρος του βρίσκεται ανάμεσα στους αγίους; Άρα πλανηθήκαμε από την οδό της αλήθειας και το φως της δικαιοσύνης δεν μας φώτισε, ο ήλιος δεν ανέτειλε για εμάς. Χορτάσαμε από δρόμους ανομίας και απώλειας· διασχίσαμε αδιάβατες ερήμους, αλλά την οδό του Κυρίου δεν τη γνωρίσαμε. Τι μας ωφέλησε η υπερηφάνειά μας; Όλα εκείνα παρήλθαν σαν σκιά.»

Πού είναι οι ραβδούχοι; Πού οι δορυφόροι; Πού οι χρυσοχαλίνωτοι ίπποι; Πού οι παράσιτοι και η βασιλική τράπεζα; Δεν οδηγήθηκε άραγε στο μνήμα σαν δεμένος ληστής, παίρνοντας μαζί του γυμνή την ψυχή του από τον κόσμο, και κράζει με μάταιη φωνή: «Πατέρα Αβραάμ, στείλε τον Λάζαρο, για να βρέξει την άκρη του δακτύλου του και να δροσίσει τη γλώσσα μου, διότι κατακαίγομαι φρικτά»; Γιατί αποκαλείς πατέρα τον Αβραάμ, του οποίου τον βίο δεν μιμήθηκες; Εκείνος φιλοξενούσε στο σπίτι του κάθε άνθρωπο, ενώ εσύ δεν φρόντισες ούτε για έναν φτωχό. Δεν είναι άξιο πένθους και θρήνου το γεγονός ότι αυτός που είχε τόσο μεγάλο πλούτο, δεν αξιώθηκε ούτε μια σταγόνα νερού; Επειδή, λοιπόν, δεν έδωσε στον φτωχό ούτε ψίχουλα, δεν λαμβάνει ούτε σταγόνα νερού. Τον χειμώνα δεν έσπειρε έλεος· ήρθε το θέρος και δεν θέρισε. Και αυτό αποτελεί οικονομία του Δεσπότη, το ότι έθεσε αντίκρυ την κόλαση για τους ασεβείς και την ανάπαυση για τους δικαίους, ώστε να βλέπουν οι μεν τους δε και να αναγνωρίζονται μεταξύ τους. Διότι τότε κάθε μάρτυρας θα αναγνωρίσει τον δικό του τύραννο, και κάθε τύραννος τον δικό του μάρτυρα, τον οποίο βασάνισε. Και τα λόγια αυτά δεν είναι δικά μου· άκουσε τη Σοφία που λέει: «Τότε θα σταθεί ο δίκαιος με πολλή παρρησία κατά πρόσωπο εκείνων που τον έθλιψαν».

Και αυτή είναι η οικονομία του Δεσπότη, ότι δηλαδή έθεσε αντικριστά την κόλαση για τους ασεβείς και την ανάπαυση για τους δικαίους, ώστε να βλέπουν οι μεν τους δε και να γνωρίζονται μεταξύ τους. Διότι τότε κάθε μάρτυρας θα αναγνωρίσει τον δικό του τύραννο, και κάθε τύραννος θα αναγνωρίσει τον δικό του μάρτυρα τον οποίο βασάνισε. Και αυτά δεν είναι δικά μου λόγια. Άκουσε τη Σοφία που λέει: τότε ο δίκαιος θα σταθεί με πολλή παρρησία απέναντι σε αυτούς που τον έθλιψαν. Διότι, όπως ακριβώς ένας οδοιπόρος που περπατά μέσα στον καύσωνα, όταν βρει μια καθαρή πηγή, φλεγόμενος από τη δίψα και κατατρυχόμενος από πολλή πείνα, κάθεται δίπλα σε ένα τραπέζι που έχει όλα τα εδέσματα, αλλά εμποδίζεται από κάποιον ισχυρότερο να αγγίξει το τραπέζι ή να απολαύσει τα εδέσματα, βιώνει σφοδρή οδύνη και κόλαση, επειδή παρακάθεται στο τραπέζι αλλά δεν μπορεί να απολαύσει τα φαγητά. Έτσι και κατά την ημέρα της κρίσεως, οι ασεβείς θα βλέπουν τους αγίους να ευφραίνονται, ενώ οι ίδιοι δεν θα μπορούν να απολαύσουν τη βασιλική τράπεζα. Διότι και τον Αδάμ ο Θεός, θέλοντας να τον τιμωρήσει, τον έβαλε να καλλιεργεί τη γη ακριβώς απέναντι από τον παράδεισο, ώστε κάθε ώρα και ημέρα, βλέποντας εκείνο τον ποθητό τόπο από τον οποίο εξήλθε, να έχει πάντοτε την οδύνη στην ψυχή του. Αν λοιπόν εδώ δεν καταφέρουμε να συναντήσουμε ο ένας τον άλλον, εκεί ωστόσο δεν θα υπάρχει κανείς να μας εμποδίσει να ζήσουμε μαζί. Και θα δούμε αυτούς που μας εξόρισαν, όπως ακριβώς ο Λάζαρος είδε τον πλούσιο και οι μάρτυρες τους τυράννους.

Και τούτο το οικονόμησε ο Δεσπότης, το να θέσει δηλαδή αντικριστά την κόλαση για τους ασεβείς και την ανάπαυση για τους δικαίους, ώστε να βλέπουν και να αναγνωρίζουν οι μεν τους δε. Διότι τότε ο κάθε μάρτυρας θα αναγνωρίσει τον δικό του τύραννο και ο κάθε τύραννος τον μάρτυρα τον οποίο βασάνισε. Και τα λόγια αυτά δεν είναι δικά μου. Άκουσε τη Σοφία που λέει: τότε με πολλή παρρησία θα σταθεί ο δίκαιος κατά πρόσωπο εκείνων που τον έθλιψαν. Όπως ακριβώς δηλαδή ένας οδοιπόρος που περπατά μέσα στον καύσωνα, έστω και αν βρει καθαρή πηγή φλεγόμενος από τη δίψα, και, κυριευμένος από μεγάλη πείνα, παρακάθεται σε τράπεζα που έχει κάθε λογής εδέσματα, αλλά εμποδίζεται από κάποιον ισχυρότερο να αγγίξει την τράπεζα και να απολαύσει τα εδέσματα, αισθάνεται σφοδρή την οδύνη και την κόλαση, επειδή παρακάθεται στην τράπεζα και δεν μπορεί να απολαύσει τα φαγητά, έτσι και κατά την ημέρα της κρίσεως οι ασεβείς βλέπουν τους αγίους να ευφραίνονται και δεν μπορούν να απολαύσουν τη βασιλική τράπεζα. Διότι και τον Αδάμ, θέλοντας ο Θεός να τον τιμωρήσει, τον όρισε να καλλιεργεί τη γη απέναντι από τον παράδεισο, ώστε, βλέποντας κάθε ώρα και ημέρα εκείνον τον τόπο από όπου εξήλθε, να έχει πάντοτε την οδύνη στην ψυχή του.

ΤΙΤΛΟΣ Η'. — Περί των δικαίων, ότι περιφρονούνται και διασύρονται. «Οι δίκαιοι περιγελούνται. Διότι παραδίδονται στα χέρια των ασεβών.» «Άνδρας δίκαιος και άμεμπτος κατέστη αντικείμενο χλευασμού.» «Ο όσιος θεωρείται ακάθαρτος από τους κακούργους.» «Άνδρες αιμοσταγείς μισούν τον δίκαιο.» «Θα αντικρίσουν τον δίκαιο και θα τον εξουθενώσουν, αυτούς όμως ο Κύριος θα τους περιγελάσει. Και ύστερα από αυτό θα καταστούν άτιμο πτώμα και αντικείμενο ονείδους ανάμεσα στους νεκρούς εις τον αιώνα.» «Θα σταθεί ο δίκαιος με πολλή παρρησία απέναντι σε εκείνους που τον καταπίεσαν και σε εκείνους που περιφρόνησαν τους κόπους του. Και όταν τον δουν, θα ταραχθούν από φοβερό τρόμο και θα εκπλαγούν για το παράδοξο της σωτηρίας του. Διότι θα πουν μέσα τους μετανιώνοντας: Αυτός ήταν εκείνος που κάποτε είχαμε ως περίγελο και ως παράδειγμα εξευτελισμού. Εμείς οι άφρονες θεωρήσαμε τη ζωή του παραφροσύνη και το τέλος του άτιμο.»