Πατερικές αναφορές στο ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ 5:11

Ή όπως ενός πτηνού που διασχίζει πετώντας τον αέρα δεν βρίσκεται κανένα ίχνος της πορείας του. Παρήλθαν όλα εκείνα, αφήνοντας σε εμάς αυτό το πυρ, ως κληρονομιά που παραμένει σε όλους τους αιώνες. Δίκαιη είναι η κρίση σου, Θεέ· διότι δεν θα παύσουμε ποτέ πλέον να λέμε αυτά: καλούμασταν, και δεν υπακούαμε· νουθετούμασταν, και δεν δίναμε προσοχή.

Τι μας ωφέλησε η υπερηφάνεια; Και τι μας προσέφερε ο πλούτος μαζί με την αλαζονεία; Παρήλθαν όλα εκείνα σαν σκιά, και σαν είδηση που προσπερνά γρήγορα· σαν πλοίο που διασχίζει τα κυματισμένα νερά, το οποίο, αφού περάσει, δεν μπορείς να βρεις κανένα ίχνος του, ούτε το μονοπάτι της καρίνας του μέσα στα κύματα· ή σαν το πουλί που πετάει στον αέρα, του οποίου δεν βρίσκεται κανένα σημάδι της πορείας του, αλλά, καθώς ο ελαφρός αέρας μαστιζόταν από το χτύπημα των φτερών του και σχιζόταν με τη βία της ορμής των κινούμενων φτερών του, διασχίστηκε, και μετά από αυτό δεν βρέθηκε κανένα σημάδι από το πέρασμά του μέσα σε αυτόν· ή σαν το βέλος που ρίχτηκε προς τον στόχο, όπου ο αέρας που σχίστηκε ενώθηκε αμέσως πάλι, ώστε να αγνοείται η πορεία του. Έτσι κι εμείς, μόλις γεννηθήκαμε, εκλείψαμε, και κανένα σημάδι αρετής δεν έχουμε να επιδείξουμε, αλλά καταναλωθήκαμε μέσα στην κακία μας.

Τέτοιος είναι ο βίος μας, αδελφοί, εμάς που ζούμε πρόσκαιρα· τέτοιο είναι το επίγειο παιχνίδι: το να ερχόμαστε στην ύπαρξη από την ανυπαρξία, και αφού υπάρξουμε να διαλυόμαστε. Είμαστε όνειρο που δεν διαρκεί, οπτασία που δεν μπορεί να κρατηθεί, πτήση πουλιού που περνά, πλοίο στη θάλασσα που δεν αφήνει ίχνος, σκόνη, ατμός, πρωινή δροσιά, άνθος που στην ώρα του φυτρώνει και στην ώρα του μαραίνεται. «Ο άνθρωπος, σαν το χόρτο είναι οι ημέρες του, σαν το άνθος του αγρού, έτσι θα ανθίσει»· ορθά ο θείος Δαβίδ φιλοσόφησε για την αδυναμία μας, και πάλι με εκείνα τα λόγια: «Ανάγγειλέ μου την ολιγότητα των ημερών μου»· και ορίζει τις ανθρώπινες ημέρες με το μέτρο της σπιθαμής.

Νεκρώθηκα ως προς αυτόν τον ταλαίπωρο βίο, ο οποίος πηγαινοέρχεται σαν τον Εύριπο, χωρίς να προσφέρει τίποτα το βέβαιο, ούτε καν για μία ημέρα. Τέτοιος είναι ο βίος μας, αδελφοί· τέτοιο είναι το επίγειο παίγνιο, να ερχόμαστε στην ύπαρξη από την ανυπαρξία, και αφού υπάρξουμε, να διαλυόμαστε. Είμαστε ένα όνειρο άστατο, ένα φάσμα που δεν κρατιέται, πέταγμα πουλιού που περνά, πλοίο πάνω στη θάλασσα που δεν αφήνει ίχνος· σκόνη, ατμός, πρωινή δροσιά, άνθος που φυτρώνει στον καιρό του και στον καιρό του μαραίνεται· «Ο άνθρωπος, σαν το χορτάρι είναι οι ημέρες του, σαν το άνθος του αγρού, έτσι θα ανθίσει». Ορθά ο θείος Δαβίδ φιλοσόφησε περί της αδυναμίας μας και με εκείνα τα λόγια: «Την ολιγότητα των ημερών μου ανάγγειλέ μου»· και καθορίζει τις ανθρώπινες ημέρες στο μέτρο της παλάμης.