Ὢ πολλῆς ἀφοβίας! Ὢ πολλῆς καταφρονήσεως! Ὢ πολλῆς βλακείας καὶ πωρώσεως! Δέον γὰρ ἡμᾶς πενθεῖν ἐπὶ τῇ πωρώσει τῶν καρδιῶν ἡμῶν, καὶ ὅτι τοσοῦτον ἀφεστήκαμεν τῆς τῶν Ἁγίων ἐλπίδος καὶ ὑπομονῆς, ἀλλὰ μᾶλλον καὶ τῶν ὀρθῶς βιούντων, καὶ καταγινώσκομεν πολλάκις διὰ τὴν πολλὴν αὐτῶν ἐπιείκειαν καὶ ταπεινοφροσύνην, ἀκτημοσύνην τε καὶ τὰς λοιπὰς ἀρετάς, καὶ πολλάκις τὴν τοιαύτην τῆς ὑπομονῆς ἀνδρείαν, νωθείαν καὶ ἀνανδρείαν ἀποκαλοῦμεν, καὶ ὀκνηρίας αὐτὴν ἔγκλημα περιβάλλομεν. Τί οὖν ποιήσομεν τοσούτοις κακοῖς ἑαυτοὺς περιπείροντες καί, κατὰ τὸν Σολομῶντα, σημεῖον ἀρετῆς οὐκ ἔχοντες ἑαυτῶν δεικνύειν, ἐν 〈δὲ〉 τῇ κακίᾳ καταδαπανᾶται ὁ βίος ἡμῶν; Καὶ οἱ μὲν Ἅγιοι διὰ τὸν Θεὸν καὶ τὴν τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν ἀπόλαυσιν τοσούτους πειρασμοὺς καὶ κινδύνους ὑπέμειναν, ἡμεῖς δὲ καθ᾽ ἑκάστην ὑπὸ τοῦ Κυρίου εὐεργετούμενοι, ῥᾳθυμοῦμεν. Ταῦτα δὲ ἡμῖν συμβαίνει διὰ τὸ μὴ προσδοκᾶν τὴν μέλλουσαν ἔσεσθαι κρίσιν τὴν φοβερὰν ἐκείνην καὶ ἀφόρητον, ἣν μόνην ἐκείνην δείξει ὁ ἴδιος καιρός, μηδὲ ἐπιποθεῖν τὴν τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν ἀπόλαυσιν, ἀλλὰ προστεθηκέναι τοῖς γηΐνοις καὶ ματαίοις τοῦ βίου πράγμασι τοῖς οὐκ ὠφελοῦσιν ἡμᾶς, ἀλλὰ μᾶλλον καὶ τὴν ἐσχάτην βλάβην βλάπτουσιν.
Μετάφραση
Ω, τι μεγάλη αφοβία! Ω, τι μεγάλη καταφρόνια! Ω, τι μεγάλη ανοησία και πώρωση! Διότι, ενώ έπρεπε εμείς να πενθούμε για την πώρωση των καρδιών μας και για το ότι έχουμε απομακρυνθεί τόσο πολύ από την ελπίδα και την υπομονή των Αγίων, αντίθετα μάλιστα συχνά κατακρίνουμε και αυτούς που ζουν με ορθό τρόπο, εξαιτίας της μεγάλης τους επιείκειας και ταπεινοφροσύνης, της ακτημοσύνης και των υπόλοιπων αρετών, και πολλές φορές αυτήν την ανδρεία της υπομονής την αποκαλούμε νωθρότητα και ανανδρία, και της προσάπτουμε την κατηγορία της οκνηρίας. Τι λοιπόν θα κάνουμε, βυθίζοντας τον εαυτό μας σε τόσα κακά και, σύμφωνα με τον Σολομώντα, μη έχοντας να επιδείξουμε κανένα σημάδι αρετής, ενώ η ζωή μας καταναλώνεται στην κακία; Και οι μεν Άγιοι, για χάρη του Θεού και για την απόλαυση των αιώνιων αγαθών, υπέμειναν τόσους πειρασμούς και κινδύνους, ενώ εμείς, αν και ευεργετούμαστε καθημερινά από τον Κύριο, δείχνουμε ραθυμία. Αυτά δε μας συμβαίνουν επειδή δεν προσδοκούμε τη μέλλουσα κρίση, την τόσο φοβερή και αβάσταχτη, την οποία θα φανερώσει εκείνη ακριβώς η ώρα, ούτε επιθυμούμε διακαώς την απόλαυση των αιώνιων αγαθών, αλλά έχουμε προσκολληθεί στα γήινα και μάταια πράγματα της ζωής, τα οποία δεν μας ωφελούν καθόλου, αλλά αντίθετα μας προξενούν τη μεγαλύτερη ζημιά.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες