Πατερικές αναφορές στο ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ 5:14

Διότι η ελπίδα του ασεβούς είναι σαν τη σκόνη που παρασύρεται από τον άνεμο, και σαν τη λεπτή πάχνη που σκορπίζεται από τη θύελλα, και διαλύεται όπως ο καπνός από τον αέρα, και ξεχνιέται όπως η ανάμνηση ενός επισκέπτη που έμεινε μόνο μία ημέρα. Οι δίκαιοι όμως ζουν αιώνια, και η ανταμοιβή τους βρίσκεται στον Κύριο, και η μέριμνα γι' αυτούς ανήκει στον Ύψιστο. Γι' αυτό θα λάβουν το ένδοξο βασίλειο και το διάδημα της ομορφιάς από το χέρι του Κυρίου, διότι θα τους σκεπάσει με το δεξί του χέρι και θα τους υπερασπιστεί με τον βραχίονά του.

Είπε δε: Αν δεν ακούνε τον Μωυσή και τους Προφήτες, ούτε αν κάποιος αναστηθεί από τους νεκρούς θα πιστέψουν. Τι ωφέλησε εκείνον τον πλούσιο, εκείνη την ώρα, ο πλούτος που είχε και η ευφροσύνη με την οποία ευφραινόταν λαμπρά κάθε μέρα; Λοιπόν, αγαπητοί αδελφοί, ας φροντίσουμε να αποφύγουμε τις κολάσεις που είναι ετοιμασμένες για τους καταφρονητές και τους αμαρτωλούς, πριν παραδοθούμε σε εκείνον τον τόπο του βασανιστηρίου. Και τότε θα κλάψουμε πικρά, χωρίς να υπάρχει κανείς να μας παρηγορήσει ή να μας ενθαρρύνει, ακούγοντας ταυτόχρονα και από εκείνους που μας τιμωρούν ότι: είστε άξιοι για χειρότερες τιμωρίες από αυτές. Διότι εσείς οι ίδιοι τα προκαλέσατε αυτά στους εαυτούς σας. Διότι, ενώ μπορούσατε στον σύντομο χρόνο του κόσμου που παρήλθε να αποφύγετε αυτή την κρίση μέσω της μετάνοιας, αμελήσατε, ζήσατε με σπατάλη και θρέψατε τις καρδιές σας σαν σε ημέρα σφαγής. Πού είναι οι απολαύσεις του παρελθόντος χρόνου; Πού είναι η απάτη και το γέλιο του; Μήπως δεν παρήλθαν εκείνα σαν σκιά, σαν λεπτή ομίχλη που παρασύρθηκε από ανεμοστρόβιλο και σαν καπνός που διαλύθηκε από τον άνεμο; Τώρα λοιπόν, όπως επιθυμήσατε, απολαύστε. Διότι δεν αρκεστήκατε σε αυτά, αλλά όχι μόνο ρίξατε τους εαυτούς σας σε βόθρο κακών, αλλά και άλλους τραβήξατε μαζί σας. Και δεν αρκεστήκατε στο γεγονός ότι αμελήσατε τη δική σας ψυχή, αλλά διαστρέψατε και τις ψυχές άλλων. Ποια αρετή λοιπόν, ποια εντολή θα εξευμενίσει τον Θεό υπέρ σας;

Είπε ο Κύριος προς εμένα: «Μην προσεύχεσαι για τον λαό αυτόν, διότι ακόμη κι αν σταθούν ο Μωυσής και ο Σαμουήλ ενώπιόν μου, η ψυχή μου δεν θα στραφεί προς αυτούς». «Το σκουλήκι τους δεν θα πεθάνει, και η φωτιά δεν θα σβήσει· και θα γίνουν θέαμα σε κάθε σάρκα». «Μήπως θα ξεχάσει η νύφη τα στολίδια της, και η παρθένος τον στηθόδεσμό της; Ο λαός μου όμως με ξέχασε για ημέρες αναρίθμητες». «Αυτά λέγει ο Κύριος: Αυτοί θα οικοδομήσουν, εγώ όμως θα καταστρέψω». «Το ίδιο μισητά είναι και αυτός που ασεβεί και η ασέβεια· αυτό που πράχθηκε θα εξολοθρευθεί μαζί με αυτόν που το έπραξε». «Η ελπίδα των ασεβών είναι σαν το χνούδι που παρασύρεται από τον άνεμο, και σκορπίστηκε σαν τον καπνό από τον άνεμο». «Τα τέλη της άδικης γενεάς είναι οδυνηρά». «Μάταιοι βέβαια είναι όλοι οι άνθρωποι που τους διέκρινε η άγνοια του Θεού, και από τα ορατά αγαθά δεν μπόρεσαν να γνωρίσουν τον Υπάρχοντα, ούτε προσέχοντας τα έργα αναγνώρισαν τον Δημιουργό. Είναι ταλαίπωροι, και οι ελπίδες τους βρίσκονται στους νεκρούς». «Στους ασεβείς επέπεσε αμείλικτος θυμός μέχρι το τέλος». «Σε σύναξη αμαρτωλών θα ανάψει φωτιά». «Η τιμωρία των ασεβών είναι φωτιά και σκουλήκι». «Φωτιά, χαλάζι, πείνα και θάνατος, όλα αυτά δημιουργήθηκαν για την τιμωρία των αμαρτωλών». «Θάνατος, και έριδα, και ρομφαία, και μάστιγα, δημιουργήθηκαν για τους ανόμους». «Ουαί σε εσάς, άνδρες ασεβείς, που εγκαταλείψατε τον νόμο του Κυρίου». «Το πένθος για τον νεκρό διαρκεί επτά ημέρες· για τον μωρό όμως και τον ασεβή, όλες τις ημέρες της ζωής του». «

Αλλά, βασιλιά, προχώρησε, κατευοδώσου και βασίλευε. Είθε το χέρι σου να βρει τους εχθρούς σου, το δεξί σου χέρι όλους όσους σε μισούν. Και, αφού λουστείς στα νάματα του Ιορδάνη, είθε να ανανεωθείς σαν τον αετό, και βγαίνοντας από εκεί ωραιότερος, όπως ακριβώς και αυτός ο αισθητός ήλιος αναπηδώντας από περικαλλή λίμνη, να εξακοντίσεις πιο φλογερές ακτίνες στις συσσωρεύσεις των νεφών που σκοτεινιάζουν την επικράτειά σου, τα οποία, αφού υψώθηκαν από τη δύση, στάθηκαν απέναντί μας και με συνεχείς συγκρούσεις βγάζουν σπίθες πολέμων σαν αστραπές. Και ας διαλυθούν σαν τον καπνό από τον άνεμο και σαν την πάχνη από τη θύελλα· και εσύ με μεγαλύτερη δεξιοτεχνία σύντριψε τα τόξα, τσάκισε τα όπλα και κατάκαψε τις ασπίδες στη φωτιά, περισσότερο από όσο ο Φαέθων παλαιότερα τη γη στον Ηριδανό που κατοικείται τώρα από τους Αλαμανούς.

Παρήλθε ο πλούτος σαν ιστός αράχνης και σαν σκιά και σαν το χορτάρι που βλασταίνει στη στέγη· σαν πλοίο που διέσχισε τα βαθιά νερά δεν είναι δυνατόν να βρεθεί το ίχνος του· ανώφελο λοιπόν είναι να κραυγάζω εδώ: Ελέησον, Κύριε. Ο πλούτος και ο βίος παρήλθαν· όπως η άχνη από τη θύελλα και ο καπνός που παρασύρεται από τον άνεμο δεν φαίνεται πια, έτσι και το πνεύμα μου, αφού εξήλθε ξαφνικά από εμένα, διασκορπίστηκε τώρα σαν αραιός αέρας.