θανάτωι ἀσχήμονι καταδικάσωμεν αὐτόν· ἔσται γὰρ ἐπισκοπὴ αὐτοῦ ἐκ λόγων αὐτοῦ.〉 καὶ πάλιν ὁ Δαυὶδ ἐν Ψαλμοῖς λέγει περὶ τὸν μέλλοντα αἰῶνα· 〈τότε λαλήσει πρὸς αὐτοὺς〉 ὁ Χριστὸς 〈ἐν ὀργῆι αὐτοῦ καὶ ἐν τῶι θυμῶι αὐτοῦ ταράξει αὐτούς.〉 καὶ πάλιν Σολομὼν περὶ Χριστοῦ καὶ Ἰουδαίων φησὶν ὅτι ὅτε 〈στήσεται ὁ δίκαιος ἐν παρρησίαι πολλῆι κατὰ πρόσωπον τῶν θλιψάντων καὶ τῶν ἀθετούντων τοὺς λόγους αὐτοῦ, ἰδόντες ταραχθήσονται φόβωι δεινῶι καὶ ἐκστήσονται ἐπὶ τῶι παραδόξωι τῆς σωτηρίας αὐτοῦ. καὶ ἐροῦσιν ἐν ἑαυτοῖς μετανοοῦντες καὶ διὰ στενοχωρίαν πνεύματος στενάζοντες· οὗτός ἐστιν ὃν ἔσχαμέν ποτε εἰς γέλωτα καὶ εἰς παραβολὴν ὀνειδισμοῦ, οἱ ἄφρονες. τὸν βίον αὐτοῦ ἐλογισάμεθα μανίαν καὶ τὴν τελευτὴν αὐτοῦ ἄτιμον. πῶς κατελογίσθη ἐν υἱοῖς θεοῦ καὶ ἐν ἁγίοις ὁ κλῆρος αὐτοῦ ἐστιν; ἄρα ἐπλανήθημεν ἀπὸ ὁδοῦ ἀληθείας καὶ τὸ τῆς δικαιοσύνης φῶς οὐ κατέλαμψεν ἡμῖν, ὁ ἥλιος οὐκ ἀνέτειλεν ἡμῖν. ἀνομίας ἐνεπλήσθημεν τρίβους καὶ ἀπωλείας· διωδεύσαμεν ἐρήμους ἀβάτους, τὴν δὲ ὁδὸν κυρίου οὐκ ἐγνώσαμεν. τί ὠφέλησεν ἡμᾶς ἡ ὑπερηφάνεια ἡμῶν; παρῆλθεν ἐκεῖνα πάντα ὡς σκιά.〉
Μετάφραση
ας τον καταδικάσουμε σε επονείδιστο θάνατο· διότι θα υπάρξει επίσκεψη γι' αυτόν από τα ίδια του τα λόγια.» Και πάλι ο Δαβίδ στους Ψαλμούς λέει για τον μέλλοντα αιώνα: «τότε θα τους μιλήσει» ο Χριστός «με την οργή του και με τον θυμό του θα τους ταράξει.» Και πάλι ο Σολομών για τον Χριστό και τους Ιουδαίους λέει ότι, όταν «σταθεί ο δίκαιος με πολλή παρρησία απέναντι σε εκείνους που τον έθλιψαν και σε αυτούς που αθέτησαν τα λόγια του, βλέποντάς τον θα ταραχθούν από φοβερό τρόμο και θα εκπλαγούν για το παράδοξο της σωτηρίας του. Και θα πουν μέσα τους μετανιώνοντας και στενάζοντας από τη στενοχώρια της ψυχής: Αυτός είναι που κάποτε εμείς οι άφρονες τον είχαμε για περίγελο και για παράδειγμα ονειδισμού. Τη ζωή του τη θεωρήσαμε τρέλα και το τέλος του άτιμο. Πώς συγκαταλέχθηκε μεταξύ των υιών του Θεού και πώς ο κλήρος του βρίσκεται ανάμεσα στους αγίους; Άρα πλανηθήκαμε από την οδό της αλήθειας και το φως της δικαιοσύνης δεν μας φώτισε, ο ήλιος δεν ανέτειλε για εμάς. Χορτάσαμε από δρόμους ανομίας και απώλειας· διασχίσαμε αδιάβατες ερήμους, αλλά την οδό του Κυρίου δεν τη γνωρίσαμε. Τι μας ωφέλησε η υπερηφάνειά μας; Όλα εκείνα παρήλθαν σαν σκιά.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες