Πατερικές αναφορές στο ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ 5:4

ας τον καταδικάσουμε σε επονείδιστο θάνατο· διότι θα υπάρξει επίσκεψη γι' αυτόν από τα ίδια του τα λόγια.» Και πάλι ο Δαβίδ στους Ψαλμούς λέει για τον μέλλοντα αιώνα: «τότε θα τους μιλήσει» ο Χριστός «με την οργή του και με τον θυμό του θα τους ταράξει.» Και πάλι ο Σολομών για τον Χριστό και τους Ιουδαίους λέει ότι, όταν «σταθεί ο δίκαιος με πολλή παρρησία απέναντι σε εκείνους που τον έθλιψαν και σε αυτούς που αθέτησαν τα λόγια του, βλέποντάς τον θα ταραχθούν από φοβερό τρόμο και θα εκπλαγούν για το παράδοξο της σωτηρίας του. Και θα πουν μέσα τους μετανιώνοντας και στενάζοντας από τη στενοχώρια της ψυχής: Αυτός είναι που κάποτε εμείς οι άφρονες τον είχαμε για περίγελο και για παράδειγμα ονειδισμού. Τη ζωή του τη θεωρήσαμε τρέλα και το τέλος του άτιμο. Πώς συγκαταλέχθηκε μεταξύ των υιών του Θεού και πώς ο κλήρος του βρίσκεται ανάμεσα στους αγίους; Άρα πλανηθήκαμε από την οδό της αλήθειας και το φως της δικαιοσύνης δεν μας φώτισε, ο ήλιος δεν ανέτειλε για εμάς. Χορτάσαμε από δρόμους ανομίας και απώλειας· διασχίσαμε αδιάβατες ερήμους, αλλά την οδό του Κυρίου δεν τη γνωρίσαμε. Τι μας ωφέλησε η υπερηφάνειά μας; Όλα εκείνα παρήλθαν σαν σκιά.»

Έτσι ας πράξουμε και εμείς. Διότι καθόμαστε σε ένα πανδοχείο, περιμένοντας τους δικούς μας ανθρώπους που οδοιπορούν σε αυτόν τον δρόμο. Όταν συγκεντρωθούμε όλοι μαζί, τότε θα καταλάβουν ποιους υβρίζουν. Αυτοί τότε θα σκύψουν κάτω το κεφάλι και θα πουν: Αυτός είναι εκείνος τον οποίο εμείς οι άφρονες είχαμε ως περίγελο.

Έχοντας λοιπόν αυτά κατά νου, όλοι εσείς οι εχθροί της παρθενίας, τοποθετήστε επιτέλους στο στόμα σας θύρα και σύρτη, για να μην αρχίσετε κι εσείς να λέτε κατά την ημέρα της κρίσεως, βλέποντας εκείνους που λάμπουν εκεί χάρη στην παρθενία τους: «Αυτοί ήταν που κάποτε τους είχαμε για περίγελο και για παράδειγμα χλευασμού· εμείς οι άφρονες θεωρήσαμε τον βίο τους τρέλα και το τέλος τους άτιμο. Πώς συγκαταλέχθηκαν μεταξύ των υιών του Θεού και ο κλήρος τους βρίσκεται ανάμεσα στους αγίους; Άρα, πλανηθήκαμε από την οδό της αλήθειας και το φως της δικαιοσύνης δεν έλαμψε σε εμάς». Αλλά ποιο είναι το όφελος από αυτά τα λόγια, όταν η μετάνοια θα έχει πλέον καταστεί ανίσχυρη εξαιτίας του καιρού εκείνου;

ΤΙΤΛΟΣ Η'. — Περί των δικαίων, ότι περιφρονούνται και διασύρονται. «Οι δίκαιοι περιγελούνται. Διότι παραδίδονται στα χέρια των ασεβών.» «Άνδρας δίκαιος και άμεμπτος κατέστη αντικείμενο χλευασμού.» «Ο όσιος θεωρείται ακάθαρτος από τους κακούργους.» «Άνδρες αιμοσταγείς μισούν τον δίκαιο.» «Θα αντικρίσουν τον δίκαιο και θα τον εξουθενώσουν, αυτούς όμως ο Κύριος θα τους περιγελάσει. Και ύστερα από αυτό θα καταστούν άτιμο πτώμα και αντικείμενο ονείδους ανάμεσα στους νεκρούς εις τον αιώνα.» «Θα σταθεί ο δίκαιος με πολλή παρρησία απέναντι σε εκείνους που τον καταπίεσαν και σε εκείνους που περιφρόνησαν τους κόπους του. Και όταν τον δουν, θα ταραχθούν από φοβερό τρόμο και θα εκπλαγούν για το παράδοξο της σωτηρίας του. Διότι θα πουν μέσα τους μετανιώνοντας: Αυτός ήταν εκείνος που κάποτε είχαμε ως περίγελο και ως παράδειγμα εξευτελισμού. Εμείς οι άφρονες θεωρήσαμε τη ζωή του παραφροσύνη και το τέλος του άτιμο.»

Τότε, λοιπόν, οι Ιουδαίοι, αναγνωρίζοντας τον σταυρό και τον τόπο και τα σύμβολα της σταύρωσης και τα τραύματα του σταυρωθέντος, θα αρχίσουν να λένε: «Αυτός ήταν, τον οποίο εμείς οι άφρονες είχαμε κάποτε για γέλιο και ως παράδειγμα χλευασμού. Τη ζωή του τη θεωρήσαμε τρέλα και το τέλος του άτιμο». Διότι μας ήταν βαρύς ακόμη και να τον βλέπουμε, επειδή η ζωή του ήταν ανόμοια με των άλλων και οι δρόμοι του αλλιώτικοι. Απείχε από τις δικές μας ακαθαρσίες και μακάριζε το τέλος των δικαίων. Γι' αυτό και τον καταδικάσαμε σε επαίσχυντο θάνατο. Διότι μας τύφλωσε η κακία μας και δεν γνωρίσαμε τα μυστήρια του Θεού, ούτε διακρίναμε ότι αυτός είναι που έχει την εξουσία της ζωής και του θανάτου. Και ιδού, γνωρίσαμε τώρα ότι «η ευσέβεια είναι οπωσδήποτε ισχυρότερη», και ότι η κακία δεν πρόκειται να υπερισχύσει της σοφίας, ούτε η δικαιοσύνη θα προσπεράσει χωρίς να ελέγξει τους πονηρούς. Αυτά και άλλα παρόμοια θα πουν οι χριστοκτόνοι θρηνώντας τότε για την ανομία τους, αλλά δεν θα καταφέρουν τίποτα. Διότι τότε θα έχει κλείσει ο χρόνος της μετάνοιας, χωρίς να φέρνει κανένα αποτέλεσμα. Επειδή, αν υπήρχε μετάνοια τότε, οπωσδήποτε θα είχαν σωθεί και τα πιο μιαρά έθνη που δεν γνώρισαν τον Θεό.