Πατερικές αναφορές στο ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ 5:9

Και τώρα εμείς σε επικαλούμαστε, και δεν εισακούεις, και ζητούμε από εσένα, και δεν βρίσκουμε έλεος. Διότι εκείνοι που μίσησαν τη σοφία και δεν επέλεξαν τον λόγο του Κυρίου, ούτε θέλησαν να προσέξουν τις βουλές του Θεού, τέτοιους καρπούς θερίζουμε από τα δικά μας σπέρματα, και χορταίνουμε από τη δική μας ανοησία. Διότι μας τύφλωσε η απάτη του βίου, και δεν γνωρίσαμε τα μυστήρια του Θεού, ούτε ελπίσαμε καθόλου πως υπάρχει μισθός για την οσιότητα· και για τον λόγο αυτόν χορτάσαμε από τα μονοπάτια της ανομίας. Διαβήκαμε δε μονοπάτια αδιάβατα, δηλαδή της θείας επισκοπής· ενώ την οδό του Κυρίου δεν τη γνωρίσαμε. Και ποιος είναι ο πλούτος που συγκεντρώθηκε σε εμάς με αλαζονεία; Παρήλθαν όλα εκείνα σαν σκιά και σαν μήνυμα που προσπερνά, και σαν πλοίο που διασχίζει τα κυματώδη ύδατα, το οποίο, όταν περάσει, δεν μπορεί κανείς να βρει το ίχνος του, ούτε το μονοπάτι της τρόπιδάς του μέσα στα κύματα.

Ή όπως ενός πτηνού που διασχίζει πετώντας τον αέρα δεν βρίσκεται κανένα ίχνος της πορείας του. Παρήλθαν όλα εκείνα, αφήνοντας σε εμάς αυτό το πυρ, ως κληρονομιά που παραμένει σε όλους τους αιώνες. Δίκαιη είναι η κρίση σου, Θεέ· διότι δεν θα παύσουμε ποτέ πλέον να λέμε αυτά: καλούμασταν, και δεν υπακούαμε· νουθετούμασταν, και δεν δίναμε προσοχή.

ας τον καταδικάσουμε σε επονείδιστο θάνατο· διότι θα υπάρξει επίσκεψη γι' αυτόν από τα ίδια του τα λόγια.» Και πάλι ο Δαβίδ στους Ψαλμούς λέει για τον μέλλοντα αιώνα: «τότε θα τους μιλήσει» ο Χριστός «με την οργή του και με τον θυμό του θα τους ταράξει.» Και πάλι ο Σολομών για τον Χριστό και τους Ιουδαίους λέει ότι, όταν «σταθεί ο δίκαιος με πολλή παρρησία απέναντι σε εκείνους που τον έθλιψαν και σε αυτούς που αθέτησαν τα λόγια του, βλέποντάς τον θα ταραχθούν από φοβερό τρόμο και θα εκπλαγούν για το παράδοξο της σωτηρίας του. Και θα πουν μέσα τους μετανιώνοντας και στενάζοντας από τη στενοχώρια της ψυχής: Αυτός είναι που κάποτε εμείς οι άφρονες τον είχαμε για περίγελο και για παράδειγμα ονειδισμού. Τη ζωή του τη θεωρήσαμε τρέλα και το τέλος του άτιμο. Πώς συγκαταλέχθηκε μεταξύ των υιών του Θεού και πώς ο κλήρος του βρίσκεται ανάμεσα στους αγίους; Άρα πλανηθήκαμε από την οδό της αλήθειας και το φως της δικαιοσύνης δεν μας φώτισε, ο ήλιος δεν ανέτειλε για εμάς. Χορτάσαμε από δρόμους ανομίας και απώλειας· διασχίσαμε αδιάβατες ερήμους, αλλά την οδό του Κυρίου δεν τη γνωρίσαμε. Τι μας ωφέλησε η υπερηφάνειά μας; Όλα εκείνα παρήλθαν σαν σκιά.»

Σε ποιον κοπετό να ξεσπάσω; Ποιον κλαυθμό να θρηνήσω; Ποια ταπείνωση να ασπαστώ; Ποια τραγωδία να ξεκινήσω; Ποιον στεναγμό να αναπέμψω; Ποια οδύνη να καταπαύσω; Την τωρινή; Την μετέπειτα; Αυτήν στα καταχθόνια; Αυτήν με τον ιδρώτα του προσώπου; Τη βλάστηση των ακανθών; Την επιτίμηση της γης; Δεν αντέχω τα απομεινάρια της λύπης, δεν αντέχω τον στεναγμό, δεν αντέχω να κάθομαι απέναντι από την τρυφή σου και να σε βλέπω. Διότι έγινα ξένος προς τη διαμονή σου, ξένος προς την κατοικία σου, αλλότριος προς την αιώνια απόλαυση, και κατέστησα τον εαυτό μου ξένο προς τον Θεό με τη δική μου θέληση. Ξένος από εδώ και στο εξής θα γίνω προς τη θεωρία και την όρασή σου. Πλέον δεν θα απολαύσω την τρυφή σου, πλέον δεν θα ευφρανθώ από τη μακαριότητά σου, πλέον δεν θα απολαύσω τη θέα σου, πλέον δεν θα φωτιστώ από τη λαμπρότητά σου, πλέον δεν θα κατοικήσω μέσα σου. Όλα έγιναν μάταια για μένα· όλα παρήλθαν σαν σκιά· όλα διάβηκαν σαν όνειρο· όλα αφανίστηκαν σαν ανύπαρκτα από τα μάτια μου. Αν μπορείς, παρακάλεσε έστω εσύ τον Πλάστη, ώστε να μη χωριστώ από τη συμβίωσή σου. Κύρτωσε τα δέντρα σου, και πέσε ικετευτικά μπροστά στον Εύσπλαχνο, και με τον ήχο των φύλλων σου ανακραύγασε με δύναμη. Πανόλβιος έγινες με το πρόσταγμα του Δεσπότη, και έχεις παρρησία ως οίκος του Θεού μας. Ύψωσε σαν μάτια τα είδη των καρπών σου, και σαν εύλαλο στόμα την ευωδία των φυτών σου, για να παραμείνεις ανοιχτός σε εκείνον που σε αγάπησε.

Διότι, όπως ακριβώς κάποιος που έχει σφάλει με οποιονδήποτε τρόπο, αν του προτεινόταν η επιλογή των τιμωριών, προτιμούσε, αντί για τις σημερινές ελαφρύτερες, όπως ίσως κάποια μέτρια ραπίσματα, τις πιο επώδυνες για το μέλλον, όπως στρεβλώσεις, ξέσεις και αποκοπές μελών, θα κρινόταν δικαίως ως ο πλέον άφρων και παράλογος· έτσι και αυτός που επιλέγει, αντί των τωρινών δυσχερειών, τις μελλοντικές οδύνες στον αιώνα της ανταπόδοσης, όταν το πυρ θα δοκιμάσει το έργο του καθενός για το τι λογής είναι, είναι ο πλέον ανόητος και άθλιος. Παρομοίως και εκείνος που αγάπησε την απάτη των ανθρώπων περισσότερο από τη δόξα του Θεού· διότι και αυτός έχει όντως τυφλωθεί, και προσκολλημένος σε μια σκιά, ή στο ίχνος ενός πλοίου στα νερά, νομίζει ότι κατέχει κάτι, ενώ δεν κατέχει τίποτα.