Πατερικές αναφορές στο ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ 6:19

3 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

ἀφθαρσία δὲ ἐγγὺς εἶναι ποιεῖ Θεοῦ.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–3 από 3

Διάδοχος Φωτικῆς Ὅρασις
Ἀπ. Ἀφθαρσία μέν, ἔφη, σώματος ἐγγὺς εἶναι κατὰ τὸν ἀληθῆ λόγον ἄνθρωπον ποιεῖ Θεοῦ· οὕτως δὲ καὶ τότε ὁραθήσεται ἀνθρώποις Θεός, ὡς δύναται πάλιν ἄνθρωπος ἰδεῖν Θεόν. ιδʹ Ἐρ. Οὐκοῦν, πάλιν ἔφην, ἐν σχήματι;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Απ. Η αφθαρσία του σώματος, είπε, καθιστά τον άνθρωπο, σύμφωνα με τον αληθινό λόγο, πλησίον του Θεού· έτσι λοιπόν και τότε θα γίνει ο Θεός ορατός στους ανθρώπους, όπως δύναται πάλι ο άνθρωπος να δει τον Θεό. ΙΔ' Ερ. Επομένως, είπα πάλι, με κάποια μορφή;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Εὐσέβιος Καισαρείας Ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία
καὶ ῥητοῖς δέ τισιν ἐκ τῆς Σολομῶνος Σοφίας κέχρηται, μόνον οὐχὶ φάσκων· «ὅρασις δὲ θεοῦ περιποιητικὴ ἀφθαρσίας, 〈ἀφθαρσία δὲ ἐγγὺς εἶναι ποιεῖ θεοῦ〉». καὶ ἀπομνημονευμάτων δὲ ἀποστολικοῦ τινος πρεσβυτέρου, οὗ τοὔνομα σιωπῇ παρέδωκεν, μνημονεύει ἐξηγήσεις τε αὐτοῦ θείων γραφῶν παρατέθειται. ἔτι καὶ Ἰουστίνου τοῦ μάρτυρος καὶ Ἰγνατίου μνήμην πεποίηται, μαρτυρίαις αὖθις καὶ ἀπὸ τῶν τούτοις γραφέντων κεχρημένος, ἐπήγγελται δ᾽ αὐτὸς ἐκ τῶν Μαρκίωνος συγγραμμάτων ἀντιλέξειν αὐτῷ ἐν ἰδίῳ σπουδάσματι. καὶ περὶ τῆς κατὰ τοὺς ἑβδομήκοντα ἑρμηνείας τῶν θεοπνεύστων γραφῶν ἄκουε οἷα κατὰ λέξιν γράφει· «ὁ θεὸς οὖν ἄνθρωπος ἐγένετο καὶ αὐτὸς κύριος ἔσωσεν ἡμᾶς, δοὺς τὸ τῆς παρθένου σημεῖον, ἀλλ᾽ οὐχ ὡς ἔνιοί φασιν τῶν νῦν τολμώντων μεθερμηνεύειν τὴν γραφήν, »〈ἰδοὺ ἡ νεᾶνις ἐν γαστρὶ ἕξει καὶ τέξεται υἱόν〉«· ὡς Θεοδοτίων ἡρμήνευσεν ὁ Ἐφέσιος καὶ Ἀκύλας ὁ Ποντικός, ἀμφότεροι Ἰουδαῖοι προσήλυτοι, οἷς κατακολουθήσαντες οἱ Ἐβιωναῖοι ἐξ Ἰωσὴφ αὐτὸν γεγενῆσθαι φάσκουσιν».
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Χρησιμοποιεί επίσης και ορισμένα ρητά από τη Σοφία Σολομώντος, σχεδόν λέγοντας: «η θέα του Θεού εξασφαλίζει την αφθαρσία, 〈η δε αφθαρσία κάνει τον άνθρωπο να βρίσκεται κοντά στον Θεό〉». Μνημονεύει επίσης τα απομνημονεύματα κάποιου αποστολικού πρεσβυτέρου, του οποίου το όνομα αποσιώπησε, και παραθέτει τις δικές του εξηγήσεις για τις θείες Γραφές. Ακόμη, κάνει μνεία στον Ιουστίνο τον μάρτυρα και στον Ιγνάτιο, χρησιμοποιώντας πάλι μαρτυρίες και από τα δικά τους συγγράμματα· έχει δε υποσχεθεί ότι ο ίδιος θα ανασκευάσει τις θέσεις του Μαρκίωνα, αντλώντας από τα ίδια τα συγγράμματα εκείνου, σε ξεχωριστό έργο. Και σχετικά με τη μετάφραση των θεόπνευστων Γραφών από τους Εβδομήκοντα, άκου τι γράφει κατά λέξη: «Ο Θεός, λοιπόν, έγινε άνθρωπος και ο ίδιος ο Κύριος μας έσωσε, δίνοντας το σημείο της Παρθένου, και όχι όπως υποστηρίζουν μερικοί από αυτούς που τολμούν σήμερα να μεταφράζουν διαφορετικά τη Γραφή: "ιδού η νεάνις θα συλλάβει και θα γεννήσει υιό"· όπως ακριβώς το μετέφρασε ο Θεοδοτίων ο Εφέσιος και ο Ακύλας ο Ποντικός, αμφότεροι Ιουδαίοι προσήλυτοι, τους οποίους ακολούθησαν οι Εβιωναίοι ισχυριζόμενοι ότι αυτός έχει γεννηθεί από τον Ιωσήφ».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Εἰρηναῖος Λυώνος Ἔλεγχος καὶ ἀνατροπὴ τῆς ψευδωνύμου γνώσεως
Διὰ ταύτης τῆς τάξεως καὶ τῶν τοιούτων ῥυθμῶν καὶ τῆς τοιαύτης ἀγωγῆς, ὁ γενητὸς καὶ πεπλασμένος ἄνθρωπος κατ᾽ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσιν γίνεται τοῦ ἀγενήτου Θεοῦ, τοῦ μὲν Πατρὸς εὐδοκοῦντος καὶ κελεύοντος, τοῦ δὲ Υἱοῦ ὑπουργοῦντος καὶ πράσσοντος, τοῦ δὲ Πνεύματος τρέφοντος καὶ αὔξοντος, τοῦ δὲ ἀνθρώπου ἠρέμα προκόπτοντος καὶ ἀνερχομένου πρὸς τὸ τέλειον, πλησίον τουτέστι τοῦ ἀγενήτου γινομένου· τέλος γὰρ ὁ ἀγένητος, οὗτος δέ ἐστι Θεός. Ἔδει δὲ τὸν ἄνθρωπον πρῶτον γενέσθαι, καὶ γενόμενον αὐξῆσαι, καὶ αὐξήσαντα ἀνδρωθῆναι, καὶ ἀνδρωθέντα πληθυνθῆναι, καὶ πληθυνθέντα ἐνισχῦσαι, ἐνισχύσαντα δὲ δοξασθῆναι, καὶ δοξασθέντα ἰδεῖν τὸν ἑαυτοῦ Δεσπότην· Θεὸς γὰρ ὁ μέλλων ὁρᾶσθαι, ὅρασις δὲ Θεοῦ περιποιητικὴ ἀφθαρσίας, «ἀφθαρσία δὲ ἐγγὺς εἶναι ποιεῖ Θεοῦ».
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Μέσω αυτής της τάξεως και αυτών των ρυθμών και μιας τέτοιας αγωγής, ο γενητός και πλασμένος άνθρωπος γίνεται κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν του αγένητου Θεού, καθώς ο μεν Πατέρας ευδοκεί και προστάζει, ο δε Υιός υπηρετεί και ενεργεί, το δε Πνεύμα τρέφει και αυξάνει, ο δε άνθρωπος προκόπτει βαθμιαία και ανέρχεται προς το τέλειο, δηλαδή προσεγγίζει τον αγένητο· διότι ο έσχατος σκοπός είναι ο αγένητος, και αυτός είναι ο Θεός. Έπρεπε λοιπόν ο άνθρωπος πρώτα να δημιουργηθεί, και αφού δημιουργηθεί να αυξηθεί, και αφού αυξηθεί να ανδρωθεί, και αφού ανδρωθεί να πληθυνθεί, και αφού πληθυνθεί να ενδυναμωθεί, και αφού ενδυναμωθεί να δοξαστεί, και αφού δοξαστεί να δει τον Δεσπότη του. Διότι αυτός που πρόκειται να θεαθεί είναι ο Θεός, και η θέα του Θεού παρέχει αφθαρσία, «η δε αφθαρσία καθιστά τον άνθρωπο εγγύς του Θεού».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες