Πατερικές αναφορές στο ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ 7:2

Αναφέρει δε ότι συνελήφθη δώδεκα ημέρες προ των καλενδών του Ιουλίου ή του Ιουνίου (δεν είμαι σε θέση να πω με βεβαιότητα), επί υπατείας Σουλπικίου Καμμαρίνου και Βεττέου Πομπηιανού· και τούτο δε παρατήρησα, ότι όσοι όρισαν την ημέρα της συλλήψεως και το πώς ευαγγελίστηκε ο Γαβριήλ την Παρθένο, το είπαν αυτό εξαιτίας της υποψίας ορισμένων που έλεγαν βάσει παραδόσεως ότι γεννήθηκε έπειτα από επτά μήνες. Διότι βρήκαμε ότι από αυτό το χρονικό σημείο έως την ενδεκάτη του μηνός Τυβί και οκτώ ημέρες προ των ειδών του Ιανουαρίου, οπότε αληθώς συνέβησαν τα Θεοφάνεια και εγεννήθη, μεσολαβεί χρονικό διάστημα επτά μηνών σύμφωνα με τη σεληνιακή πορεία, παρά τέσσερις ημέρες. Επομένως, εάν βρεις κάπου σε σημειώσεις να είναι γραμμένα αυτά, μην πλανάσαι ως προς τη γνώση των γεγονότων. Διότι, πράγματι, η βέβαιη γέννηση του Χριστού είναι την ενδεκάτη του μηνός Τυβί. Ορισμένοι δε λέγουν ότι κυοφορήθηκε επί δέκα μήνες παρά δεκατέσσερις ημέρες και οκτώ ώρες, ώστε να προκύπτουν εννέα μήνες, δεκαπέντε ημέρες και τέσσερις ώρες, υπονοώντας το λεχθέν από τον Σολομώντα «σε χρονικό διάστημα δέκα μηνών πήζοντας σε αίμα». Ωστόσο, από παντού αποδεικνύεται ότι την ενδεκάτη του μηνός Τυβί, κατά το ημερολόγιο των Αιγυπτίων, έλαβε χώρα η προαναφερθείσα ένσαρκη γέννηση του Κυρίου. Και περίπου κατά την ίδια αυτή ενδεκάτη ημέρα, μετά από τριάντα έτη, συνέβη το πρώτο σημείο στην Κανά της Γαλιλαίας, όταν το ύδωρ μεταβλήθηκε σε οίνο. 30.

Εάν όμως κάποιος από όσους αμφισβητούν, προβάλλοντας το σώμα του Χριστού, επειδή ονομάστηκε «πρωτότοκος των νεκρών» και «απαρχή των κεκοιμημένων», πει ότι, όπως ακριβώς εκείνος αναστήθηκε, έτσι πρέπει να προσδοκούμε ότι θα αναστηθούν και τα σώματα όλων ομοίως με εκείνον, ώστε, όπως εγέρθηκε ο Χριστός, «έτσι και ο Θεός αυτούς που κοιμήθηκαν διά του Ιησού θα τους φέρει μαζί του», και ότι εγέρθηκε το σώμα του Ιησού, έχοντας τις ίδιες σάρκες και τα οστά που είχε, όπως πείστηκε και ο Θωμάς, σε αυτόν θα απαντήσουμε: το σώμα του Χριστού δεν προήλθε «από θέλημα ανδρός», ούτε από «ηδονή που συνήλθε με τον ύπνο», ούτε «συνελήφθη μέσα σε ανομίες και κυοφορήθηκε μέσα σε αμαρτίες», αλλά προήλθε «από το Άγιο Πνεύμα και τη δύναμη του Υψίστου και από Παρθένο», ενώ το δικό σου είναι ύπνος και ηδονή και ρύπος. Και γι' αυτό και ο σοφός Σειράχ αποφθέγγεται: «διότι όταν πεθάνει ο άνθρωπος, θα κληρονομήσει ερπετά και θηρία και σκώληκες», και ο Δαβίδ στον ογδοηκοστό έβδομο ψαλμό: «Μήπως στους νεκρούς θα κάνεις θαυμάσια; Ή μήπως ιατροί θα τους αναστήσουν και θα σε δοξολογήσουν; Μήπως θα διηγηθεί κάποιος στον τάφο το έλεός σου και την αλήθειά σου στην απώλεια; Μήπως θα γίνουν γνωστά στο σκοτάδι τα θαυμάσιά σου και η δικαιοσύνη σου σε γη λησμονημένη;» Και άλλα τέτοια λόγια είναι διαθέσιμα σε όποιον θέλει να τα συγκεντρώσει από τις Γραφές, τα οποία [παραλείπουμε], για να μην αυξήσουμε τον λόγο μας πολλαπλάσια από τα όσα έχουν ειπωθεί, μνημονεύοντάς τα όλα στο πλήθος τους.

«Θυμήσου ότι με έπλασες από πηλό, και στη γη με επιστρέφεις πάλι.» «Εντούτοις τα πάντα είναι ματαιότητα, κάθε ζωντανός άνθρωπος· πράγματι ο άνθρωπος πορεύεται ως εικόνα, όμως μάταια ταράζεται.» «Θα αφαιρέσεις το πνεύμα τους, και θα εκλείψουν, και στο χώμα τους θα επιστρέψουν.» «Τα πάντα προήλθαν από το χώμα, και τα πάντα θα επιστρέψουν στη γη.» «Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο για την αφθαρσία, και τον έφτιαξε κατ' εικόνα της δικής Του αιωνιότητας.» «Εσύ που δημιούργησες τα πάντα με τον λόγο Σου και με τη σοφία Σου κατασκεύασες τον άνθρωπο, για να κυριαρχεί στα κτίσματα που δημιουργήθηκαν από Εσένα, και να κυβερνά τον κόσμο με οσιότητα και δικαιοσύνη, και να κρίνει με ευθύτητα.» «Είμαι και εγώ θνητός άνθρωπος, ίσος προς όλους και απόγονος του χωματένιου πρωτοπλάστου, και στην κοιλιά της μητέρας μου διαπλάστηκα ως σάρκα, συμπηγνυόμενος στο αίμα σε διάστημα δέκα μηνών, από σπέρμα ανδρός και από ηδονή που συνόδευσε τον ύπνο.»

Αυτό εκπλησσόμενος έλεγε και ο Σολομών: «Στην κοιλιά της μητέρας πλάστηκα ως σάρκα, αφού πήχτηκα στο αίμα σε διάστημα δέκα μηνών». Το μεν θηλυκό προσφέρεται σαν κάποιο εργαστήριο ζωγραφικής, το δε άρρεν παρέχει την ύλη των χρωμάτων. Μέσα στη μήτρα όμως κάθεται κάποιος ζωγράφος, ο οποίος από ένα χρώμα φιλοτεχνεί μια πολυσύνθετη εικόνα. Πώς από λασπώδες σπέρμα στόλισε τους οφθαλμούς με την κόρη; Πώς από ρευστή ουσία συγκρότησε τη φύση των οστών; Πώς από ρευστή σπορά στερέωσε τον τόνο των νεύρων; Πώς διέπλασε τις φλέβες ως σωλήνες του αίματος; Πώς εφήρμοσε γύρω από τον εγκέφαλο τις θήκες των οστών; Πώς το βρέφος, καθώς ζωγραφίζεται μέσα σε σκοτεινό εργαστήριο, έλαβε τις θέσεις των μελών του χωρίς καμία σύγχυση;