Τίς οὖν ἂν γένοιτο πρὸς τούτους ἀρίστη παραίνεσις; Εἰ τοῦ τρόπου τῆς γεννήσεως αὐτοὺς ἀναμνήσαιμεν, καὶ τοῦ προτέρου, καὶ τοῦ δευτέρου, τοῦ φυσικοῦ, καὶ τοῦ πνευματικοῦ, καὶ τί τὸ μέσον ἑκατέρας τῆς γεννήσεως δείξαιμεν. Μᾶλλον δὲ οὐ δεῖ παρ᾽ ἡμῶν αὐτοὺς ταῦτα μανθάνειν· αὐτὸς ὁ τῆς βροντῆς υἱὸς περὶ τούτων αὐτοῖς διαλέξεται, ὁ ἀγαπητὸς τοῦ Χριστοῦ Ἰωάννης. Τί οὖν ἐκεῖνός φησιν; Ὅσοι δὲ ἔλαβον αὐτὸν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι· εἶτα ἀναμιμνήσκων αὐτοὺς τῆς προτέρας γεννήσεως, καὶ ἐκ συγκρίσεως τὸ σεμνὸν τῆς παρούσης χάριτος ἐνδεικνύμενος, οὕτω φησί· Οἳ οὐκ ἐξ αἱμάτων, οὐδὲ ἐκ θελήματος ἀνδρὸς, ἀλλ᾽ ἐκ Θεοῦ ἐγεννήθησαν. Ἑνὶ ῥήματι αὐτῶν ἔδειξε τὴν εὐγένειαν. Ὢ καθαρῶν ὠδίνων! ὢ πνευματικῶν τόκων! ὢ καινῶν λοχευμάτων! χωρὶς μήτρας σύλληψις, χωρὶς γαστρὸς γέννησις, χωρὶς σαρκὸς τόκος, τόκος πνευματικὸς, τόκος ἐκ χάριτος καὶ φιλανθρωπίας Θεοῦ, τόκος εὐφροσύνης γέμων καὶ χαρᾶς. Ἀλλ᾽ οὐ τοιοῦτος ὁ πρότερος, ἀλλ᾽ ἀπὸ θρήνων ἔχει τὴν ἀρχήν. Τὸ γὰρ παιδίον ἐκ τῆς μήτρας ὀλισθαῖνον καὶ ἐκ τῆς νηδύος καταφερόμενον, πρώτην φωνὴν μετὰ δακρύων ἐκβάλλει, καθάπερ τίς φησι· Πρώτην φωνὴν τὴν ὁμοίαν ἅπασιν ἴσα κλαίων. Διὰ θρήνων γὰρ ἡ εἴσοδος εἰς τὸν βίον, διὰ δακρύων προοίμια, τῆς φύσεως τὸ μέλλον ὀδυνηρὸν προαναφωνούσης. Τί κλαίει τὸ παιδίον εἰς φῶς ἐλθόν;
Μετάφραση
Ποια λοιπόν θα μπορούσε να είναι η καλύτερη προτροπή προς αυτούς; Αν τους υπενθυμίζαμε τον τρόπο της γέννησης, και της πρώτης και της δεύτερης, της φυσικής και της πνευματικής, και αν τους δείχναμε ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σε καθεμία από τις δύο γεννήσεις. Μάλλον όμως δεν πρέπει να τα μαθαίνουν αυτά από εμάς· ο ίδιος ο γιος της βροντής θα τους μιλήσει για αυτά, ο αγαπημένος του Χριστού, ο Ιωάννης. Τι λέει λοιπόν εκείνος; «Όσοι τον δέχθηκαν, τους έδωσε την εξουσία να γίνουν τέκνα Θεού»· έπειτα, υπενθυμίζοντάς τους την πρώτη γέννηση και επιδεικνύοντας μέσω της σύγκρισης το μεγαλείο της παρούσας χάριτος, λέει τα εξής: «Οι οποίοι δεν γεννήθηκαν από αίματα, ούτε από θέλημα ανδρός, αλλά από τον Θεό». Με έναν μόνο λόγο έδειξε την ευγενή τους καταγωγή. Ω, καθαρές ωδίνες! Ω, πνευματικοί τοκετοί! Ω, καινούργιες γεννήσεις! Σύλληψη χωρίς μήτρα, γέννηση χωρίς κοιλιά, τοκετός χωρίς σάρκα, τοκετός πνευματικός, τοκετός από τη χάρη και τη φιλανθρωπία του Θεού, τοκετός γεμάτος ευφροσύνη και χαρά. Αλλά η πρώτη γέννηση δεν είναι τέτοια, παρά έχει την αρχή της στους θρήνους. Διότι το βρέφος, γλιστρώντας από τη μήτρα και κατεβαίνοντας από τα σπλάχνα, βγάζει την πρώτη του φωνή με δάκρυα, όπως λέει κάποιος: «Βγάζοντας την πρώτη φωνή όμοια με όλους, κλαίγοντας εξίσου». Διότι μέσα από θρήνους γίνεται η είσοδος στη ζωή, με δάκρυα γίνεται το ξεκίνημα, καθώς η φύση προαναγγέλλει το επώδυνο μέλλον. Γιατί κλαίει το παιδί όταν έρχεται στο φως;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες