Πατερικές αναφορές στο ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ 7:6

Όταν νόμιζαν ότι είχαν στερεωθεί οριστικά, τότε καταστράφηκαν ολοκληρωτικά. Διότι, όταν κατακρημνίζονται οι ασεβείς, οι δίκαιοι κυριεύονται από φόβο. Τι λοιπόν κι εσύ, αγαθέ δέσποτα, εάν ζήσεις, και παραμείνεις, και βασιλεύσεις επί εκατό ολόκληρα χρόνια, δεν θα πεθάνεις ύστερα από αυτά όπως οι πατέρες σου; Μικρός και μεγάλος, δεν υπάρχει δούλος που να μη φοβάται τον Κύριό του. Διότι μία είναι η είσοδος στη ζωή, και η έξοδος είναι η ίδια για όλους· επειδή κανένας από τους βασιλείς δεν είχε διαφορετική αρχή γεννήσεως. Επίβλεψε στην προσευχή των ταπεινών και μην περιφρονήσεις τη δέησή τους· σπλαχνίσου τις Εκκλησίες σου και παρηγόρησε αυτούς που πενθούν· ενίσχυσε αυτούς που βρίσκονται σε θλίψη.

Περί της ώρας και της ημέρας του θανάτου, και της εξόδου μας· και ότι πρέπει να προετοιμαζόμαστε για αυτήν, και στην κατάσταση που πρέπει να δεχόμαστε τη μετάσταση. «Ποιος είναι ο άνθρωπος που θα ζήσει και δεν θα αντικρίσει τον θάνατο;» «Ετοίμαζε τα έργα σου για την έξοδο, και προετοιμάσου για τον αγρό.» «Όπως ακριβώς βγήκε από την κοιλιά της μητέρας του γυμνός, έτσι θα επιστρέψει για να φύγει όπως ήρθε, και τίποτα δεν θα πάρει από τον κόπο του, για να το κρατήσει στα χέρια του· και τούτο βέβαια είναι μια οδυνηρή ασθένεια· διότι όπως ακριβώς ήρθε, έτσι και θα φύγει. Και ποιο το όφελος από τον κόπο του, για τον οποίο μοχθεί στον άνεμο; Και μάλιστα όλες του οι ημέρες περνούν στο σκοτάδι, και στο πένθος, και σε ταραχή, και σε πολύ θυμό, και σε αρρώστια, και σε πικρία.» «Οι πατέρες μας και οι προφήτες πού βρίσκονται; Μήπως θα ζήσουν αιώνια;» «Μία είναι για όλους η είσοδος στον κόσμο, ίση και η έξοδος.» «Σε όλα τα έργα σου να θυμάσαι τα έσχατά σου, και ποτέ δεν πρόκειται να αμαρτήσεις.» «Να θυμάσαι ότι ο θάνατος δεν θα καθυστερήσει, και η συνθήκη του άδη δεν σου έχει αποκαλυφθεί.» «Να θυμάσαι τα έσχατά σου, και πάψε να τρέφεις έχθρα.» «Μη φοβάσαι την απόφαση του θανάτου. Να θυμάσαι εκείνους που προηγήθηκαν και εκείνους που έρχονται μετά από σένα· αυτή είναι η απόφαση του Κυρίου για κάθε σάρκα· και γιατί αντιτάσσεσαι στο θέλημα του Υψίστου; Είτε δέκα, είτε εκατό, είτε χίλια χρόνια ζήσεις· δεν υπάρχει στον άδη επίκριση για τη διάρκεια της ζωής.» «Στο τέλος της ζωής του ανθρώπου φανερώνονται τα έργα του.» «

Διότι, όπως ακριβώς αν κάποιος δει ένα σπίτι λαμπρά και έντεχνα κατασκευασμένο ή ένα σκεύος άριστα συναρμολογημένο, αμέσως θα φέρει στον νου του τον οικοδόμο ή τον τεχνίτη και θα τον θαυμάσει, έτσι κι εγώ, που πλάστηκα εκ του μη όντος και παρήχθην στην ύπαρξη, αν και δεν μπόρεσα να αντικρίσω τον Πλάστη και Χορηγό μου, ωστόσο, από την αρμονικότατη και θαυμαστότατη κατασκευή μου, έφθασα στη γνώση της δικής Του σοφίας· όχι γνωρίζοντας τι ακριβώς είναι στην ουσία Του, αλλά στον βαθμό που μπορώ να κατανοήσω ότι δεν παράχθηκα τυχαία ούτε προήλθα από τον εαυτό μου, αλλά ότι Εκείνος με έπλασε όπως θέλησε. Αυτός με έταξε να κυριαρχώ σε όλα τα κτίσματα, αν και με έκανε κατώτερο από κάποια άλλα, και όταν συνετρίβην, με ανέπλασε πάλι με μια ανώτερη ανακαίνιση· έπειτα, με το θείο Του πρόσταγμα, με απομακρύνει από τα επίγεια και με μεταθέτει σε μια άλλη ζωή, ατελεύτητη και αιώνια, χωρίς να μπορώ σε κανένα από αυτά τα γεγονότα να αντισταθώ στη δύναμη της δικής Του πρόνοιας, ούτε να προσθέσω κάτι στον εαυτό μου ούτε να αφαιρέσω, είτε ως προς την ηλικία είτε ως προς την εμφάνιση της μορφής μου, ούτε να έχω τη δύναμη να ανακαινίσω τα όσα έχουν παλαιωθεί επάνω μου ή να επανορθώσω τα όσα έχουν φθαρεί. Διότι κανείς από τους ανθρώπους δεν μπόρεσε ποτέ να κατορθώσει τίποτε από αυτά, ούτε βασιλιάς, ούτε σοφός, ούτε πλούσιος, ούτε άρχοντας, ούτε κανείς άλλος που καταπιάνεται με τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Διότι, όπως λέγει η Γραφή, «Κανείς από τους βασιλείς ή από όσους βρίσκονται σε υψηλά αξιώματα δεν είχε διαφορετική αρχή γεννήσεως, αλλά μία είναι η είσοδος όλων στη ζωή, καθώς και όμοια η έξοδος».

Διότι ποιος άνθρωπος υπάρχει που θα ζήσει, λέει, και δεν θα δει θάνατο; Επειδή μία είναι η είσοδος όλων στον βίο, και ίδια η έξοδος. Ικετεύουμε βέβαια να το υποστούμε αυτό ειρηνικά, επειδή ο θάνατος είναι η καταδίκη όλης της ανθρώπινης φύσης. Απευχόμαστε όμως την αναχώρηση από εδώ με φόβο και ταραχή, και ιδιαίτερα τον θάνατο που συμβαίνει μέσα στα ύδατα. [8] Αυτό άλλωστε ζήτησε στις προσευχές του και ο θαυμάσιος Δαβίδ, φωνάζοντας: Ας μη με καταποντίσει καταιγίδα ύδατος, ούτε ας με καταπιεί ο βυθός, και ας μην κλείσει πάνω μου το φρέαρ το στόμα του.