Πατερικές αναφορές στο ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ 9:1

Τα χέρια σου με εποίησαν και με έπλασαν. Και αυτό το ρητό έχει την ίδια έννοια με το προαναφερθέν. Διότι, λέει ο Ιώβ, θείο Πνεύμα είναι αυτό που με εποίησε. Και διευκρινίζοντας ποιο είναι το άλλο χέρι, ο Σολομών λέει: Θεέ των πατέρων και Κύριε του ελέους σου, εσύ που εποίησες τα πάντα με τον λόγο σου, και με τη σοφία σου κατασκεύασες τον άνθρωπο. Ο Χριστός δε είναι δύναμη Θεού και σοφία Θεού, η οποία αποτελεί δημιουργικό χέρι σύμφωνα με τον λόγο της τροπολογίας. Εξάλλου, ανέθεσε ολόκληρη τη φύση μας και στην ενέργεια του Πνεύματος, και ο λόγος το αναφέρει ως ανακαινιστικό της δημιουργίας προς την αφθαρσία: Εάν αφαιρέσεις το πνεύμα τους, θα εκλείψουν και θα επιστρέψουν στο χώμα τους· θα εξαποστείλεις το Πνεύμα σου, και θα δημιουργηθούν, και θα ανακαινίσεις το πρόσωπο της γης. Βεβαίως, δεν αποστέλλει ο ίδιος τον εαυτό του· αλλά ονομάζει αποστολή τη συγκατάβασή του για το έργο, και όχι τη μετάβαση από τόπο σε τόπο.

Διότι ποιος είναι Θεός παντοκράτορας σαν εσένα; Γι' αυτό σε παρακαλούμε, Θεέ των πατέρων και Κύριε του ελέους, προαιώνιε και υπερούσιε, δέξου αυτόν που προσήλθε σε εσένα στο άγιο όνομά σου, και του αγαπημένου σου Υιού Ιησού Χριστού, και του αγίου και παντοδύναμου και ζωοποιού σου Πνεύματος. Απομάκρυνε από την ψυχή του κάθε αδυναμία, κάθε απιστία, κάθε πνεύμα ακάθαρτο, σπαρακτικό, καταχθόνιο, πύρινο, δυσώδες, επιθυμητικό, φιλόχρυσο, φιλάργυρο, τυφωνικό, πορνικό, κάθε δαιμόνιο ακάθαρτο, σκοτεινό, άμορφο, αναιδές. Ναι, Θεέ, απέλασε από τον δούλο σου, (του δείνα), κάθε ενέργεια του διαβόλου, κάθε μαγεία, κάθε φαρμακεία, ειδωλολατρία, αστρομαντεία, αστρολογία, νεκρομαντεία, ορνεοσκοπία, ηδυπάθεια, σαρκικό έρωτα, φιλαργυρία, μέθη, πορνεία, μοιχεία, ασέλγεια, αναίδεια, οργή, φιλονικία, ακαταστασία, και κάθε πονηρή σκέψη. Ναι, Κύριε ο Θεός μας, εμφύσησε μέσα του το ειρηνικό σου Πνεύμα· ώστε, φρουρούμενος από αυτό, να αποδώσει καρπό πίστεως, αρετής, σοφίας, αγνείας, εγκρατείας, αγάπης, χρηστότητας, ελπίδας, πραότητας, μακροθυμίας, υπομονής, σωφροσύνης, σύνεσης· διότι έχει ονομαστεί δικός σου δούλος στο όνομα του Ιησού Χριστού, πιστεύοντας στην ομοούσια Τριάδα, με τη συμμαρτυρία των αγγέλων, των αρχαγγέλων, των ένδοξων κυριοτήτων, και όλης της ουράνιας στρατιάς.

ΟΕ΄. Ποιος είναι αυτός που δημιούργησε τα πάντα διά του λόγου, και με τη σοφία έπλασε τον άνθρωπο, και οδήγησε σε ενότητα τα διεστώτα, και ανέμειξε τον χου με το πνεύμα, και συνέθεσε ένα ον ορατό και αόρατο, πρόσκαιρο και αθάνατο, επίγειο και ουράνιο, που αγγίζει τον Θεό και δεν Τον συλλαμβάνει πλήρως, που πλησιάζει και απομακρύνεται;

«Θυμήσου ότι με έπλασες από πηλό, και στη γη με επιστρέφεις πάλι.» «Εντούτοις τα πάντα είναι ματαιότητα, κάθε ζωντανός άνθρωπος· πράγματι ο άνθρωπος πορεύεται ως εικόνα, όμως μάταια ταράζεται.» «Θα αφαιρέσεις το πνεύμα τους, και θα εκλείψουν, και στο χώμα τους θα επιστρέψουν.» «Τα πάντα προήλθαν από το χώμα, και τα πάντα θα επιστρέψουν στη γη.» «Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο για την αφθαρσία, και τον έφτιαξε κατ' εικόνα της δικής Του αιωνιότητας.» «Εσύ που δημιούργησες τα πάντα με τον λόγο Σου και με τη σοφία Σου κατασκεύασες τον άνθρωπο, για να κυριαρχεί στα κτίσματα που δημιουργήθηκαν από Εσένα, και να κυβερνά τον κόσμο με οσιότητα και δικαιοσύνη, και να κρίνει με ευθύτητα.» «Είμαι και εγώ θνητός άνθρωπος, ίσος προς όλους και απόγονος του χωματένιου πρωτοπλάστου, και στην κοιλιά της μητέρας μου διαπλάστηκα ως σάρκα, συμπηγνυόμενος στο αίμα σε διάστημα δέκα μηνών, από σπέρμα ανδρός και από ηδονή που συνόδευσε τον ύπνο.»

Κυριευμένος, λοιπόν, κάποτε από αυτόν τον έρωτα και ο εραστής της σοφίας Σολομών, λέει: «Απευθύνθηκα στον Κύριο, τον παρακάλεσα και είπα με όλη μου την καρδιά: Θεέ των πατέρων και Κύριε του ελέους, εσύ που δημιούργησες τα πάντα με τον λόγο σου και με τη σοφία σου έπλασες τον άνθρωπο, για να κυριαρχεί στα κτίσματα που έγιναν από εσένα και να κυβερνά τον κόσμο με οσιότητα και δικαιοσύνη, δώσε μου τη σοφία που παρακάθεται στους θρόνους σου και μην με απορρίψεις από τα παιδιά σου, διότι εγώ είμαι δούλος σου και γιος της δούλης σου». Απόστειλέ την από το άγιο κατοικητήριό σου και από τον θρόνο της δόξας σου, ώστε, παραστεκόμενη σε μένα, να με διδάξει τι είναι ευάρεστο σε εσένα και να με οδηγήσει με γνώση και να με διαφυλάξει με τη δόξα της.

στον Θεό διά της προσευχής, λέγοντας μαζί με τον Βασιλέα Σολομώντα: «Θεέ και Κύριε του ελέους, δώσε μου τη σοφία που παρακάθεται στους θρόνους σου, για να είναι παρούσα και να κοπιάσει μαζί μου»· και με τον βασιλέα Ιωσαφάτ: «Ούτε γνωρίζουμε τι να πράξουμε σε αυτούς, αλλά σε εσένα είναι στραμμένοι οι οφθαλμοί μας»·

Ύψιστε Θεέ, ο Πλάστης των πάντων, που με τον Λόγο δημιούργησες τα σύμπαντα και με τη σοφία Σου έπλασες τον άνθρωπο, Εσύ, ως ο μόνος φιλάνθρωπος, ως οικτίρμων χάρισε την ειρήνη Σου στον λαό Σου, προστατεύοντας τους πιστούς βασιλείς, φρουρώντας και σκεπάζοντας το ποίμνιο μαζί με τον ποιμένα του ατάραχο, ώστε ο καθένας να αναφωνεί: «Η στείρα γεννά τη Θεοτόκο και τροφό της ζωής μας».