Πατερικές αναφορές στο ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ 9:4

Δεν μπόρεσε το σκοτάδι της φοβερής ασέβειας να αμαυρώσει την αγάπη για την καλή ευσέβεια. Δεν κατέλυσε ο δόλος τον τρόπο της ειρήνης, ούτε πάλι το μίσος τον δρόμο της αγάπης. Δεν έσβησε ο γνόφος της ειδωλολατρίας εκείνη τη λαμπάδα της θεογνωσίας. Δεν έσπασε ο φόβος των στρατοπεδαρχών τον ζήλο ούτε την προθυμία εκείνων που βαδίζουν προς τον ουρανό. Δεν λαφυραγώγησε η πλάνη τον αγώνα της αρετής, ούτε αυτή η μάχη την αληθινή προσευχή. Αόρατα πάνω στη γη, οι ίδιοι αγωνίζονταν γενναία μέσα τους, διατηρώντας τη μετριοφροσύνη τους. Εξωτερικά ζώνονταν με ασπίδα και θώρακα, εσωτερικά οπλίζονταν με την πίστη της Τριάδος. Εξωτερικά προσάρμοζαν τις φαρέτρες στο σώμα, και εσωτερικά στην ψυχή τη σοφία ως συμπαραστάτη. Έξω περιέφεραν στα χέρια τόξα και βέλη, μέσα προσέφεραν δόξα και τιμή στον Θεό. Διότι λέγει: τα φανερά ανήκουν στους υιούς των ανθρώπων, ενώ όλα τα κρυπτά στον Κύριο τον Θεό. Στον εξωτερικό άνθρωπο έβαζαν μάχαιρα, και στον εσωτερικό το ξίφος του Αγίου Πνεύματος. Ο ένας απέκρουε τον αισθητό βάρβαρο, ενώ ο άλλος εξολόθρευε τον νοητό τύραννο. Ο ένας παρατασσόταν ενάντια στον αντίπαλο, και ο άλλος ενάντια στις αρχές και στις εξουσίες. Εκείνος χτυπούσε τους αυχένες του εχθρού, και αυτός έκοβε τα κεφάλια του πονηρού. Εκείνος κατέκοβε τις ενέδρες των εχθρών, και αυτός προέβλεπε τον δόλο του Βελίαρ. Εκείνος κατέβαλλε την αλαζονεία των κατακτητών, και αυτός καταπατούσε τα στίφη των δαιμόνων.

Σε ικετεύω, λοιπόν, τον μόνο αγαθό και ευήκοο Θεό, επίβλεψε σε εμένα τον αμαρτωλό και αχρείο δούλο σου· και ικάνωσέ με διά της δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος, ενδεδυμένο τη χάρη της ιεροσύνης, να παραστώ σε τούτη την αγία σου τράπεζα και να ιερουργήσω το άχραντο σώμα σου και το τίμιο αίμα σου. Διότι σε εσένα προσέρχομαι κλίνοντας τον αυχένα μου· και σε παρακαλώ, μην αποστρέψεις το πρόσωπό σου από εμένα, ούτε να με απορρίψεις από τα παιδιά σου· αλλά αξίωσέ με να σου προσφερθούν τα δώρα αυτά από εμένα τον αμαρτωλό και ανάξιο δούλο σου. Διότι εσύ είσαι αυτός που αγιάζει και αγιάζεται, που προσφέρει και προσφέρεται, που δέχεται και γίνεται δεκτός, που δίνει και μεταδίδεται· και σε εσένα αναπέμπουμε τη δόξα, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα.

Ήλθαν δε σε εμένα όλα μαζί τα αγαθά μαζί της.» «Δώσε μου, Δέσποτα, την πάρεδρο του θρόνου σου σοφία.» «Ο ίδιος ο Κύριος έκτισε τη σοφία, και την είδε, και την εξαρίθμησε.» «Κανέναν δεν αγαπά ο Θεός, παρά μόνο εκείνον που συζεί με τη σοφία.

Κυριευμένος, λοιπόν, κάποτε από αυτόν τον έρωτα και ο εραστής της σοφίας Σολομών, λέει: «Απευθύνθηκα στον Κύριο, τον παρακάλεσα και είπα με όλη μου την καρδιά: Θεέ των πατέρων και Κύριε του ελέους, εσύ που δημιούργησες τα πάντα με τον λόγο σου και με τη σοφία σου έπλασες τον άνθρωπο, για να κυριαρχεί στα κτίσματα που έγιναν από εσένα και να κυβερνά τον κόσμο με οσιότητα και δικαιοσύνη, δώσε μου τη σοφία που παρακάθεται στους θρόνους σου και μην με απορρίψεις από τα παιδιά σου, διότι εγώ είμαι δούλος σου και γιος της δούλης σου». Απόστειλέ την από το άγιο κατοικητήριό σου και από τον θρόνο της δόξας σου, ώστε, παραστεκόμενη σε μένα, να με διδάξει τι είναι ευάρεστο σε εσένα και να με οδηγήσει με γνώση και να με διαφυλάξει με τη δόξα της.

στον Θεό διά της προσευχής, λέγοντας μαζί με τον Βασιλέα Σολομώντα: «Θεέ και Κύριε του ελέους, δώσε μου τη σοφία που παρακάθεται στους θρόνους σου, για να είναι παρούσα και να κοπιάσει μαζί μου»· και με τον βασιλέα Ιωσαφάτ: «Ούτε γνωρίζουμε τι να πράξουμε σε αυτούς, αλλά σε εσένα είναι στραμμένοι οι οφθαλμοί μας»·