Πατερικές αναφορές στο ΖΑΧΑΡΙΑΣ 1:11

Συνετό, λοιπόν, είναι να είναι κανείς υπάκουος, και από κάθε κακό θα μας απαλλάξει το να ακολουθούμε τους θείους νόμους, να τιμούμε τις προφητείες των αγίων και να θεωρούμε άξιες πίστεως τις φωνές του Πνεύματος, κατανοώντας ότι με κάθε τρόπο και οπωσδήποτε θα εκπληρωθούν τα προαναγγελθέντα, να αναμορφωνόμαστε προς το καλύτερο και να προχωρούμε σε μετάνοια. Διότι έτσι θα απομακρύνουμε τα αποτελέσματα της οργής και θα βρούμε τον Δεσπότη πράο απέναντί μας· διότι δικαιώνει τον ασεβή και απαλλάσσει από την τιμωρία εκείνους που από άγνοια ή ασθένεια έπεσαν στην αμαρτία. <Την εικοστή τετάρτη του ενδέκατου μήνα· αυτός είναι ο μήνας Σαβάτ· κατά το δεύτερο έτος του Δαρείου, έγινε λόγος Κυρίου προς τον προφήτη Ζαχαρία, τον γιο του Βαραχίου, γιου του Αδδώ, λέγοντας: Είδα τη νύχτα, και ιδού ένας άνδρας ανεβασμένος σε κόκκινο άλογο, και αυτός στεκόταν ανάμεσα σε δύο κατάσκια βουνά, και πίσω του υπήρχαν άλογα κόκκινα, ψαρά, ποικιλόχρωμα και λευκά. Και είπα: Τι είναι αυτά, Κύριε; Και μου είπε ο άγγελος που μιλούσε μέσα μου: Εγώ θα σου δείξω τι είναι αυτά. Και αποκρίθηκε ο άνδρας που στεκόταν ανάμεσα στα βουνά και μου είπε: Αυτοί είναι εκείνοι τους οποίους εξαπέστειλε ο Κύριος για να περιοδεύσουν τη γη. Και αποκρίθηκαν στον άγγελο του Κυρίου που στεκόταν ανάμεσα στα βουνά και είπαν: Περιοδεύσαμε όλη τη γη, και ιδού, όλη η γη κατοικείται και ησυχάζει.> Τμηματικά και κατά καιρούς αποκάλυπτε ο Θεός τα οράματα στους αγίους προφήτες.

Το ότι βέβαια οι ίπποι φαίνονται με ποικίλες μορφές, ίσως σημαίνει τη διαφορά της γνώμης του καθενός· και το διαφορετικό τους χρώμα θα μπορούσε κανείς να το εκλάβει, και πολύ εύλογα, ως αίνιγμα της διανοίας του καθενός. Απορούσε λοιπόν ο Προφήτης και ζητά αποκάλυψη· μαθαίνει δε ότι αυτοί είναι εκείνοι που εξαπέστειλε ο Κύριος για να περιοδεύσουν όλη τη γη, και αυτό ακριβώς λένε οι απεσταλμένοι, διαβεβαιώνοντας ότι έχουν περιοδεύσει ολόκληρη τη γη, και μάλιστα ότι αυτή ηρεμεί, μη έχοντας τη δύναμη να αντισταθεί στις πλεονεξίες τους, και υπομένοντας τον ανεπιθύμητο μεν, αλλά αναγκαίο κάτω από αυτούς ζυγό. <Και αποκρίθηκε ο άγγελος του Κυρίου και είπε: Κύριε, έως πότε δεν θα ελεήσεις την Ιερουσαλήμ και τις πόλεις της Ιουδαίας, τις οποίες παραβλέπεις αυτό το εβδομηκοστό έτος;> Αφού οι απεσταλμένοι ίπποι, δηλαδή τα έθνη και οι βασιλείς, περιόδευσαν ολόκληρη τη γη και έπειτα είπαν ξεκάθαρα ότι αυτή κατοικείται και ησυχάζει και υπομένει τον κατ' ανάγκην επιβληθέντα ζυγό, στρέφεται αμέσως σε ικεσίες υπέρ της Ιερουσαλήμ και της Ιουδαίας ο μακάριος άγγελος, ο οποίος ίσως είχε ταχθεί από τον Θεό για να παιδαγωγεί το έθνος των Ιουδαίων.

Επειδή, λοιπόν, το ισχυρότερο τμήμα της στρατιάς των Αιγυπτίων ήταν το ιππικό, την αόρατη δύναμη που επιφέρθηκε εναντίον της, διά της οποίας επιτεύχθηκε η νίκη κατά των Αιγυπτίων, ο λόγος της Γραφής την ονόμασε ίππο. Διότι και εκείνοι αντιλαμβάνονταν αυτόν που τους πολεμούσε, και φώναζαν ο ένας στον άλλον: «Ο Κύριος πολεμά τους Αιγυπτίους» και «Ας φύγουμε από το πρόσωπο του Κυρίου». Είναι δε φανερό ότι ο αληθινός αρχιστράτηγος εξόπλιζε τη δική του δύναμη κατά τρόπο ανάλογο με την πολεμική παρασκευή των αντιπάλων. Επομένως, υπήρχε κάποια αόρατη δύναμη η οποία ενεργούσε τον όλεθρο των Αιγυπτίων μέσα από τα θαύματα στη θάλασσα, την οποία ο λόγος ονόμασε ίππο. Υποθέτουμε δε ότι πρόκειται για αγγελική στρατιά, για την οποία ο προφήτης λέει: «Θα επιβιβαστείς στους ίππους σου, και η ιππασία σου είναι σωτηρία». Αλλά και ο Δαβίδ έκανε μνεία στο άρμα του Θεού, λέγοντας: «Το άρμα του Θεού είναι μυριοπλάσιο, στο οποίο ζεύονται χιλιάδες από αυτούς που ευημερούν». Επιπλέον, και η δύναμη που ανέλαβε τον προφήτη Ηλία μετέωρο από τη γη προς τον αιθέριο χώρο, λαμβάνει από τη Γραφή το όνομα των ίππων, και η ιστορική αφήγηση αποκαλεί τον ίδιο τον προφήτη άρμα του Ισραήλ και ιππέα· και αυτούς που περιπολούν σε ολόκληρη την οικουμένη, μέσω των οποίων η γη κατοικείται και ειρηνεύει, ο προφήτης Ζαχαρίας τους ονόμασε ίππους, οι οποίοι συνομιλούν με τον άνθρωπο που στεκόταν ανάμεσα στα δύο όρη.

Διότι, αν για αυτόν τον σκοπό έχουν δημιουργηθεί, αυτό είναι το έργο τους, όπως ακριβώς λέει και ο μακάριος Παύλος: αποστέλλονται για εκείνους που πρόκειται να κληρονομήσουν τη σωτηρία. Και ο διάβολος, λέει, βρισκόταν ανάμεσά τους. Βλέπεις για ποιον σκοπό παρίστανται εκείνοι, και για ποιον αυτός; 〈Εκείνοι για να λειτουργούν,〉 αυτός για να πειράζει. Εκείνοι μεν για να οικονομούν τα δικά μας, αυτός δε για να διαστρέφει τα δικά μας. Και για ποιον λόγο ερωτάται πάλι ενώπιον των αγγέλων; Αναγκαστικά, μπροστά σε αυτούς στους οποίους και προηγουμένως είχε πει: «σίγουρα κατά πρόσωπο θα σε ευλογήσει». Ω, τι αναίσχυντη φύση! Τόλμησε πάλι να έλθει. 〈Και είπε ο Κύριος στον διάβολο: από πού έρχεσαι;〉 〈Τότε είπε ο διάβολος ενώπιον του Κυρίου:〉 〈Αφού διέσχισα την υπ' ουρανόν και περπάτησα τη γη, βρίσκομαι εδώ.〉 Δες και αυτόν να περιοδεύει καθημερινά την οικουμένη. Διότι το ότι και οι άγγελοι περιοδεύουν, το έχουμε μάθει από τον Ζαχαρία. Αλλά και αυτός δεν περιοδεύει χωρίς λόγο· διότι είναι και αυτό έργο της πρόνοιας του Θεού το να περιοδεύει αυτός καθημερινά, ώστε αφενός η δική του καταδίκη να γίνει μεγαλύτερη, αφετέρου εμείς να νήφουμε περισσότερο. Γι' αυτό ονομάζεται κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνα τούτου, της πονηρίας. «Πες, διάβολε, τι έκανες;» «Αφού περιήλθα», λέει, «τη γη και την περπάτησα, βρίσκομαι εδώ.» «Τι έπραξες;» Τίποτε το χρηστό, τίποτε το αγαθό.