Πατερικές αναφορές στο ΖΑΧΑΡΙΑΣ 10:1

Αυτά αναγκαίως σας τα διασαφηνίσαμε, ώστε να προφυλαχθείτε από τις βλάβες των πονηρών διδασκαλιών. Διότι πράγματι, αν πρέπει να παρομοιάζουμε τις πονηρές διδασκαλίες με ολέθρια δηλητήρια, όπως λένε οι ονειροκρίτες που βρίσκονται ανάμεσά σας, αυτές είναι και το κώνειο και το ακόνιτο και κάθε άλλο ανθρωποκτόνο φάρμακο. Αυτά είναι τα δηλητήρια των ψυχών, και όχι οι δικοί μας λόγοι, αυτά δηλαδή που κραυγάζουν οι μεθυσμένοι εγκέφαλοι, οι οποίοι είναι γεμάτοι φαντασιώσεις εξαιτίας του πάθους. Αυτοί, εάν σωφρονούσαν, θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι το προφητικό χάρισμα καταυγάζει στις άχραντες και καθαρισμένες από κάθε κηλίδα ψυχές. Διότι, ούτε σε ρυπαρό κάτοπτρο είναι δυνατόν να αποτυπωθούν οι αντανακλάσεις των εικόνων, ούτε ψυχή που είναι κυριευμένη από τις βιοτικές μέριμνες και σκοτισμένη από τα πάθη που πηγάζουν από το σαρκικό φρόνημα, είναι δυνατόν να δεχθεί τις ελλάμψεις του Αγίου Πνεύματος. Διότι δεν αποτελεί κάθε ενύπνιο ευθύς αμέσως προφητεία, όπως λέει ο Ζαχαρίας: «Ο Κύριος εποίησε φαντασία και χειμερινό υετό, διότι εκείνοι που αποφθέγγονται μίλησαν για κόπους και διηγούνταν ψευδή ενύπνια». Αυτοί δε, οι οποίοι κατά τον Ησαΐα βλέπουν ενύπνια και αγαπούν την κλίνη για να νυστάζουν, αγνοούν και τούτο: ότι πολλές φορές αποστέλλεται ενέργεια πλάνης στους υιούς της απειθείας. Και υπάρχει ψευδές πνεύμα, το οποίο, αφού εισήλθε στους ψευδοπροφήτες, εξαπάτησε τον Αχαάβ.

Διότι, όπως ακριβώς η φαυλότητα μας αποξενώνει και τρόπον τινά μας απομακρύνει, έτσι και η αρετή μάς παριστάνει ενώπιον του Θεού, φροντίζοντας να απομακρυνθεί από τη μέση αυτό που μας χωρίζει και παρεμβάλλεται, εννοώ δηλαδή την αμαρτία. «Να ζητάτε βροχή από τον Κύριο στον καιρό της, πρώιμη και όψιμη.» Διότι, όπως ακριβώς ούτε σιτάρι στους αγρούς θα μπορούσε να παραχθεί χωρίς κόπο, ούτε αμπελώνας με ωραία σταφύλια και καλό κρασί, έτσι και σε εμάς δεν θα μπορούσε να υπάρξει καμία πνευματική ευκαρπία, εάν ο Θεός δεν καταπέμψει σαν βροχή στον νου και στην καρδιά μας τα δικά Του λόγια και την αποκάλυψη, ενσταλάζοντας τρόπον τινά σε εμάς τη γνώση του παλαιού και του νέου γράμματος, δηλαδή του νομικού και του ευαγγελικού· διότι τέτοιου είδους βροχές θα μπορούσαν να είναι η πρώιμη και η όψιμη. Και ότι η γνώση και η πνευματική θεωρία του νόμου δεν είναι ανώφελη, αλλά μάλλον μας παιδαγωγεί μέσω του τύπου και της σκιάς στο μυστήριο του Χριστού, το βεβαιώνει ο ίδιος ο Σωτήρας λέγοντας στα πλήθη των Ιουδαίων: «Μην νομίζετε ότι εγώ θα σας κατηγορήσω στον Πατέρα· υπάρχει εκείνος που σας κατηγορεί, ο Μωυσής, στον οποίο εσείς έχετε στηρίξει τις ελπίδες σας. Διότι, εάν πιστεύατε στον Μωυσή, θα πιστεύατε και σε εμένα· επειδή για εμένα έγραψε εκείνος.»

Διότι όσοι ανήκουν στον Ιησού Χριστό, σταύρωσαν τη σάρκα μαζί με τα πάθη και «τις επιθυμίες», όπως αναφέρει ο θεσπέσιος Παύλος. Τους έχει προστάξει δε να ζητούν βροχή, και πρώιμη και όψιμη. Έπειτα, παρεμβάλλοντας ενδιάμεσα την αναφορά στους πλανημένους, αποδίδει, τρόπον τινά, με αυτά τα λόγια την αιτία που δεν έχουν ούτε σιτάρι ούτε κρασί, αλλά ούτε και ποτίζονται από τις νοητές βροχές, με αποτέλεσμα να μην έχουν βλάστηση στον αγρό. Και ο μεν λόγος έχει διατυπωθεί σαν να αφορά αισθητά πράγματα, όμως η πνευματική θεωρία που εμπεριέχουν είναι εξαιρετικά λεπτή και χαρακτηρίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό από καθαρότητα.

Διότι, λέει, ενώ ο Θεός δημιουργεί τα φαινόμενα, δηλαδή τις αστραπές, και καταχέει στη γη τη χειμωνιάτικη βροχή, η οποία είναι και χρήσιμη, και επιπλέον δίνει χορτάρι στο καθένα, δηλαδή στα κτήνη των αγρών, εκείνους τους πλάνεψαν αυτοί που αποφθέγγονται, δηλαδή οι ψευδοεπείς και ψευδολόγοι και όσοι λένε μαντείες από τη δική τους καρδιά. Αυτοί έχουν πει λόγια που φέρνουν κόπους, δηλαδή όχι αυτά που οδηγούν σε ανάπαυση όσους τους πιστεύουν, αλλά εκείνα εξαιτίας των οποίων ήταν ανάγκη να κοπιάσουν, προσκρούοντας στον Θεό και παραβλεπόμενοι από Αυτόν. Οι δε μάντεις και τα ψεύτικα όνειρα τους παρηγορούσαν, ηχώντας τους προφανώς στα αυτιά όσα επιθυμούσαν, και τρέφοντάς τους με χρηστές ελπίδες, χωρίς όμως να λένε τίποτα αληθινό, αλλά παρασύροντάς τους σε απάτη και πλάνη, και καθόλου δεν τους υποδείκνυαν τον δοτήρα και χορηγό των πνευματικών αγαθών. Αντίθετα, τους έπειθαν μάλλον να ζητούν την ευημερία από τους ψευδώνυμους θεούς. Γι' αυτό τον λόγο, λέει, «Εξηράνθησαν επειδή δεν είχαν βροχή και κακοπάθησαν σαν πρόβατα». Διότι δεν υπήρχε βοσκή, δεν υπήρχε ίαση. Επειδή δεν υπήρχε ανάμεσά τους αυτός που επιδένει το συντετριμμένο, αυτός που ανορθώνει το καταρρακωμένο, αυτός που ανακτά το κακοπαθημένο.